Aşiq əŞRƏf qəNİ Buludlar ağlayır (şeirlər və poemalar) Bakı 2013



Yüklə 440,28 Kb.
səhifə1/4
tarix20.10.2017
ölçüsü440,28 Kb.
  1   2   3   4


AŞIQ ƏŞRƏF QƏNİ

Buludlar ağlayır

(şeirlər və poemalar)



Bakı - 2013

Kitab AMEA Folklor İnstitutunun Elmi Şurası­nın qərarı ilə çap olunur.
Redaktor: Ramiz Kərəm

şair-tədqiqatçı
Tərtib edən və nəşrə

hazırlayan: Elxan Məmmədli

filologiya üzrə fəlsəfə doktoru

Aşıq Əşrəf Qəni. Buludlar ağlayır (şeirlər və poemalar)

Bakı, “Nurlan”, 2013, 104 səh.

Kitaba daxil olan şeirlər Aşıq Əşrəf Xındı Məmmədoğ­lunun yara­dıcılı­ğından seçilmiş nümunə­lər­dir. Müəllifin sağlı­ğında görə bilmədiyi ilk kitabına aşıq şeirinin əksər janrlarını əhatə edən şeirləri, müasir üslubda yaratdığı poeziya nümunə­ləri və iki poeması daxil edilmişdir.




грифли няшр

© «Nurlan», 2013


Redaktordan
Aşıq Əşrəf Qəninin şeirləri ilə məni folklor­şünas alim Elxan Məmmədli tanış etdi. Bu poetik nü­mu­nələrlə tanışlığım “Ağlama Göyçəm, ağlama” şeiri ilə başladı. Elxan müəllim xeyirxahlıq, qədirşü­naslıq əlaməti kimi nəşrə hazırladığı növbəti kitabın ma­terial­larından elə ilk səhifədəki şeiri oxudu. Şeirdəki səmimiy­yət, kövrəklik bizi duyğulandırdı. Daha bir neçə şeir oxundu. Həmin ovqat, həmin çalar digər nü­munələrdə də hiss olunurdu. Axırda Elxan müəllim mənə müəllifin nəşr olunacaq kitabına redaktor olma­ğımı təklif etdi. Həvəslə razılaşdım. Və oxuduğum bu şeirlər haqqında bir neçə kəlmə söz deməyi də özümə mənəvi borc bildim.

Aşıq Əşrəf Qəninin şeirləri insan dərdindən da­nışan şeirlərdi. Burda sevgi də var, həsrət də, ümid də var nisgil də, qürur da var, nifrət də. Bu şeirlər vətən­­daşlıq hisslərinin, qürbət acılarının və haqsızlığa eti­ra­zın üzvi sintezindən ibarət­dir. Əşrəf üçün Vətən bütövlükdə Vətəndir, parçalansa belə, bölünsə belə:


Borçalımın qan qardaşı,

Ağlama, Göyçəm, ağlama.
Əşrəf üçün vətəndaşlıq anlayışı saxtalıqdan uzaq bir anlayışdır, əsil vətən­daşlıq vətən anlayışını dərk etməklə, əqidəylə, amalla bağlı olan bir şeydir:

Axı nə umuruq öz-özümüzdən,

Biri də düz gəlmir yüz sözümüzdən.

Kədər, qəm ələnir üz-gözümüzdən,

Bir dərdi dərd bilib ağlamaq olmur.
İnsan haqsızlıqdan bezəndə, təntiyəndə, nəfəsi qaralanda az da olsa yüngülləşmək üçün dərdini de­məyə obyekt axtarır. Bu obyekt dağ da ola bilər, daş da ola bilər, ağac da, su da və sair. Şairlər çox vaxt bir qədər geniş mənada belə bir obyekt kimi “dünya” anlayışını seçirlər. Əşrəfin şeirlərində də belədi:
Qədrin bilməyirsən aqil insanın,

Haqqı tapdayırsan, alırsan canın,

Ünvanısan iftiranın, yalanın,

Görürsən hər işi tərsinə, dünya.
Aşıq Əşrəfin şeirlərində yazılı ədəbiyyatla şi­fahi ədəbiyyatın sərhəddini müəyyən etmək bir qədər çətindir. Kitabdakı ədəbi nümunələrdə yazılı ədəbiy­yat­la şifahi ədəbiyyatın qovuşduğu nöqtəni hiss etmək çətin deyil.

Şeirlərin çoxu Rusiyanın Petrozavodsk və Sankt-Peterburq şəhərlərində ya­zılıb. Elə bu səbəbdən şeirləri oxuduqca qürbət havası vurur oxucunu. Qərib könlü çat vermiş şüşə kimidi, hər an çiliklənib tökülə bilər və bir də qəriblərin könlündə unudulmaq qor­xusu olur həmişə, doğmalardan, yaxınlardan, el-obadan “unutmayın” umacağı ilə birgə:



Görən eldə-obada,

Düşürəmmi heç yada?

Kimə qalıb dünyada

Əşrəf haqda düşünə.
Ədəbiyyatımızda qəriblik hissinin ifadəsi ilə bağlı bədii nümunələr çoxdur. Aşıq Əşrəfin bir şeirin­də bu hissin ifadəsi belədir:
Allah haqqı yaşamaqdan yoruldum,

Qocalmazdım, məni qürbət qocaltdı.
Qocalmaq təbii prosesdir, amma qocalmağı bu cür mənalandırmaq, bu çaları tapmaq şair işidir.

Qəriblik də taledi, alın yazısıdı yəqin ki... Bir də şairlər anadan qərib doğulur deyəsən. Dünyanın hara­sında olsalar da qəriblik hissi onları tərk eləmir və gözlərini əbədi yumanda da qərib kimi yumurlar – Aşıq Əşrəf Qəni kimi.


XINDI MƏMMƏD SƏNƏTİNİN VARİSİ

Aşıq Əşrəf Qənini məşhur el sənətkarı “Borçalı bül­bü­lü” təxəllüsü daşıyan mərhum Xındı Məm­mədin son­beşik oğlu kimi tanıyırdım. Bizi yaxından tanış edən mər­hum qardaşı Gülabı olmuşdu. Yaxşı yadımdadır, 1997-ci ilin iyul ayı idi. Aşıq Gülabını o vaxtlar müəllifi olduğum “ Sa­rıtel” verilişinə yazmaq niyyəti ilə Bakıdan onların kəndinə – Böyük Muğan­lıya (bu kəndə Qaş Muğanlı da deyirlər – E.M.) gəlmişdim. Bir neçə gün kənddə qalası oldum. Gülabının qeyri-adi ifalarını lentə köçürür, aşıq sənəti haqqında, ustadlarımız haqqında söhbətlər edirdik. Gülabı mərhum atası Xındı Məmmədlə bağlı kövrək xatirə­lərini danışır, gördüyü və sevdiyi Borçalı aşıq­larından bəhs edirdi. Bu maraqlı söhbətlərimizdə kənd ziyalıları və o cümlədən mərhum qardaşları Hü­seyn­lə Əşrəf də iştirak edər­dilər. Gənc yaşlarından Böyük Muğanlı kəndinə köçüb burada məskunlaşıb ömür sürən el şairi Əli Faxralı da səhər-axşam bizə baş çəkərdi. Yaradıcılıq baxımından çox səmərəli keçdi günlərimiz. Günlərin bir günü Gülabı təklif etdi ki, “Elxan müəllim, gəlsənə qardaşım Əşrəfin ifasını da dinləyəsən. O da mənim üslubumda çalır. Sifətdən ox­şadığı kimi, sənətdə də mənə bənzəyir”. Aralarında dörd yaş fərq vardı. Elə bu az fərqə görə də Əşrəf özündən böyük qardaşı Gülabının yanında saz çal­maqdan imtina elədi. Söz verdi ki, Gülabı olmayan bir yerdə onu yaza bilərəm. Mən həmin gün el şairi Əli Faxralıdan da veriliş hazırlamalı idim. Fikirləşdim ki, nə yaxşı oldu, Əşrəfi də Əli əminin verilişində təq­dim edərəm dinləyicilərə.

Elə də etdik. Üz qoyduq Əli əmigilə. Həmin gün səmimi bir “Sarıtel”imiz alındı. Şairlə aşığın müştərək verilişi çox gözəl çıxmışdı. Az keçmədi hə­min veriliş efirdə səsləndi. Verilişlə bağlı xeyli mək­tub­lar gəldi ünvanıma. Telefon zənglərində din­ləyi­ci­lər verilişə görə minnətdarlıqlarını bildirirdilər. Yaxşı yadım­dadır, o vaxtlar Əşrəf bir-birinin ardınca çox gözəl hava­lar ifa etdi. Nə yaxşı ki, həmin veriliş bu gün də Azərbaycan radiosunun fondunda qorunmaq­dadır. Verilişin bir surəti də Dövlət Səslər Arxivində saxlanılır.

Bəli, ilk dəfə o vaxt görüşdüm Əşrəflə. Səmə­rəli və yad­daqalan bir görüş oldu həmin görüşümüz.

Əşrəflə sonralar bir neçə dəfə Bakıda Gülabının yanında yenidən görüşdük. Çörək yedik, çay içdik. Saz çaldı, oxudu...

Aradan illər keçdi. Eşitdim ki, Aşıq Əşrəf qazanc üçün bir müddət Petrozavodsk və Sankt-Peterburq şəhərlərində fəaliy­­yət göstərir. Oradakı həm­vətənlərimizin saz-söz ehtiya­cını ödəyə-ödəyə özü­nün də güzəranını təmin etməyə çalışır.

Sonuncu görüşümüz hamımızın əzizimiz, gözəl sənətkar Gülabının vəfatının 40-cı günü münasibəti ilə təşkil olunmuş mərasimdə baş tutdu. Qardaş itkisi ona çox ağır təsir göstər­mişdi. Qardaşının ölüm xəbə­rini Petrozavodsk şəhərində eşidən Əşrəfin səhhətində ciddi problemlər yarandığından vaxtında dəfndə işti­rak edə bilməmişdi. Həkimlərin ciddi qadağa və xə­bər­darlıqlarına baxmayaraq, Əşrəf qardaşının 40 məra­siminə gəlib çata bilmişdi.

Həmin gün Əşrəflə çox söhbət etdik. Əslində görüşü­müz Gülabının 40 mərasimindən bir həftə qabaq, onun sonuncu cüməaxşamında baş tutmuşdu. Başına gələnləri, qürbət ellərdə çəkdiyi Vətən həs­rətini, Gülabı kimi bir qardaş itkisinin onun üçün çox ağır olduğunu yana-yana danışdı. Və bir daha qürbətə üz tutmayacağını, dönüb öz kəndinə qayıdacağını, yeni­yetmə­lərə saz öyrədəcəyini deyirdi. Sonra söhbət sənətdən, müasir ifaçılardan, bir qədər də saza biga­nəlikdən düşdü. Bir qədər də yanıqlı-yanıqlı sazı şou aləminə çıxardanları qınadı. Hətta on­lara həsr etdiyi bir şeirini də söylədi. Şeir çox xoşuma gəldi. Həmişə üstümdə gəzdirdiyim səs yazan cihazı işə saldım, həmin şeiri öz səsi ilə lentə aldım:


Sazı budamazlar, ay aşıq qardaş,

Sənə o saz verib bu adı-sanı.

Döymə o telləri, alışıb yanar,

Alovu qərq edər küllü-cahanı.
Gəl sazın sehrini barmaqla göstər,

Bədəni oynatmaq deyildir hünər.

Ustad ozanların xətrinə dəyər,

Naşımı sanırsan eli-obanı?!
Saz-sənət qədrini nadan nə bilər,

Sənətə qiyməti aqillər verər.

Elə çal ki inciməsin pərdələr,

Barmağınla lərzə gətir dünyanı.
Qorquddan o yana gedir bu sənət,

Tanrıdan pay gəlib bizə bu nemət.

Sazı çal, necə ki çalır Ədalət,

O hikmətlə coşdur bədəndə qanı.
Xan Əmrahın yanğısını yada sal,

Gülabının sehrinə var, sonra çal.

Xanların sazından bal süzülür, bal,

Yoxluğu yandırır Azərbaycanı.
Sanma şair bu sənətdə naşıdı,

Saz naləsi gözlərimin yaşıdı.

Ömrü boyu qəlbində qəm daşıdı,

Bir gün el deyəcək Əşrəfim hanı.
Onun öz ifasında, öz səsilə tez-tez səsləndirirəm bu şeiri. Həm də son görüşümüzdən xatirə kimi. Düzü onun dilindən eşitdiyim bu şeirə qədər Əşrəfin şeir yazdığını nə eşitmişdim, nə də bilirdim. Sonra məlum oldu ki, həqiqətən də Əşrəfin bundan başqa da çox gözəl şeirləri varmış.

Söhbət əsnasında ona bildirdim ki, özünün də, Gülabının da şeirlərini toplayıb bir araya gətirsinlər, nəşr etdirməyi məndən. Belə də razılaşdıq. Bir neçə gündən sonra Əşrəf söz verdiyi kimi Borçalıya döndü. Sonralar eşitdim ki, öz arzuladığı kimi, yenə də yeni­yetmələri bir araya gətirib onlara saz sənətini tədris etməklə məşğuldur.

Sonralar hiss etdim ki, Əşrəf onunla son söhbətimizdən – Gülabının və özünün şeirlərini kitab şəklində nəşr etmək istədiyimdən çox ruhlanıb. Borça­lıya gedən kimi şeirlərini qalın bir dəftərə köçürərək mənə göndərməsi və hökmən çap olunacağına inan­ması mənim bir cavabdeh kimi (sözümə cavabdeh kimi – E.M.) məsuliyyətimi artırdı. Əşrəfin mənə ünvanladığı bir şeirin son bəndində oxuduğum müəllif sevincini həyəcansız oxuya bilmədim:
...Allah ömür verdi, ömrü borc aldım,

Hər nə istədimsə tamarzı qaldım.

Kitab dərdi çəkə-çəkə qocaldım,

Tale qismət verdi, Elxanı gördüm.
Nə yazıq ki, nə Gülabı, nə də Əşrəf öz kitab­larını görə bilmədilər. Gülabının “Mən olmayanda” adlı kitabını söz verdiyimiz kimi ölümünün bir ili münasibətilə nəşr edə bildik.

Əşrəfi də qürbət ellərin hicran yükü çox əymiş­di, bir yandan da dünyalar qədər istədiyi qardaşının vaxtsız ölümü qoymadı yaşamağa. Gülabıdan beş ay sonra doğma obasında – canından çox sevdiyi Borça­lı­sında dünyasını dəyişdi. Hər iki sənət fədaisinin, hər iki qardaşın, hər iki Xındı Məmməd yadigarının ruh­ları şad olsun.

Əziz oxucu, bilirəm sən də bu şeirləri oxuduqca mənim kimi kövrələcəksən, Aşıq Əşrəfin iç dünyasını, yaşantılarını, Vətən həsrətini, torpağa bağlılığını, Ataya-Anaya, Qardaş-Bacılarına olan isti münasibət­lərini onun şeirlərindən oxuyub öyrənəcəksən. Belə bir sənət, saz-söz adamına, onun istəyinə-arzusuna, gətirməyən bəxtinə, tez çevrilən taxtına acıyacaqsan və dönə-dönə ona rəhmət söyləyə­cəksən. Bu rəh­mət­lərin sayı çox olsun deyə biz də, onun ailəsi, uşaq­ları da Əşrəfin bu kitabını araya-ərsəyə gətirdik. Qoy tanımayanlar da tanısın onu, qoy tanıyanlar da bilsin ki, biz kimləri vaxtsız itirmişik. Oxuyun bu kitabı, oxuyun!
Elxan Məmmədli

filologiya üzrə fəlsəfə doktoru,

Əməkdar Mədəniyyət işçisi




Gяraylыlar
AĞLAMA , GÖYÇƏM, AĞLAMA
Yenə könlüm qubarlanır,

Ağlama, Göyçəm, ağlama!

Dərdli canım oda yanır,

Ağlama, Göyçəm, ağlama!


Bağlanıbdı nədən yolum?

Quruyubdu sanki qolum.

Dözəmmirəm, qurban olum!

Ağlama, Göyçəm, ağlama!


Harayına çatmır əlim,

Yollar bağlı, necə gəlim?

Qırılıbdı vallah, belim,

Ağlama, Göyçəm, ağlama!


Ürəyimi haray səsin,

Az qalıbdı kül eyləsin.

Dərdin-bəlan mənə gəlsin,

Ağlama, Göyçəm, ağlama!


Qurumayır gözüm yaşı,

Lərzə salır dağı-daşı.

Borçalımın qan qardaşı,

Ağlama, Göyçəm ağlama!


Bir budaqda qoşa barıq,

Bir Vətənik, bir diyarıq,

Bir gün yenə qovuşarıq,

Ağlama, Göyçəm, ağlama!


Mən də sənin bir balanam,

Mən də səninlə bir canam.

Sil gözünü, atam-anam,

Ağlama, Göyçəm, ağlama!


Qalmayıb Əşrəfin halı,

Artıbdı dərdi-məlalı.

Sənə həyandı Borçalı,

Ağlama, Göyçəm, ağlama!


15.06.2004

Sankt-Peterburq


SÖZÜM VAR
Mən bir ömür yaşamışam,

İkincidə gözüm var!

Çünki, hələ ürəyimdə,

Milyon-milyon sözüm var!


Məni bu hal dəli edir,

Şama döndərir, əridir.

Canıma neştər yeridir,

Nə yaxşı ki, dözüm var!


Pislik nədir bilməmişəm,

Nahaq bir iş görməmişəm.

Adi həyat sürməmişəm,

Sənətimdə izim var!


Haqsızlığa döyülmərəm,

Sərt qayayam, yeyilmərəm.

Nadanlara əyilmərəm,

Bükülməyən dizim var!


Haqq yoludu mənim yolum,

Poladdandı sınmaz qolum.

Allahıma qurban olum,

Həmişə ağ üzüm var!


Sətirlərim dövlət-varım,

Şeirlərim balalarım,

Azərbaycan – od diyarım,

Alovum var, közüm var!
Zirvələrə can atmışam,

Ürəyimi qanatmışam,

Neçə əsər yaratmışam,

Geridə hələ yüzüm var!


Bir cənnətdi o dağlarım,

Diş göynədən bulaqlarım,

Hər bir eldə yaylaqlarım,

Səhralarım, düzüm var!


Olsa da yüz qada, yüz qan,

Doymaq olmur bu dünyadan,

Əşrəf, yaşa, yarat hər an,

Səndə möhkəm əzm var !


18.02.2012

Petrozavodsk

DÜNYA NAMƏRD DÜNYASIDI
Hər yetənə bel bağlama,

Dünya namərd dünyasıdı.

Qanmayana söz söyləmə,

Sözün yerdə qalasıdı!


Ağıl umma bədniyyətdən,

Qaçammazsan xəyanətdən.

Uzaq gəzmə həqiqətdən,

Saflıq ömrün aynasıdı!


Səxavəti saxla əldə,

Çalış hörmət qazan eldə.

Yaxşı ad-san gəzər dildə,

Pislik başın bəlasıdı.


Dostu-yadı yaxşı tanı,

Mərd dost ilə gəz dünyanı.

Namərd ilə üzmə canı,

Ömrün gül tək solasıdı!


Əşrəf, ömrü vermə hədər,

Hədər ömür hədər gedər.

Çalış görmə dərd, qəm, kədər,

Hələ ömrün harasıdı!!


31.08.2004

Sankt-Peterburq
MƏNƏ QƏRİB DEMƏ
Qərib demə mənə, qardaş,

Vətəndaşam Vətən üçün.

Bax o sözə illər boyu,

Ağlamışam için-için.


Sən də doğma, mən də doğma,

Anamızdır Azərbaycan.

Bu el mənim, bu el sənin,

Bu ellərə canım qurban.


Paralanmış bir bədənik,

Dilimiz bir, dinimiz bir.

Ayrı düşmüş bir Vətənik,

Canımız bir, qanımız bir.


Mənə qərib demə, qardaş,

Ürəyimə dəyir o söz.

Mənə qərib demə, qardaş,

Ürəyimi döyür o söz.


Burda ulu babalarım,

Torpaq üstə qan töküblər.

Burda neçə-neçə yağı,

Məğlub olub, diz çöküblər.

Bir zamanlar Gəncə xanı,

Hakim olub bu torpağa.

Gəl xatırla o keçmişi,

Bir nəzər sal ötən çağa.


Qərib demə mənə, qardaş,

Qərib qürbət eldə olar.

Axı sənin bir parandır,

Yaşadığım bu torpaqlar.


Qərib demə mənə, qardaş.

Biz bu yurdun övladıyıq.

Biz bu yurddan doğulmuşuq,

Yurddaş kimi qalmalıyıq!!


01.03.2010

Borçalı




RAFİQİM
Gülüşün bir dünyadır,

Duruşun bir dünyadır.

Yerişin bir dünyadır,

Mənim körpə Rafiqim!


Sənsən mənim loğmanım,

Sənə qurban bu canım.

Gəl başına dolanım,

Mənim körpə Rafiqim!


Ay dilimin laylası,

Ay dərdimin çarası,

Ay balamın balası,

Mənim körpə Rafiqim!


Sən qəlbimin sevinci,

Sən bir gövhər, bir inci,

Sən hamıdan birinci,

Mənim körpə Rafiqim!


Həyatımın dadısan,

Ürəyimin odusan,

Sən oğlumun oğlusan,

Mənim körpə Rafiqim!


05.04.2012

Petrozavodsk

BU FƏLƏYİN İŞİNƏ
Baxa-baxa qalmışam,

Bu fələyin işinə!

Gör kimləri saxlayır,

Kimi çəkir döşünə.


Həyat ölüm, qan-qada,

Ömür gedir ziyada.

Əzrayılın dünyada,

Bundan başqa işi nə?


Geysə tülkü libasın,

Satar elin-obasın.

Namərd yüz də yaşasın,

Dirisi nə, leşi nə?


Vaxtsız gələn qadanın,

Nanəcibin, nadanın.

Nakişinin, gədanın,

Əllisi nə, beşi nə?


Görən, eldə-obada,

Düşürəmmi heç yada?

Kimə qalıb dünyada,

Əşrəf haqda düşünə?


01.03.2007

Petrozavodsk




A BORÇALI
Ağır-ağır ellərinə,

Qurban olum, a Borçalı!

Tər ətirli güllərinə,

Qurban olum, a Borçalı!


Bəyaz qarlı dağlarına,

Bol bəhrəli bağlarına.

Təmtəraqlı çağlarına,

Qurban olum, a Borçalı!


Ayna gözlü göllərinə,

Dağ oynadan sellərinə.

Bərəkətli çöllərinə,

Qurban olum, a Borçalı!


Şah adına, şöhrətinə,

Qeyrət adlı sərvətinə,

Azərbaycan millətinə,

Qurban olum, a Borçalı!


Gəl Əşrəfi öz balan san,

Sənsiz mənə deyil asan.

Gözlərimdə bir dünyasan,

Qurban olum, a Borçalı!


31.01.2006

Sankt-Peterburq


QOŞMALAR VƏ MÜXTƏLİF

ŞEİRLƏR
AZƏRBAYCANIM
Bir “dağ”ım var, ağ saçları bəyaz qar,

Bir “dağ”ım var öpür onu buludlar.

Ömrüm boyu ürəyimdə közü var,

Borçalıdır yurdum-yuvam, məkanım!

O, sənin balandır, Azərbaycanım!
Elləri var bir-biriylə yanaşı,

Ruhun dərmanıdır torpağı, daşı.

Dünyanın özüylə ölçülür yaşı,

Borçalıdır yurdum-yuvam, məkanım!

O, sənin balandır, Azərbaycanım!
Açsan tarixini nələr söyləyər,

Orda cövlan edib ərlər-ərənlər.

“Beş min” əvvəl deyib bunu dədələr,

Borçalıdır yurdum-yuvam, məkanım!

O, sənin balandır, Azərbaycanım!
Saysan, ozanların bilinməz sayı,

Axtarsan dünyanı, tapılmaz tayı.

Bu dəli könlümün mülkü, sarayı,

Borçalıdır yurdum-yuvam, məkanım!

O, sənin balandır, Azərbaycanım!

Mənə qərib demə, qərib olsam da,

Əşrəf layiq deyil bu qərib ada.

Yenə deyəcəyəm olsam da harda,

Borçalıdır yurdum-yuvam, məkanım!

O, sənin balandır, Azərbaycanım!


11.12.2011

Kareliya, Petrozavodsk
BORÇALI
Yad ellər nə qədər cənnət olsa da,

Dərdimin dərmanı sənsən, Borçalı!

Yaralı könlümün, xəstə canımın,

Həkimi, loğmanı sənsən, Borçalı!


Bir gözüm nisgildi, bir gözüm həsrət,

Bir gözüm qəzəbdi, bir gözüm nifrət.

Varaqlar üstündə qalıb həqiqət,

Başın nələr çəkib, dinsən, Borçalı!


Dərd Əşrəfin ürəyində ağır yük,

Əzabı dözülməz, cəfası böyük.

Azadlığa bir möhür vur ömürlük,

Sınaram bu yoldan dönsəm, Borçalı!


13.04.2012

Petrozavodsk

BULUDLAR AĞLAYIR
Bulud ağlayanda nə dəhşət olur,

Gözündən torpağa göz yaşı tökür.

Şimşəklər bağrını elə dəlir ki,

Bulud haray çəkir, bulud hönkürür!


Kömür tək qaralır, elə dolur ki,

İldırım çaxanda neyləsin bulud?

Dünyanın o yeri qalmır ki, orda,

Gözünün yaşını tökməsin bulud.


Bu da kainatın möcüzəsidir,

Sirrini-sehrini bir Allah bilər.

Bəzən çisək kimi, bəzən şıdırğı,

Bəzən qara dönər yerə ələnər.


Onun gözlərindən sellər yaranar,

Dağ da o selləri saxlaya bilməz.

Onun göz yaşından göllər yaranar,

Göllər də onun tək ağlaya bilməz!


Dağları titrədər, daşı titrədər,

Yalçın qayaları oynadar seli.

Ana təbiətə bir şahlıq edər,

Gah mülayim olar, gah da ki, dəli.


Qəzəbi daşanda doluya dönər,

Döyər səhraları, döyər dağları.

Yükü boşalanda quzuya dönər,

Sakitcə boylanar torpağa sarı,

Mən belə görmüşəm hey, buludları!
27.03.2012

Petrozavodsk

ONDA UŞAQ İDİM
Onda uşaq idim, həmin o illər,

Gəldi göz önümdən bir pəri keçdi.

Boylandı üzümə, elə baxdı ki,

Gözündən gözümə bir alov köçdü!


Onda uşaq idim, həmin o illər,

Məni eşq oduna yaxdı o gözəl.

Canıma od salan gülüşləriylə,

Yıxdı can evimi, yıxdı o gözəl!


Onda uşaq idim, həmin o illər,

Mənim on üç-on dörd yaşım olardı.

Məhəbbətin əzabına dözməyə,

Onda uşaq idim, nə yaşım vardı!


Onda mən nə qədər uşaq olsam da,

Anlayırdım sevgi nədi, eşq nədi.

Eşidirdim, deyirdilər arxamca,

Əşrəf Məcnun olub, bir divanədi!!


23.03.2012
Petrozavodsk

OLMUR
Elə, hey deyirik su bir həyatdır,

Susuz bu həyatda yaşamaq olmur!

Bəs niyə demirik həyat bir sudur,

Axır, qabağını saxlamaq olmur!


Axı nə umuruq öz-özümüzdən?

Biri də düz gəlmir yüz sözümüzdən.

Kədər-qəm ələnir üz-gözümüzdən,

Bir dərdi dərd bilib ağlamaq olmur!


Hər yanda rəzalət, hər yanda qorxu,

Tərsəmi fırlanır fələyin çarxı?

Mənasız, boş yerə axan bir arxın,

Səmtini dəyişib, bağlamaq olmur!


Tanrı dərgahına çatmır əlimiz,

Həqiqət deməyə dönmür dilimiz.

Həyata inamı itirmişik biz,

Daha nə kükrəyib, çağlamaq olmur!


Ay Əşrəf, halı ol dünya sirrindən,

Dağlar da tərpənər, qopsa yerindən.

Ürək qırılırsa əzizlərindən,

Min dərman tapıla, sağaltmaq olmur!


12.04.2012

Petrozavodsk

...MƏNİ ÇƏTİN QANARSAN
Həyat yoldaşıma

Deyirsən sən məni sevmirsən daha,

Elə demə, ağır gedər Allaha.

İncidib könlümü, batma günaha,

Sonra sözlərindən peşman olarsan!
Beş balamın anasısan axı, sən,

Nə yatmısan, nə görəsən yuxu, sən?!

Sevilənin azı mənəm, çoxu sən,

Əl uzatsam ürəyimə qonarsan,

Eh... gülüm, sən məni çətin qanarsan!
Sirli bir aləməm, içim sərvətdi,

Yüküm dünya boyda eşq-məhəbbətdi.

Deməyə başına sözmü qəhətdi?

Mən ölsəm hər gecə məni anarsan!

Eh... gülüm, sən məni çətin qanarsan!
Əsil sevən dildə deməz “sevirəm”,

Sevgi şöhrət deyil arxa çevirəm.

Eşqinin uğrunda alışdı Kərəm,

Od tutub alışsam, məni qınarsan,

Eh... gülüm, sən məni çətin qanarsan!
Səni sevməyimi sor ürəyimdən,

Bu yolda namərdlik gəlməz əlimdən.

Dəymə xatirinə Əşrəfin hərdən,

Məni itirərsən, yetim qalarsan!

Eh...gülüm, sən məni çətin qanarsan!

17.02.2012

Kareliya, Petrozavodsk




Dostları ilə paylaş:
  1   2   3   4


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2017
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə