Fxslxgghpxn-nxplhkxn-ncpxl



Yüklə 4.01 Mb.
səhifə10/16
tarix11.09.2018
ölçüsü4.01 Mb.
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   16
valideynlərinizə, yaxın qohumlarınıza verilməsi üçün ədalət üzrə (malın üçdə birindən çox olmamaq şərtilə) siyyət etməyiniz zəruridir. Bu müttəqilərə vacibdir.”5

Həzrəti Fatimə (ə) bu ayələri tilavət etdikdən sonra buyurdu: Bəlkə Allah atama nazil etmədiyi ayələri sizə nazil etmişdir?

Yoxsa siz Qur”anı atamdan və əmim oğlundan daha yaxşı dərk edirsiniz? Belə ki, deyəsiniz iki din ardıcılları bir-birindən irs apara bilməz?! (Xütbədən bir hissə.)

Fatimə (ə) Qur”an ayələrinə istinad edərək Əbu Bəkri həqiqətdən agah etmək istəsə də, təəssüflər olsun ki, bir şeyə nail ola bilmədi. Onlar (hakim qüvvələr) Qur”an ayələrini özlərinə sərf edən bir tərzdə təfsir edib Fatimənin, atasından ona çatacaq irsdən məhrum etdilər. Beləliklə ayədəki “irs” kəlməsi mal-dövlət mənasında yox, peyğəmbərlik, və elm, hikmət mənalarında təfsir edildi və haqq-ədalətin üzərindən xət çəkildi.

Deməli, o zaman onlara ayənin həqiqi mənası deyil, məcazi mənası sərfəli idi və bunu cəmiyyətdə yaranmış şərait tələb edirdi.1

“Allahdan başqa heç bir qüdrət sahibi yoxdur.”

***


Ayəyə bir qədər diqqət yetirsək görəcəyik ki, mal-dövlət (irs) deyildikdə məqsəd peyğəmbərlik deyil, məhz həmən dünyəvi (gündəlik istifadə olunan) mal-dövlətdir. Mərhum Ələmul-Huda özünün Şafi adlı kitabında bu mətləbi şərh edərkən deyir: Əgər Zəkəriyya(ə)-ın özündən sonra varisi-oğul övladı olmasaydı ətrafındakı qüdrət sahibləri tutduqları mövqeydən sui-istifadə edərək onun var-dövlətini mənimsəyib pis məqsədlər üçün istifadə edə bilərdilər. Bu səbəbdən də o, Allah-təaladan ona övlad əta etməsini dua edir və onun duası Allahın dərgahında qəbul olunur.

Peyğəmbə (s) kimsənin öz övladına göstər-mədiyi mehr-məhəbbəti Fatimə(ə)-a göstərər və onu hamıdan əziz tutardı. Həzrəti Peyğəmbər (s) hər dəfə Fatimə(ə)-dan söz düşdüyü zaman üç dəfə bu sözləri təkrar edərdi: “Atası Zəhraya fəda olsun!”

Dünyaya iki alim imam gətirmiş (İmam Həsən və İmam Hüseyn(ə)) Həzrəti Zəhra (ə) müsəlman qadınına xas olan ən yüksək əxlaqa malik idi. Onun tərbiyəsi ilə şəxsən Peyğəmbər (ə) məşğul olar və onu aləmlərin sirlərindən agah edərdi.

Yoxsa onlar (xilafət və onun havadarları) belə güman edirdilər ki, Peyğəmbər (s) irs (varislik) kimi mühüm bir məsələni Fatimə(ə)-a təlim vermədən dünyadan köçmüş və o həzrət bu şəri məsələdən agah olmamışdır?! Yoxsa müsəlman ümmətinin ən adil qazisi, Peyğəmbərin elm şəhərinin qapısı, Peyğəmbər(s)-in kürəkəni və nəhayət əmisi oğlu olan Əli (ə) da bu həqiqətdən agah deyildi?! O ailədə böyüyüb boya-başa çatmış atasının dayağı olan İmam Həsən(ə), İmam Hüseyn(ə), Həzrəti Əbul-Fəzl Abbas necə?

Axı necə olur ki, Peyğəmbər (s) varislik məsələsini, daha dəqiq desək, “Peyğəmbərlər özlərindən sonra irs qoymazlar” hədisini öz qəbiləsinə (yəni Bəni Haşimə) yox, təkcə Əbu Bəkr kimi yad bir şəxsə nəql etmişdir?! Onda belə çıxır ki, Peyğəmbər (s) özündən sonra qoyub gedəcəyi var-dövləti (irsi) özü-özündən gizlədib onu tam başqa bir şəxsə həvalə etmişdir. Bu isə Peyğəmbər (s) sünnəti ilə tamamilə ziddir. Çünki, o, dini (şəri) hökümləri müəyyən şəxslərə deyil, hamıya nazil olmuş ilk ayələri belə kimsədən gizlin saxlamadı, əksinə olaraq onu islamı yeni qəbul etmiş müsəlmanlara oxuyar və geniş şəkildə izah edərdi.

Həzrəti Fatimə (ə) bu fəsahətli xütbədə “Yoxsa demək istəyirsiniz ki, mən və atam iki din ardıcıllarıyıq və iki din ardıcılı bir-birindən irs aparmır?” deməklə sönmüş ürəkləri yenidən şö”lələndirdi, amma öz haqqına nail ola bilmədi. Səbəbi isə artıq məlumdur: “Hədis”. Elə bir hədis ki, onu Əbu Bəkrdən savayı kimsə (Həzrəti Məhəmməd(s)-dən) eşitməmiş və nəql etməmişdir. Əlbəttə bəziləri belə güman edə bilərlər ki, bu hədisi Malik ibni Ovs ibni Hədəsan da nəql etmişdir.1

Bəli! Deyirlər ki, xəlifə Ömərin zamanında Əli (ə) və İbni Abbas şikayət üçün onun yanına gəlirlər. Osman, Əbdürrəhman, Zübeyr və Sə”d kimi məşhur səhabələr də orada olurlar. Ömər onlardan soruşur:2 “Məgər Peyğəmbər(s)-in buyurduğu “Biz özümüzdən sonra irs qoymarıq və bizdən qalan hər bir şey sədəqədir” hədisini eşitməmisinizmi?” Onlar da məcbur olub Ömərin dediklərini təsdiq etdilər.

Göründüyü kimi Əbu Hüreyrə bu məclisdə iştirak etməmişdir və iştirak edə bilməzdi də; çünki, oraya ən hörmətli və adlı-sanlı səhabələr toplaşıb müsəlmanların gündəlik çətinliklərini həll edirdilər. Əbu Hüreyrə isə o ad-sandan məhrum idi. Onun fəaliyyəti, Müaviyə xilafəti ələ keçirdikdən sonra başladı. O zaman ki, Əbu Bəkr, Ömər, Osman və digər görkəmli şəxsiyyətlər vəfat etmiş, Əbu Hüreyrə üçün hədis uydurmağa əlverişli şərait yaranmışdı. Bəni Üməyyə onu hər tərəfli təmin edərək hər yerdə tanıtmağa çalışardı. Onların sayəsində Əbu Hüreyrə az bir zamanda məşhurlaşdı və Əməvi xilafətinin ən yaxın adamlarından birinə çevrildi. Xəlifə Əbu Hüreyrəni tərif edər və həvəsləndirməyə xüsusi fikir verərdi. Yeni-yeni hədis uydurmaq üçün onun məvacibini günbəgün artırardı.

Beləliklə, Əbu Hüreyrə islam aləmində adlı-sanlı səhabələrdən biri kimi tanınmağa başladı.

21-ci hədis

Əbu Talibin kəlmeyi-şəhadət deməkdən imtina etməsi

Əbu Hüreyrə deyir: “Peyğəmbər (s) əmisi Əbu Talibə dedi: Şəhadət ver (yəni “la ilahə illəllah, Muhəmmədən Rəsulullah” kəlməsini de) ki, qiyamət günü sənin bu işinə şahid olum. Əbu Talib dedi: Əgər Qureyş “dərədə mühasirədə qalmaq* onu bu işə vadar etdi” deməsəydi, dediyin hər bir şeyi iqrar edərdim. Elə o zaman bu ayə nazil oldu:

Ya Məhəmməd! Şübhəsiz ki, sən istədiyini doğru yola yönəldə bilməzsən; Allah özü istədiyini doğru yola salar.”3

Əbu Hüreyrə başqa bir yerdə bu rəvayəti belə nəql edir: Peyğəmbər (s) əmisi Əbu Talib ölüm ayağında olduğu zaman ona dedi: La ilahə illəllah de ki, qiyamət günü sənin bu işin üçün şahid olum. Amma Əbu Talib kəlmeyi-şəhadəti iqrar etmədi. Bu səbəbdən də Allah-təala bu ayəni Peyğəmbər(s)-ə nazil etdi.4

***

Həzrəti Əbu Talib (Allah ona rəhmət eləsin!) besətin onuncu ilində (bəzilərinin dediyinə görə 9-cu və ya 8-ci ilində) yəni hicrətdən üç il əvvəl vəfat etmişdir. Əbu Hüreyrə azı on il bundan sonra Hicaza gəlmiş və islamı qəbul etmişdir. Deməli, Əbu Hüreyrə bu cəryəanda şəxsən iştirak etməmişdir və nəql etdiyi bu hədis də digər hədislər kimi yalan və iftiradır. Dinsiz və ağlı dininə hakim olmayan şəxslərdən Allaha pənah aparıram! İslamın görkəmli şəxsiyyətləri haqqında dəyərli təhqiqatlar aparılmış və Həzrəti Əbu Talib (Allah ona rəhmət eləsin!) haqqında bir neçə kitab təlif edilmişdir.1



Məgər dillərdə əzbər olan bu misal Əbu Talibin dəfələrlə təkrar etdiyi şüar deyildimi: “Ey Allah şahidi, mənim üçün şəhadət ver ki, Əhməd Nəbinin (Peyğəmbərin), dinindəyəm!”

“Əl-Həccətu Ələz-zahib ila tənfir Əbi Talib” adlı kitabı nəşr edildi. kitabın sonunda Peyğəmbər(s)-in əmisi Həzrəti Əbu Talibin (Allah ona rəhmət eləsin) müsəlman olaraq dünyadan köçməsi haqqında yazılmış bir neçə kitabın adını çəkmişdir. “Əbdul Ovfun böyük övladı” Əllamə Seyyid Məhəmməd ali Şərufun Musəvi Amilini 1970-(1349-cu) ildə yazdığı (Bağdadda çap olmuş) “Və Şeyxul Əbtəh” haqqında yazılmış ən yaxşı kitab hesab etmək olar. Kitab fəlsəfə, tarix və sair elmi mövzuları əhatə edir. Əllamə Seyyid Məhəmməd cənablarının təlif etdiyi bu kitab özünün gözəl ədəbi üsulu ilə bu mövzuda yazılmış digər kitablardan daha fərqli və cəzb edicidir.

Kitabda Əbu Talib (Allah ona rəhmət etsin) haqqında düzgün məlumatlar verilmiş və onun haqqında uydurulmuş bütün iftiralar qətiyyətlə tənqid edilmişdir. Bu elmi əsər işıq üzü gördükdən sonra çox az bir zamanda bütün islam aləmində yayılmağa başladı və beş ay sonra Hindistanın Ləkənhur əyalətində məşhur alim Seyyid Zəfər Mehdi tərəfindən ordu dilinə tərcümə olundu. Sonralar “Məcəllətul Suhəyl Yəmən” adlı jurnalın beş nömrəsində tərtib ilə dərc edildi.

Bəni Haşimin ən görkəmli və ən nüfuzlu şəxsiyyəti haqqında belə nalayiq sözlər demək yalnız insanın cəhalət və nadanlığı üzündən ola bilər.

Bu qəsidə Soltanul-üləma və Ümiduil-Şüəra Şeyx Əbdül Hüseyn Sadiqi Amilinindir.
22-ci hədis

Yovmud-dar” günü qorxudulma

Buxari və Müslüm bu hədisi Əbu Hüreyrədən nəql etmişlər. Hədisdə deyilir:1

“Və ən yaxın qohumlarını qorxut!” ayəsi Peyğəmbər (s)-ə nazil olduğu zaman ayağa qalxıb buyurdu: “Ey Qureyş əhli! Mən sizləri tanrılarınızdan azacıq da olsun, ehtiyacsız etməyirəm! Ey Əbdu Mənaf övladları! Ey Abbas! Ey Səfiyyə! Mən sizin Allaha olan ehtiyaclarınızı əsla azaltmayıram. Ey Peyğəmbər qızı Fatimə! Mənim var-dövlətimdən hər nə ürəyindən keçir, istə, amma bil ki, heç vaxt sənin ehtiyacını Allahdan azaltmayacağam və Ondan ehtiyacsız etməyəcəyəm.”

Bu ayə təqribən Əbu Hüreyrənin Yəməndən Hicaza köçüb islamı qəbul etməsindən iyirmi il əvvəl, yəni Həzrəti Məhəmməd(s)-ə peyğəmbərlik təzə verildiyi ərəfələrdə (Məkkədə) nazil olmuşdur. Deməli, Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi bu hədis də digər hədislər kimi Peyğəmbər(s)-in ailəsi ilə düşmənçilik edən əməvi xilafəti tərəfindən sifariş edilmişdir.

Tarix isə bu ayə haqqında bizə tam başqa bir məlumat verir: Ayə nazil olduğu gün Peyğəmbər (s) yaxın qohumlarını evinə dəvət edib kiçik bir məclis qurdu. Məclisdə Peyğəmbər(s)-in əziz əmiləri: Əbu Talib, Abbas, Həmzə (Allah onlardan razı olsun!) və Qur”anda lə”nət edilmiş digər əmisi Əbu Ləhəb və s. də iştirak edirdilər.

Peyğəmbər (s) kiçik bir xütbə oxudu və onları Allahın birliyinə dəvət etdi. Onun məclisdə buyurduğu sözlərdən biri də bu idi: “Sizlərdən hansı biriniz mənə bu işdə köməklik edə bilər? Həmin şəxs mənim vəzirim (köməkçim), varisim və canişinim (xəlifəm) olacaqdır!”

Məclisdə yaşca hamıdan kiçik olan Əli (ə) ayağa qalxıb dedi: “Ya Rəsuləllah! Mən o böyük işdə sənə yardımçı olmağa hazıram!”

Peyğəmbər (s) onu hamıya görsədərək buyurdu: “O mənim varisim, qardaşım və bu dünyada sizin aranızda xəlifəmdir. Onun sizə verdiyi bütün əmrlərə itaət edin və dediyi hər bir sözü diqqətlə dinləyin.”

23-cü hədis

Həbəşilərin məsciddə Peyğəmbər (s)-in qarşısında oynamaqları

Buxari Əbu Hüreyrədən belə nəql edir: “Həbəşilər məsciddə Peyğəmbər(s)-in qarşısında atılıb düşdükləri (oynadıqları) zaman Ömər məscidə daxil oldu, yerdən bir ovuc xırda daş götürüb onlara tərəf atdı.

Peyğəmbər (s) onun bu hərəkətini görüb buyurdu: “Ey Ömər! Yaxın gəl və onlara baş qoşma!”1

Hamıya məlumdur ki, Peyğəmbər (s) mənasız işlərdən (oyunlardan) hamıdan çox çəkinər və onun haramlığını hamıdan daha yaxşı dərk edərdi. Deməli o həzrət kiminsə məsciddə oyunla məşğul olmasına yol verə bilməzdi.

Bütün həyatını insanların düzgün təlim-tərbiyəsinə sərf edən Həzrəti Peyğəmbər (s) bir an da olsun fəaliyyətini dayandırıb faydasız işlərlə məşğul olmazdı. O öz əshabına daim fəaliyyətdə olmağı və mənasız işlərdən çəkinməyi tövsiyə edərdi.

Onlar çox böyük-böyük danışırlar. Ağızlarından çıxan söz necə böyük küfrdür. Onlar ancaq yalan deyirlər.”2



24-cü hədis

Hökmün icrasından əvvəl dəyişilməsi

Buxari Əbu Hüreyrədən nəql edir: “Peyğəmbər (s) bizi yanına çağırıb belə bir göstəriş verdi: “Yola düşün! Əgər filan şəxsləri tapsanız od vurub yandırın!” Biz yola düşmək istərkən buyurdu: “Yandırmaq tək Allaha aid olduğu bir halda axı mən necə onların yandırılmasını əmr edə bilərəm?! Bəs onları yandırmaqla deyil, digər üsulla öldürün.”3

Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi bu hədis batil və əsassızdır. Çünki bir hökmün icrasından əvvəl dəyişdirilməsi Allah və Onun Peyğəmbəri üçün mahal və qeyri-mümkündür. Digər tərəfdən isə Peyğəmbər(s)-in verdiyi hər bir əmr və dediyi hər bir söz Allah əmri və Allah kəlamıdır. Necə ki, Qur”ani kərimdə deyilir:

O kefi istəyəni həvayi-nəfs üzündən danışmır. Bu ancaq nazil olan bir vəhydir.”4

Belə bir əsassız hədis nəql etmək insanın nadanlıq və cəhalətini göstərməyirmi?!

Allah onların dediklərindən çox-çox uca və çox yüksəkdir.”5



25-ci hədis

Çox vaxt tələb olunan işin qısa bir müddət ərzində görülməsi

Buxari bu hədisi Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etmişdir. Hədisdə deyilir: “Qur”an oxumaq Davud (ə) üçün çox asan bir iş idi, belə ki, o atını (və ya digər minik heyvanını) yəhərləmək istədiyi zaman Qur”an oxumağa başlayar və işini qurtarmazdan əvvəl Qur”anı xətm edərdi (tamamlayardı).”1

Bu hədis iki səbəbdən batildir:

1) Qur”ani kərim yalnız peyğəmbərlərin sonuncusu Həzrəti Məhəmməd(s)-ə nazil olmuş və ondan əvvəl heç bir peyğəmbərə Qur”an ayəsi nazil olmamışdır. Bəs Davud (ə) hansı Qur”anı oxumuşdur?

Bəzilərinin dediyinə görə Qur”an deyildikdə burada Zəbur və Tövrat nəzərdə tutulmuşdur və onları “Qur”an” adlandırmaqda məqsəd onun kimi möcüzəli olmalarıdır. Deməli, Qur”an deyildikdə həzrəti Məhəmməd(s)-ə nazil olan Qur”ani-kərim deyil, Zəbur və Tövrat kimi müqəddəs kitabları nəzərdə tutmaq lazımdır.2

Onların verdikləri bu cavab insanda şübhə hissi yaradır, çünki Əbu Hüreyrənin dediyi sözləri istədikləri kimi mənalandırıb və onun heç vaxt düşünmədiyi şeylər haqqında xəbər verirlər.

2) Hər hansı bir işi görmək üçün insanın müəyyən qədər vaxta ehtiyacı vardır və əql bunu təsdiq edir ki, vaxtından tez hər hansı bir işi görmək mahal və qeyri-mümkündür.

Heyvanın yəhərlənməsinə sərf olunan vaxt ərzində də Qur”an xətm etmək təbii ki, qeyri-mümkün olan bir işdir. (İstər Qur”an olsun, istərsə də Zəbur və Tövrat). Deməli Əllamə Qəstəlaninin yuxarıda gətirdiyi dəlili doğru və düzgün hesab etmək olmaz. O özünün “İrşadus-sari” kitabında bu hədisi şərh edərkən deyir: “Bu hədisdən biz belə bir nəticəyə gəlirik ki, Allah-təala yeri genişləndirdiyi kimi, zamanı və vaxtı da uzadır və genişləndirir.”

Sonra Nüvəvinin dilindən bu sözləri deyir: “Onlardan bir nəfər Qur”anı gecələr üç dəfə, gündüzlər isə dörd dəfə xətm edərdi. 876-cı ildə Əbu Tahiri Qüdsdə gördüm. O gecə, və gündüz Qur”anı on dəfədən çox xətm edərdi. Əbu Şərifin (Allah onun elminin xeyrini hifz etsin) oğlu Şeyxül İslam Burhan bizə deyərdi ki, gecə və gündüz on beş dəfə Qur”anı xətm edir. Əlbəttə bu dediklərimi yalnız o şəxslər dərk edə bilər ki, ilahi feyz ona kömək (şamil) olmuş olsun.”

Mən isə deyirəm: Belə bir iş əsla mümkün deyildir. Yalnız o zaman mümkün ola bilər ki, dünya hal-hazırdakı vəziyyətində adi toyuq yumurtasının içinə yerləşmiş olsun!!

Alimlər bunu çox yaxşı dərk edirlər ki, zaman və məkanı ötmək həqiqətdən xaricdir. Çünki belə olduqda yeni-yeni çətinliklər meydana gəlir. Digər tərəfdən isə Davud(ə)-ın (fərzən) gördüyü bu iş heç də möcüzə deyildir, çünki möcüzə əqldən deyil, adətdən (yəni adi haldan) xaricdir və göründüyü kimi bu əməldən, adətdən deyil, məhz əqldən xaricdir.

26-cı hədis

Siçana çevrilən kəniz

Bu hədisi Müslüm və Buxari1 Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etmişdir. Hədisdə deyilir:

“Bəni İsraildən olan bir kəniz günlərin biri gözlənilmədən yox oldu. Onun necə olduğu və nə etdiyi kimsəyə məlum deyildi. Amma mən onu bir siçan surətində görürəm. Onun qarşısına dəvə südü qoyulduğu zaman içər, qoyun südü içməkdən isə imtina edərdi.”

Müslüm və Buxari bir müsəlman kimi islamın qarşılaşdığı böyük bəlalardan biri olan xurafatın qarşısını almalı və həqiqəti öz kitablarında sonrakı nəsillərə çatdırmalı idilər. Amma təəssüflər olsun ki, belə yanlış və xurafi hədisləri digər mötəbər hədislər sırasında nəql etmiş və ələ gətirdikləri sənədlərin (hədislərin) doğru və yalan olduğuna diqqət yetirməmişlər.



27-ci hədis

Zərərinə olan bir sözü, Fəzldən eşitdiyini deyir

Müslüm bu hədisi Əbdül Məlik ibni Əbu Bəkr Əbdürrəhmandan və o da Əbu Bəkrdən nəql edir:

“Günlərin biri Əbu Hüreyrə bizə belə bir rəvayət nəql etdi: Ramazan ayında səhəri cünub (cənabətli) halında açan şəxs daha oruc tutmamalıdır.”2

Əbu Bəkr deyir: Atam Əbdürrəhman ibni Hərs üçün bu rəvayəti nəql etdim, amma o bunu qəbul etmədi və ayağa qalxıb getdi. Mən də onun ardınca getdim. O, Ayişə və Ümmü Sələmənin yanına gəlib onlardan bu haqda dəqiq cavab verməklərini istədi. Onların hər ikisi belə cavab verdi: “Peyğəmbər (s) istər yuxuda olsun, istərsə də adi halda səhərə kimi cünub halında qalar və həmən günün səhəri oruc tutardı.” Əbu Bəkr deyir: Oradan çıxıb Mərvanın yanına getdik. (Mərvan o zaman Müaviyə tərəfindən Mədinəyə vali təyin olunmuşdu.) Əbdürrəhman əhvalatı ona danışdı. Mərvan Əbu Hüreyrənin rüsvayçılığının qarşısını almaq üçün dərhal göstəriş verdi ki, tez Əbu Hüreyrənin yanına gedib onu macəradan xəbərdar edək. Biz də Əbu Hüreyrənin yanına gedib onu baş vermiş əhvalatdan agah etdik. Əbu Hüreyrə bizi dinləyib qurtardıqdan sonra dedi: O iki qadın doğrudanmı sizə belə cavab verdi? Əbdürrəhman dedi: Bəli. Əbu Hüreyrə dedi: Bəs onlar bizdən daha çox və daha yaxşı bilirlər! Sonra əvvəldə Fəzl ibni Abbasdan eşitdiyi sözü geri götürüb dedi: Bu sözləri mən Peyğəmbər(s)-dən deyil, Fəzldən eşitmişəm. Əbu Bəkr deyir: Beləliklə Əbu Hüreyrə nəql etdiyi birinci rəvayəti geri götürdü.1 Amma o nəql etdiyi birinci rəvayəti inkar etdi və belə bir rəvayəti nəql etdiyini boynundan atdı, sonra sözünü dəyişib müxtəlif bəhanələrə əl atdı.

Yalançı və kələkbaz insanlar da belə olarlar. Onlar bəzən iki ziddiyyətli işi bir-biri ilə əlaqələndirməyə və ona həqiqət donu geydirməyə çalışarlar. Qur”an onları belə vəsf edir:

Həm də ağıl sahibləri (onunla həm qorxsunlar,) düşünüb ibrət alsınlar.”2



28-ci hədis

BİR-BİRİ İLƏ ZİDD OLAN İKİ HƏDİS

Buxari öz “Səhih” kitabının 1-ci cildinin 412-ci səhifəsində Əbu Sələmdən, o da Əbu Hüreyrədən, o da Peyğəmbərdən belə nəql edir:

“İslamda “ədva”, “səfər” və hamə3 mövcud deyildir.” Əbu Hüreyrə deyir: Çöl ərəblərindən biri soruşdu: “Ya Rəsuləllah, bir qotur dəvə başqa bir dəvə ilə yol getdi və qoturluq ona da sirayət etdi. Bu halda nə etmək olar?” Peyğəmbər (s) buyurdu: “Birinci dəvədə qoturluq haradan yaranmışdı?...” (Yəni Əbu Hüreyrənin iddiasına görə Peyğəmbər (s) xəstəliyin keçici olmasını rədd etmişdir. Amma Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi sonrakı hədisdə isə islamda keçici xəstəliyin oması təsdiq olunur)

Buxari bu rəvayəti nəql etmiş, elə bunun ardınca Əbu Sələmdən nəql edir ki, Əbu Hüreyrənin əvvəldəki sözündən sonra belə dediyini eşitdim ki, Rəsuli Əkrəm buyurdu: “Sağlam insanla xəstə insan heç vaxt görüşməməlidir.” Əbu Sələmə deyir: Əbu Hüreyrə! Məgər demədinmi ki, İslamda ədvi yoxdur və onu rədd edir? Amma Əbu Hüreyrə əvvəldəki sözünü tənzib etdi. Və mövzunu dəyişərək başqa yerə döndərdi.



29-cu hədis

Yeni doğulmuş iki uşağın qeyb haqqında söhbət etmələri

Bu hədisi Buxari və Müslüm Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etmişdir. Hədisdə deyilir: “Bəni İsrail qəbiləsində Cəric adlı bir şəxs var idi. Namaz qıldığı zaman anası onun yanına gəlib çağırmağa başlayır. Cəric öz-özünə fikirləşir: Namazımı davam edim, ya anama cavab verim?

Anası onun cavab vermədiyini görüb ona belə bir nifrin (qarğış) edir: “İlahi! Onu, zinakar qadınla olmayınca (yəni zina etməyincə) dünyadan aparma!” Peyğəmbər (s) sonra buyurdu: Günlərin biri Cəric öz ibadətgahında namaz qıldığı zaman bir qadın ona yaxınlaşıb onunla yaxınlıq etməyi təklif etdi. Amma Cəric ona əhəmiyyət verməyib ibadətini davam etdi. Sonra həmən qadın bir çobanın yanına gedib onunla yaxınlıq etdi və ondan bir uşaq dünyaya gətirdi. Qadın uşağı götürüb camaat arasına gətirdi və onu Cəricin oğlu olduğunu bildirdi. Əvvəllər Cərici mömin bir şəxs kimi tanıyan yerli camaat (Bəni İsrail camaatı) qadının sözünə inanaraq onu evindən çıxarıb, möhkəmcə döydülər. Çarəsiz qalan Cəric öz ibadətgahına gedib namaz qılıb dua etməyə başladı. Sonra uşağın yanına gəlib ondan soruşdu. Ey körpə! Sənin atan kimdir?

Uşaq cavab verdi: (Filan) çoban. Bu əhvalatı öz gözləri ilə müşahidə edən Bəni İsrail camaatı tutduqları işə peşman olub acizanə Cəricin yanına gəlib dedilər: İcazə ver, sənin evini yenidən bərpa edək, biz onu hətta saf qızıl ilə də bərpa etməyə (tikməyə) hazırıq. Cəric dedi: İndi ki, belədir, onu olduğu kimi (yəni palçıq ilə) bərpa edin!

Orada bir yəhudi qadın öz uşağına süd verirdi. Qadın qarşılarından gözəl-göyçək bir cavan atlının keçdiyini görüb dedi: “İlahi, mənim bu oğlumu da onun kimi gözəl və yaraşıqlı et!” Uşaq ağzını anasının döşündən ayırıb üzünü cavana tərəf tutub dedi: “İlahi! Elə etmə!” Sonra yenidən süd əmməyə başladı. Əbu Hüreyrə deyir: Mənə belə gəlir ki, Peyğəmbər (s) hədisin bu yerində (nə isə fikirləşərək) barmağını ağzına qoyub sovurmağa başladı. Sonra hədisin ardını nəql etməyə başladı: Uşağın anası bir kənizin yanından keçərkən dedi: “İlahi! Mənim bu ciyərparamı bu kəniz kimi (fəqir və yoxsul) etmə!”

Uşaq yenidən ağzını anasının döşündən ayırıb dedi: “İlahi! Məni elə həmən kəniz kimi et.” Ana uşağından soruşdu: “Axı sən nə üçün mənim dediklərimi əksinə istəyirsən?” Uşaq cavab verdi: “Gördüyün o gözəl cavan zülmkarın biridir, bu qadın isə günahsız bir Allah bəndəsidir. Camaat onu oğru kimi tanıyır və haqqında olmayan sözlər danışırlar.”

Nə Cəric, nə də süd əmər o iki körpə peyğəmbər olmamışlar. Digər tərəfdən isə körpə bir uşağın elə kiçik yaş həddində danışmasına heç bir ehtiyac yox idi. Çünki, bu iş yalnız peyğəmbərin həqqaniyyətini və ya başqa mühüm bir işi isbat etmək üçün baş verə bilər. Belə bir hadisəni isə “xariqul-adə yəni insanların adət etdikləri şeylərdən xaric və qeyri-adi iş adlandırırlar. Məsələn, Həzrəti İsa (ə) öz həqqaniyyətini isbat etmək üçün Allahın izni ilə hələ bələkdə ikən danışar və onları Allahın birliyinə çağırardı.

Üzünü Allahın fitri olaraq insanlara verdiyi dinə-islama tərəf tut. Allahın dinini, Onun yaratdığı tövhid dini olan islamı heç chlə dəyişdirmək olmaz. Doğru din budur, lakin insanların əksəriyyəti haqq dinin islam olduğunu bilməz.”1



30-cu hədis

Zəkat fitrəsinin Əbu Hüreyrəyə tapşırılması Şeytanın üç gün ardıcıl zəkat fitrəsini oğurlamaq üçün gəlməsi

Buxarinin Əbu Hüreyrədən nəql etdiyi hədisdə deyilir:2

“Peyğəmbər (s) bir il zəkat fitrəsini yığmağı mənə tapşırdı. Mən bütün günü adətən orada oturar və beytül-mala aid olan bəzi işləri yerinə yetirərdim. Günlərin biri bir nəfər şəxs gəlib mənim orada olmadığımı zənn edərək yemək şeylərini yığmağa başladı. Mən onu yaxalayıb Peyğəmbər(s)-in yanına aparacağıma and içdim. O əl-ayağıma düşüb yazıq-yazıq yalvarmağa başladı: Mən kasıb bir adamam, uşaqlarım aclıqdan əziyyət çəkir, xahiş edirəm məni burax. Əbu Hüreyrə deyir: Ona yazığım gəldi və çarəsiz qalıb azad etdim. Səhər açıldıqda Peyğəmbər (s) məni görüb buyurdu: Ey Əbu Hüreyrə! Dünən gecə tutduğun oğru necə oldu! Dedim: Ya Rəsuləllah! Onun çox fəqir və yoxsul olduğunu görüb ürəyim yandı və çarəsiz qalıb azad etdim. Peyğəmbər (s) buyurdu: O sənə yalan deyib, yenə qayıdacaqdır. Səhəri gün yenə beytül-malın yığıldığı otaqda gizlənib onu gözləməyə başladım. Çox keçmədi ki, həmən şəxs gəlib yenə də yemək məhsullarını yığmağa başladı. Yenə onu oğurluq üstə yaxalayıb Peyğəmbər(s)-in yanına apara-cağıma and içdim. O yenə ağlayıb yalvarmağa başladı və dedi ki, fəqir bir adamam, bu işi çarəsizlikdən görürəm və and içdi ki, bu yemək şeylərini aclıqdan əziyyət çəkən ailəsi üçün aparır. Bu dəfə də mənim ona ürəyim yandı və çarəsiz qalıb azad etdim. Səhər açıldıqda Peyğəmbər (s) məni görüb soruşdu: Ey Əbu Hüreyrə! Dünən gecə yaxaladığın əsir necə oldu? Dedim: Ya Rəsuləllah! O öz kasıblığından və fəqirliyindən çox şikayətləndi və mən bu dəfə də çarəsiz qalıb azad etdim. Peyğəmbər (s) buyurdu: O sənə yalan söyləmişdir və çox keçməz yenidən qayıdar. Mən bu dəfə də bir yerdə gizlənib onun gəlməyini gözlədim. Çox keçmədən o üçüncü dəfə yenidən gəlib, yemək şeylərini yığmağa başladı. Onu tutub dedim: Bu dəfə səni mütləq Peyğəmbər(s)-in yanına aparacağam. Dedi: Əl saxla, icazə ver, sənə bəzi şeylər deyim, ola bilsin nə vaxtsa lazımın olsun. “Gecə yerinə girdiyin zaman “Ayətəl kürsü”nü (“Bəqərə” surəsinin 254-255-256-cı ayələrini) oxu. Belə etsən Allah-təala səni bütün pisliklərdən və xoşa gəlməz hadisələrdən hifz edər (qoruyar).

Bil ki, şeytan bu ayələri oxuyan şəxsə yaxın düşə bilməyir. Əbu Hüreyrə deyir: Onun bu dəyərli məsləhətlərini dinlədikdən sonra azad etdim. Səhər açıldıqda Peyğəmbər (s) məni görüb soruşdu: Ey Əbu Hüreyrə! Dünən gecə tutub, yaxaladığın əsir necə oldu? Mən də başıma gələn əhvalatı olduğu kimi başdan-ayağa Peyğəmbər(s)-ə nəql etdim. Sonra Peyğəmbər (s) buyurdu: Heç bilirsən bu üç gecəni sən kimlə həmsöhbət olubsan? Cavab verdim: Xeyr. Buyurdu: O şeytan idi!”

Əbu Hüreyrə tərəfindən nəql olunmuş bu xurafi hədisə yalnız onun kimi sadəlövh insanlar inanar. Belə bir hadisə həqiqətən baş vermiş olsaydı belə, Əbu Hüreyrəyə bəraət qazandırmaq ağılsızlıq olardı. Çünki o Peyğəmbər(s)-in üç dəfə verdiyi mühüm bir xəbəri qulaq ardına vurub beytül-mal oğrusunu azadlığa buraxmış və oğurluğun bir neçə dəfə təkrar olmasına şərait yaratmışdır. Onun digər böyük səhvi üç dəfə Allaha and içib və bir dəfə də olsun yerinə yetirməməsidir.

Əbu Hüreyrə bu şəri məsələdən agah deyildimi və o özü başqalarının bu səhvə yol vermələrinə razı ola bilərdimi?

Onun üçüncü böyük səhvi müsəlmanların zəkata ayırdıqları vəsaitləri layiqincə qorumamasıdır.1 Müsəlmanların zəkatını yığmağı və onun qorunmasını öhdəsinə götürmüş hər bir şəxs öz üzərində böyük məs”uliyyət hiss etməli və onu öz var-dövlətindən daha diqqətlə qorumalı idi. Amma təəssüflər olsun ki, (öz dediyi kimi) bu məs”uliyyətli vəzifənin öhdəsindən gələ bilməmişdir.

Bir qədər əvvəl bəhs etdiyimiz hədislərə nəzər salsaq görəcəyik ki, Əbu Hüreyrə şeytanı müxtəlif xüsusiyyətlər (sifətlər) ilə vəsf etmişdir. Məsələn, nəql etdiyi hədislərin birində deyir: “Şeytan azan səsi eşitdiyi zaman dözə bilməyib uca səslə nalə çəkir.” Başqa bir hədisdə onu cism halında təsvir edərək onun məscid sütunlarına bağlandığını bəyan edir. Şərhini verdiyimiz bu hədisdə isə onu gah oğru, gah da nəsihət verən aqil bir şəxs kimi vəsf etmişdir.

Bəyan etdiyi sözlərin mahiyyətinə varmayan şəxslərdən Allaha pənah aparıram!




Dostları ilə paylaş:
1   ...   6   7   8   9   10   11   12   13   ...   16


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2017
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə