AxSIxa elLİNİn diDƏRGİn haRAYI



Yüklə 0,67 Mb.
tarix01.07.2018
ölçüsü0,67 Mb.

AXSIXA ELNİN

DƏRGİN HARAYI
Sovet imperiyanın kiçik xalqlara

qarşı rətdiyi genosid qurbanlanın

xatisi həsr olunur.

TANRIYA ÜZ TUTURAM...
Ulu Tanrım, yamanları, yaxşıları araşdıran,

Namərdləri mərdlər ilə yarışdıran,

İkiüzlüylə, naəsillə dünya dolur,

Fələklər də acılardan saçın yolur.

Mələklər də nahaq qandan, müsibətdən,

Bəxtimizə düşən acı bu qürbətdən,

Nalə çəkir hüzurunda səhər-axşam,

Hər insanın taleyində əriyir şam.

Camilərdən, məscidlərdən qopan dua,

Sağkən cismi qorumağa düşən yuva,

Bəzən yağı gülləsinə sipər olur,

İblislərin hiyləsinə, çəpər olur.

Ulu Tanrım, bu qədər qan tökülürkən,

Halallıqla qurulan yurd sökülürkən,

Sən susursan, bağışlanmaz fəlakətə,

Qanlı savaş əzrayılkən məmləkətə.

Səcdəgahım, bircə anlıq hökmünü ver,

Qoy əmrinə bir müntəzir olsun bu yer.

Cocuqların ürəkləri qan olmasın,

Ya da Allah yer üzündə can olmasın.

Varlığı da, bəşəri də unuduram,

Ulu Tanrım, təkcə sənə üz tuturam.


DƏRGİNLİK LÜM
Beş yaşlı bir türk cocuğundan sordum:

Oğlan, adın nədir?! Dedi: Aslan!

Bəs millətin? Dedi: Aslan!
Türk oğlu türk! Nədir belə taleyinə düşən zülüm?

Məzarları bəy otağı bu şəhidlik, vaxtsız ölüm?

Hanı sənin şah Xətayin, Bəyazidin, Şah izlərin?

Şərqdən qərbə yer üzündə qalaların, dənizlərin?

Əmir Teymur Gahangirin, Qacarların hökmü hanı?

Hanı yurda yağı çıxan Zəngəzuru, İrəvanı?

Türk oğlu türk! Ər oğullar yağılarla savaşarkən,

Cahangir tək ad çıxardıb yer üzündə pak yaşarkən,

Onda sənin hökmün ilə düşmənlərin durardılar,

Ər kişilər yağıların sinəsindən vurardılar.

Türk oğlu türk! Qalx ayağa nərən ilə,

Yurd, məmləkət sayılırdı hər əsrdə kişi ilə, ərən ilə.


Böyük vətən savaşında minlərlə vətən oğlu,

Oldu müdhiş zülümlərin zəncirli qara qulu.

Kişilərin səngərlərdə vətənçin vuruşurdu,

Arxadasa Stalin əzrayılla yarışırdı.

Türklə gürcü sərhəddində türklər yaşaya bilməz,

Vətəndaşlıq adın belə burda daşıya bilməz.

Deyə hökm verdi cəllad, köçməlidir bu yurdlar,

Bir gecədə yazıq xalqa yaman divan qurdular.

Min doqquz yüz qırx dördün soyuq bir qış axşamı,

O Axsıxa elinin söndü qurtuluş şamı.

Gürcüstandan vaqona dolduruldu türk eli,

Qazax, özbək çölləri soyuq səhranın yeli,

Qırdı saysız çağanı, cocuğu, qız-gəlini,

Çəkdi bu yurddan, sanki Tanrı da öz əlini.

Stalin o qansız, iblis cəngavər,

O haqqın düşməni, nahaqqa yavər.

Batırdı neçə min türk elatını,

Qırdı çox insanın gənc həyatını.

Ana balasına həsrətlə öldü,

Ədalət, həqiqət, haqq da döyüldü.

Arana, yaylağa öyrəşən millət,

Çəkdi qum düzündə illərlə zillət.

El-oba qurdular səhrada onlar,

Üzdə unuduldu tökülən qanlar.

Getmədi ürəkdən vətən ağrısı,

Türkə divan tutdu torpaq oğrusu.

Stalin, yurdundan etdi çox eli,

Dağıtdı elləri fəlakət yeli.

Dəmir barmaqlıqda çürüdü başlar,

Vətənin başına töküldü daşlar.


Min doqquz yüz səksən səkkiz daşnakların havası,

Gəlmələrin yerlilərlə yer mənimdir davası,

Özbəkistan, Qazaxıstan yurdunu da dolaşdı,

Qəzəblənmiş beyinlərdən yer-göy qanla bulaşdı.

O Axsıxa qaçqınları bir daha oda düşdü,

Bu dəhşətli fəlakətə hər ev, hər oda düşdü.

Qardaş eldə yanan ocaq yenidən söndürüldü,

Bir millətin ürəyinə küt xəncər endirildi.

Daşnakların hiyləsiylə türk türkə qənim oldu,

Özbək, qazax, türk anası ağ saçlarını yoldu.

Qan çiləndi küçələrə, yola, daşa, divara,

Sən millətin bəxtinə bax yağı əldə avara.

Məzarları taleyinə şəhid edilmiş millət,

Unudulmaz min il belə bu müsibət, bu illət.

Qürbət eldə qəbirlərin haqqdan imdad diləyir,

O nisgilli ürəklərə tale zülüm ələyir...

Körpələri sinəsində minlərlə gəlin, ana,

Sığınaraq qatarlara döndü Azərbaycana.

Bir millət taleyində yenidən didərginlik,

Üzdü haqqı aman-Allah, bu fəlakət gərginlik.

Varı-yoxu əldən çıxmış bu xalqda ürəyə bax,

Hər əzaba susub duran səbirli fələyə bax.

Yenə qurmaq eşqi ilə coşub daşdı, bu millət,

O əzağblı tale ilə qardaşlaşdı, bu millət!


Ey Axsıxa türkü səbr et, əyilmə haqsız qana,

Sən türk yurdu sanıb gəldin doğma Azərbaycana!

Keçər zillət, yağıların bir gün burnu ovular,

Yurdumuza qonan düşmən yurdumuzdan qovular.

O min illik tarixindən dürlü dastan yazarsan,

Səni yurddan edənlərə özün qəbir qazarsan.

Günəşin də, ulduzun da, ayın da öz yeri var,

Hönkürərək bir gün Tanrı, bu sitəmləri yuvar.


DƏRGİN TÜRK COCUĞU
Cocuq könlü günahsız

Üzü gülməz sabahsız,

Nə olaydı dünyada

Ömrü keçəydi ahsız!


O səksən doqquzun acı naləsi

Üzendən də köçdü çox türk ailəsi.

Bir evin bircə gün qonağı oldum,

Kədərli gözlərdən bahar tək doldum.

Üzləri gülsə də bu insanların,

Çəkdikləri zülüm üzüb canların.

Qonub dodaqlara əzablı kədər,

Qaçqın həyatları necə dərbədər.

Üç cocuq böyüyür kasıb odada,

Qalıbdı varları, mülkləri yada,

Ən kiçik uşağı basdım bağrıma,

Qopdu əllərimdən qaçmadı, amma.

Sordum ki, adın nə, dedi ki, Aslan.

Sordum ki, soy adın dedi ki Aslan.

Dedim: bəs millətin, qəlbi yaxdı o,

Atası Hüseynə odlu baxdı o,

Dedi: Xala, aslan mənim millətim.

Beş yaşlı uşağa artdı heyrətim,

İçimdə bir üsyan oyatdı bu səs,

Türk oğlu sevməyib dünyada qəfəs...

Anası and içdi, o danışandan,

Mənlə, atasıyla hey qonuşandan,

Millətim aslandır deyir bu körpə,

Tanrı türk qəlbinə o odu səpə.

İçimdə oyanış yaratdı bu səs,

Gərək bu kəlməni türk oğlu hər kəs,

Yarıb ürəyinin köksünə sala.

Bu söz Tanrıdanmı gəlib ay bala?

İçimə axıtdın sən göz yaşımı,

Mən belə istərdim, vətəndaşımı.

Səndə şah Xətayi, Teymur atəşi,

Köksündə alışır Zərdüşt Günəşi.

Beş yaşlı cocuğum, bu kəlam hardan,

Cəngəmi səsləyir bizi Yaradan?

Axsıxa elinin naləsimi bu?

Əsir Qarabağın haqq səsimi bu?

Zəngəzur, İrəvan ölümlərimi?

İki yüz il köləlik zülümlərimi?

Ay mənim türk oğlum, sözünə qurban,

Səni doğan kəsin özünə qurban.

Gəl, yanan köksümə sığın bir qədər,

Bu nisgilli könlüm onsuz dərbədər,

Baş əydim o cocuq haqq üsyanına,

Alqış, damarında türkün qanına!


DƏRGİN ATANIN

ZİNDAN YATI
Cocuqdan duyduğum o xoş hekayət,

Bu sadə ocağı dadlı ziyarət,

Evin sahibin də dilə gətirdi.

Dərdli ürəyini zilə gətirdi,

Dedi ki, ömründə zindan ağrısı,

Unutmaq çətindir bunu doğrusu.

Cəllad Stalinin ölüm xəbəri

Yenidən qaldırdı əsir elləri,

Üz tutduq doğmamız Azərbaycana.

Sığındıq can bilib neyləyək ona,

Xaçmaz bölgəsində Pavlovka kənddi,

O sürgün yurdumuz bu elə bənddi.

Ailəmiz çox idi dolanmaq çətin,

Oğullar qazanır ev bərəkətin.

Getdim Urusyətə para dalınca,

Dedim, var qazanım bir ev salınca.

Dörd dostla küçədə gedərkən gündüz,

Sərxoş zabitlərlə qarşılaşdıq biz.

Onlar yolumuzu kəsdilər qəfil,

Söyüş yağdırıldı avara, səfil.

Ruslar bizi döyür, biz də onları,

Sanki qızışmışdı sərxoş canları.

Hay-küyə milis də töküldü gəldi,

Elə bil onlarla əlbirdi, əldi.

Məhkəmə quruldu bütün qəsəbə,

Böyüklü, kiçikli çaldı qələbə.

Hamısı üzümüzə durdu cəlladıq,

Qafqazdan gəlmişik biz burda yadıq.

Dörd il zindanlarda keçdi gəncliyim,

Dəmir barmaqlıqla getdi dincliyim.

Kommunist məhbəsi vallah zülümdü,

Dirikən, sağikən, varkən ölümdü.

Bütün acılara dözdüm yaşadım,

Pak çıxdı zindandan o kişi adım.

Əyə bilmədilər məni namərdlər,

İçimdə yaşadı min cürə dərdlər.

Zəhər oldu mənə kölə həyatım,

Bu idi kommunist gözəl büsatım,

Əsir millətimlə min yol qovuldum,

Gənc diləklərimlə göyə sovruldum.




DƏRGİN NİN

OĞUZ NA
Xalı üstə bardaş qurub səksən yaşlı bir qoca,

Qartal baxış, qartal duruş zirvələrdən də uca.

Sökənibdi dirsəyilə pərqu təki balınca,

Qəlyanını sümürərək olanları söyləyir,

Min qanadlı fikirləri yollarından əyləyir.
Danış dedim, babam mənə, çəkdiyin zülümləri,

Vaqonlarda, səhralarda günahsız ölümləri.

Saldığınız qəsəbədə amansız təTlimləri,

Nələr oldu o illərin acısından bir danış.

Vətən yanğılı könlümə o köləliklər tanış.
Gözləri doldu, qocanın səsi titrədi sanki,

Dedi: Uay qızım, o tarixə, o əsrə divanki.

Biz Axsıxa elindən ah, sürüldük o zaman ki,

Stalinin nərəsindən yer-göy lərzə gəlirdi,

Güllələmək, zindan, sürgün ev-ev eli dəlirdi.
Dedilər ki, sizə olmaz Gürcüstanda yaşamaq,

Türklə gürcü sərhəddində vətəndaşlıq daşımaq,

Böyük Vətən savaşında vuruşurdum o zaman.

Xəbər gəldi yurd sürgündə ərşə bülənd ah-aman.

Baş götürüb qaçdım o vaxt Türkiyəyə sığındım,

Zənn eylədim mən azadam, bu atəş ilə yandım.

Çox çəkmədi Sovetlərlə Türkiyə qanun yapdı,

Güman etdim daha bizi o pak qurtuluş tapdı.

Dedilər ki, dönəcəyik, Axısxa torpağına,

Sığındıq biz, sovetlərin bu iblis bayrağına.

Sürülsünlər, çıxdı əmri, o cəlladın dilindən,

Ayrı düşdük əbədilik anam Qafqaz elindən.

Qatarlara doldurulub yurdumuzdan qovulduq,

O taleysiz elimizlə, sanki göyə sovrulduq.

Sağa nə var, ölənlərin dərdi məni ağladır,

Eldə qalan qəbirstanlıq sinələri dağladır.

Babaların, nənələrin ruhu qalıbdı orda,

Dağ çəkildi o gavurun fitvası ilə bu yurda.

Məzarıstan hər millətin taleidir, ay bala,

Ölənlərin ruhu orda, necə dözüm bu hala?

Yurdu olan bir millətin yurdu alınıb əldən,

Axısxanın adı belə çıxarılıbdı dildən.

Kim verəcək əlli illik didərginlik yaşımı?

Qaytaracaq əldən çıxmış torpağımı, daşımı?

Sənə indi Orta Asiya düzlərindən danışım,

Qum çölündə qarlı keçdi neçə payızım, qışım.

Özbəkistan, Qazaxstan yurdunda oba saldıq,

Kölə təki, əsir təki ölə-ölə sağ qaldıq.

Qız verməyə, qız almağa kimin həddi var idi?

İlin çoxu bu yerlərdə gah isti, gah qar idi.

Tüfənglilər gecə-gündüz ev-ev bizi izlərdi,

Hər addımda hey insanı bir həqarət gözlərdi.

Dörd yanımız tikanlı çəpərlərlə əkilmişdi,

Çoxunun cavan ikən dərddən beli bükülmüşdü.

Hamilə qadınlar da bəhanəylə döyülərdi

Türk soyu dəyirmanda buğda təki üyülərdi.

Hüququmuz harda idi, toy qurub qız almağa?

Təzə mənzil, təzə ocaq, təzə oda salmağa.

İcazəsiz evlənənlər məhbəslərə atılır...

Oğrulara, canilərə, qatillərə qatılır.

Stalinin ölümündən sonra əl-qol açıldı,

Zəncirlənmiş bütöv bir el buxovlardan açıldı.

Dayanmadan bir gün orda mən Xaçmaza üz tutdum,

Tikdiyim o ev-eşiyi, pul-paranı unutdum.

Fəqət, mənim başımdadır Axsıxanın havası,

Yaylağımın, aranımın, dağ-düzümün səfası.

Burda yenə qürbətdəyəm, xəyallarla uçuram,

Axsıxada qalan evə, od-ocağa qaçıram...

Əcələ can verməyəcəm o yerlərə getməsən,

Bağ-baxçama, yaylağıma, elatıma yetməsəm...


Ermənilər Qarabağın havasıyla coşanda

Türk üstünə qaldırdılar xalqı, eli hər yanda,

Min doqquz yüz səksən doqquz, çox müdhiş bir axşamda,

Qaldı qan izi gecədə hər çıraqda, hər şamda.

Özbəkistan torpağında didərgin el talandı.

Suçsuz yurdda diri-diri insan oda qalandı,

Söndü neçə evin şamı bir gecənin içində,

Daşnaq yaman ocaq çatdı özbəklərin içində,

Cocuqların, qocaların naləsi ərşə bülənd.

Ermənilər ustalıqla yenə işlətdilər fənd.

Yeddi nəfər bir evdəcə yanıb külə dönmüşdü.

Axsıxanın sönmüş odu bir də burda sönmüşdü,

Zülüm oldu əsir yurdun, əsir oğul, qızına,

Aman-Allah, kölə elim nə vaxt dönər yazına?

Hələ nakam Xocalıda məhv olmuş soydaşlarım,

Qardaşına sığınarkən ölən qan qardaşlarım.

Özbəkistandan qovulub Xocalıya tapındı...

Ordan can götürüb qaçdı gavur əlində yandı,

Pənahımız Azərbaycan qan içində boğulur,

Ölə-ölə türk oğlu anasından doğulur...


Titrəyirdi dodaqları bu sözləri deyərkən,

Qoca yaşda, qoca sində kişi haqqın öyərkən.

Dedi: Qızım türk çörəyi çıxdı hər zaman daşdan,

Azərbaycan oğuzları qorxmasın bu savaşdan.

Azadlığın havasını kölə olanlar udmaz,

Əsirliyin fəlakətin düçar olmayan dadmaz.

İnanıram bu savaşda son qələbə bizimdir,

Azərbaycan bu ürəyim, Axsıxasa gözümdür.

Bu arzuyla Allahımdan hələ ömür dilərəm,

Qayıdaram öz yurduma, öz evimdə ölərəm!...


Osman dədənin fəryadı sinəmi parçaladı,

İçimə bir ocaq çatdı uca tonqal qaladı.

Yana-yana tüstüləndim bu alovun qorundan,

Qurtuluşa can atılır haqsızlığın torundan.

Aman Allah, sən bu qoca naləsini bir eşit,

Yet günahsız bəndələrin, dəli məramına yet.

Qaytar nahaq əldən çıxmış yurdunu bu qocanın,

Dərdlərinə məlhəm olsun o da Azərbaycanın.

Əlli illik haqsızlığın açarı öz əlində,

Vətən eşqi oğlun da, dədənin də dilində.

Millətini aslan sanan beş yaşlı türk uşağı,

Sinəsində sıralanıb yağıya qisas dağı.

Özün yetiş, acıları özün yerbəyer eylə,

İblisləri, qatilləri yerdən dərbədər eylə.

Bu arzuyla faciəni burda sona yetirrəm,

Sən verdiyin höküm ilə dastanımı bitirrəm.



23.05.1993


Dostları ilə paylaş:


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2017
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə