Fxslxgghpxn-nxplhkxn-ncpxl


O gün insan öz qardaşından, anasından, atasından, zövcəsindən və oğullarından qaçacaq! O gün onlardan hər birinin istənilən qədər işi olacaqdır”.3



Yüklə 4.01 Mb.
səhifə6/16
tarix11.09.2018
ölçüsü4.01 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16
O gün insan öz qardaşından, anasından, atasından, zövcəsindən və oğullarından qaçacaq! O gün onlardan hər birinin istənilən qədər işi olacaqdır”.3

Peyğəmbərlər qiyamət günü sorğu-sual olunmadıqları üçün ərşdə olduqları bir halda yer üzünün sakinləri ilə necə rabitə bərqərar edə bilərlər?!

Hamıya məlumdur ki, həzrəti Məhəmməd(s)-in məqamı (Allah dərgahında) digər peyğəmbər-lərin məqamlarından daha üstündür. Onlar bunu bilə-bilə nə üçün ona deyil, digər peyğəmbərlərə pənah aparmış və əli boş qayıtmışlar?

Nə üçün o peyğəmbərlərdən yalnız həzrəti İsa (ə) Həzrəti Məhəmməd(s)-ə pənah aparmağı məsləhət gördü?

O biçarə insanlar Həzrəti Məhəmməd(s)-in ümməti idilər, yoxsa başqalarının?

Əgər onlar o həzrətin ümməti idilərsə, bəs nə üçün digər peyğəmbərlərə pənah aparmışlar?

Həzrəti Məhəmməd (s) (məhşərdə) təkcə öz ümmətinə (müsəlmanlara) deyil, digər ümmətlərə də (yəhudi, məsihi və s) şəfaət edəcəkdir və kimsəni Allahın izni olmadan şəfaətdən məhrum etməyəcəkdir.

Çünki o, təkcə müsəlmanların deyil, həm də bütün bəşəriyyətin elçisidir.



10-cu hədis

Peyğəmbərlərin şəkk etmələri Həzrəti Yusif ə)-ın Həzrəti Məhəmməd (s)-dən daha səbirli olmaması

Buxari və Müslüm bu hədisi Əbu Hüreyrədən nəql etmişlər. Hədisdə deyilir: Peyğəmbər (s) buyurur:

“Biz şəkk etməyə İbrahim(ə)-dan daha haqlıyıq. Çünki günlərin biri Allaha dua edərkən Ondan ölüləri necə diriltdiyini bilmək istədi:

(İbrahim dedi:) Ey Rəbbim, ölüləri nə cür diriltdiyini mənə göstər! Allah-təala buyurdu: Məgər inanmırsanmı? İbrahim (ə) dedi: Bəli, inanıram, lakin ürəyim sakit olmaq üçün soruşdum.”

Allah özü Lut(ə)-a rəhm etsin, çünki o, Allahın ona kömək edəcəyinə bir o qədər də arxayın deyildi. Əgər mən Həzrəti Yusif qədər zindanda qalsaydım, onu azadlığa buraxan şəxsə müsbət cavab verərdim.

Hədisin Əbu Hüreyrə tərəfindən uydurulduğu göz qabağındadır. Çünki:

1-Həzrəti İbrahim (ə) bir an olsun belə, şəkk edə bilməzdi. O, Allaha iman gətirmiş, ilahi imtahanlardan üzü ağ çıxmış bir şəxs idi. “Ənbiya” surəsinin 57-ci ayəsində onun haqqında deyilir:

Biz daha öncə İbrahimə də doğru yolu nəsib etmişdik.”

Beləcə İbrahimə göylərin və yerin mülkünü, səltənətini batini aləmini göstərdik ki, tam qənaətlə inananlardan olsun.”1

Məlum olduğu kimi, “yəqin” elmin ən ali mərhələsidir və bir şeydə yəqinlik hasil edən şəxsin şəkk və şübhə etməsi qeyri-mümkündür.

O ki, qaldı İbrahim(ə)-ın Allah-təalaya etdiyi duaya (istəyə),

“İbrahim dedi: Ey Rəbbim ölüləri nə cür diriltdiyini mənə göstər!” Yalnız bunu demək kifayətdir ki, İbrahim (ə) ölülərin dirilməsini yox, sadəcə olaraq bu işin necə baş verdiyini (keyfiyyətini) istəmişdi və bu da onun şəkk etməsinə əsla dəlalət etməyir. İbrahim (ə) (kəyfə) deyərək müraciət etmişdir, bu da yalnız bir şeyin necəliyinə dəlalət edir. Məsələn, birindən soruşanda ki, (Kəyfə Zeydun) Zeyd necədir? Məqsəd ya onun özünün sağlam olub olmaması, yaxud işlərinin nə yerdə olmasıdır. Yəni sağlamdır, ya yox; işləri öz qaydasındadır, ya yox.

Başqa bir misal:

Filan iş necə oldu? Yəni istənilən kimi oldu, ya yox?

İbrahim (ə) bu həqiqətə yəqin hasil etdikdən sonra onun necə baş verməsini bilmək istəyir və eyni zamanda ölülərin dirilməsinə zərrə qədər də olsun şübhə etməyirdi. Allah-təala ondan iman gətirməsini soruşduqda İbrahim (ə) belə cavab vermişdir: (Bəla) yəni: Bəli, elədir, iman gətirmişəm, lakin ölülərin necə dirilməsini görməklə qəlbimin sakitləşməsini istəyirəm. Onların öldükdən sonra yenidən dirilib hərəkət etmələrini görməklə özümdə yəqin hasil edər və qəlbi rahatlıq hiss edərəm.

2-Həzrət Peyğəmbər “Biz şəkk etməkdə İbrahimdən daha haqlıyıq” deməklə özünün və digər peyğəmbərlərin İbrahim(ə)-dan daha çox şəkk etdiklərini isbat etmiş olur.

Allah pak və münəzzəhdir, bu isə böyük bir böhtandır.”

Təəssüflər olsun ki, İslam ümmətinin bir qolunu təşkil edən “icmaçılar” ağıln qəbul etmədiyi belə bir batil və məntiqsiz əqidəyə əsaslanırlar.

Elm, mərifət və əxlaqın ən ali dərəcələrinə yiyələnmiş Həzrəti Məhəmməd(s)-in İbrahim(ə)-dan daha çox şəkk etməsi bizim üçün hələ də qaranlıq qalır. Allah-təala onun məqamını hamıdan uca tutdu və kimsənin yiyələnmədiyi elm və mərifəti onun ixtiyarına qoydu.

Həzrəti Məhəmməd (s) Əli(ə)-ı özündən sonra canişinliyə təyin etdi və elm, mərifət və əxlaqın bütün qapılarını onun üzünə açdı, o həzrəti “elmin qapısı” adlandırdı:

“Mən elmin şəhəri, Əli isə onun qapısıdır.”

Həzrəti Əli(ə)-dan nəql olunmuş hədisdə deyilir: “Əgər həqiqət pərdələri gözlərim önündən çəkilsə mənim (yəqin) elmimə bir şey əlavə olmaz.”

Peyğəmbər(s)-in canişini (naibi) belə bir (İlahi) məqama çatdığı bir halda o həzrətin özünün şəkk etməsini təsəvvür etmək olarmı?!

3-”Allah özü Lut(ə)-a rəhmət etsin. O, Allahın ona kömək edəcəyinə bir o qədər arxayın deyildi.”

Bütün bu iftiralardan Allaha pənah aparıram! Həzrəti Məhəmməd (s) Lut(ə)-ın məqamını hamıdan yaxşı dərk etdiyi bir halda onun haqqında belə xoşagəlməz və nalayiq sözlər deməsi böhtandan savayı başqa bir şey deyildir. And olsun Allaha ki, Məhəmməd(s)-in bütün dedikləri haqq idi və haqdan başqa bir şey deyildi.

4-”Əgər mən həzrəti Yusif qədər zindanda qalsaydım mütləq səbrim tükənər və məni azadlığa buraxmaq istəyən şəxsə “bəli” cavabını verərdim.”

Hədisin məzmunundan Yusif(ə)-ın Həzrəti Məhəmməd(s)-dən üstün olduğu məlum olur. Belə bir əqidəni islam aləmində heç bir məzhəb və təriqət qəbul etməyir. Əbu Hüreyrə bu hədisi uydurmaqda nə məqsəd güdmüşdür? Onu bir Allah bilir! Bu sözü təcavüzkarlıq üzündən deyildiyinə dair müxtəlif bəhanələrə əl atsalar belə onun həqiqi və mötəbər olduğuna istinad etmək olmaz.

Çünki, belə bir iş həzrəti Məhəmməd(s)-in peyğəmbərliyinə xələl gətirə bilərdi.

Həzrəti Məhəmməd (s) Yusif(ə)-ın yerində olasaydı belə ondan artıq səbr edər və təqvanı hər şeydən üstün tutardı.

Hörmətli oxucular belə güman etməsinlər ki, biz Yusif(ə)-a qarşı qərəzli mövqe tutmuşuq və onun məqamını kiçiltməyə çalışırıq. Xeyr! Sadəcə olaraq biz həzrəti Məhəmməd(s)-ə vurulan ittihamları rədd edir və həqiqəti üzə çıxarmaq istəyirik.

Həzrəti Məhəmməd(s)-in həmin şəxsə “bəli” cavab verməsi isə qeyri-mümkündür. Həzrəti Yusif (ə) padşahın göndərdiyi şəxs onu azad etdiyi zaman dedi:

Öz sahibinin yanına qayıdıb soruş ki, əllərini kəsən o qadınların məqsədi nə idi? Həqiqətən Rəbbim onların məkrini biləndir. (Padşah həmin qadınları çağırtdırıb soruşdu:) Yusifi aldadıb yoldan çıxartmaq istədikdə məqsədiniz nə idi? Qadınlar: “Allah eləməsin! Biz onun barəsində bir şey bilmirik!” -deyə cavab verdilər. Əzizin zövcəsi (Züleyxa) dedi: “Artıq həqiqət bəlli oldu. Yusifi tovlayıb yoldan çıxartmaq istəyən mən idim. O şübhəsiz ki, doğru danışanlardandır!”1

Yusif (ə) zindandan çıxdığı zaman onun günahsız olduğu artıq hamıya məlum idi və onun zindanda (qəsdən) qalmaqda məqsədi bu idi ki, onu əxlaqsızlıqda günahlandıran hər bir şəxs öz səhvlərini etiraf edib hamının qarşısında onun günahsız olduğunu iqrar etsinlər.

Həzrəti Məhəmməd (s) isə səbr, helm, dözümlülük və düzgünlüyü hər şeydən üstün tutar, haqq və ədaləti hər bir işdə meyar tutardı.

Yaxşı olardı ki, Əbu Hüreyrə belə bir iftiranın yerinə bu həqiqəti bəyan edəydi: “Əgər Həzrəti Məhəmməd (s) Yusif(ə)-dan çox zindanda qalsaydı, o da zindandan çıxmaz və onun kimi təvəssül* etməzdi.”

Yusif(ə)-ın əhvalatından belə məlum olur ki, o, zindanda olarkən sarayın iki xidmətçisi də onunla birlikdə olurlar. Onlar (xidmətçilər) zindandan çıxdıqları zaman Yusif (ə) onlardan belə bir xahiş edir:

(Yusif) bu iki nəfərdən nicat tapacağını yəqin etdiyi (şəxsə yuxuda şərab paylayana) dedi: “Ağanın yanında məni də yada sal!” 2

O şəxs (yuxuda şərab paylayan) zindandan çıxandan sonra şeytan Yusif(ə)-ın dediklərini onun yadından çıxarır.

Lakin Şeytan ona, ağasının yanında Yusifi yada salmağı unutdurdu.”2

(Və buna görə də Yusif) bir neçə il (yeddi və ya on iki il) zindanda qaldı.”3

Bu, Allah-təala tərəfindən Yusif(ə)-a edilən bir növ xəbərdarlıq idi. Çünki o hər şeyə qadir olan Allahdan yox, zəmanənin padşahından kömək gözləmişdi.

Bir anlıq Həzrəti Məhəmmədin (s) həyatına nəzər salsaq görəcəyik ki, o həzrətin başına gələn çətinlik və müsibətlər Yusif(ə)-ın qarşılaşdığı çətinliklərdən qat-qat ağır, çətin və daha dözülməz olmuşdur. Onun həyatda üzləşdiyi müsibətlər Həzrəti Əyyub(ə)-ın və Yəqub(ə)-ın qarşılaşdıqları çətinliklərlə müqayisə edilməz dərəcədə çətin və ağır olmuşdur.

Amma bütün bunlara baxmayaraq o, bir an olsun belə, bu çətinliklərin qarşısında süstləşməmiş, düşmənlərinin hiylə və məkrlərinə cəsarətlə sinə gərmişdir. Həzrəti Məhəmməd (s) həyatla mübarizəsini hələ uşaq yaşlarından başlamışdır. Dünyaya gəlməzdən əvvəl atasını, sonra uşaqlıq dövründən gözünün ağı-qarası olan anasını, sonra ən yaxın hamisini-babası Əbdülmüttəlibi itirmişdir. Ailə qurduqdan sonra onun qövmü (yəni Haşimilər) Qureyş qəbiləsi tərəfindən (iqtisadi-ictimai) mühasirəyə düşür və üç il çəkən mühasirənin ən çətin günlərində ona təsəlli verən və yardımçısı olan zövcəsi Xədicə və əmisi Əbu Talib vəfat edir. Sonra təqibə məruz qalır və Allahın əmri ilə Məkkədən Mədinəyə mühacirət edir. Hələ özü sağ ikən Fatimə(ə)-dan başqa bütün övladları vəfat edir. Hicrətdən sonra baş vermiş müharibələrdə özünün ən yaxın sirdaşlarını (səhabələrini) itirir və dəfələrlə canı təhlükə ilə üzləşir.

İndi özünüz deyin, tarixdə Həzrəti Məhəmməd(s)-dən çox müsibət görən və çətinliklərlə üzləşən ikinci bir peyğəmbər olmuşdurmu? Ondan başqa bu müsibətlərə kim dözə bilərdi?

(Ya Məhəmməd!) Yadına sal ki, bir zaman kafirlər səni həbs etmək ya öldürmək, yaxud da çıxarıb qovmaq üçün sənə qarşı hiylə qururdular.”4

Əgər siz Peyğəmbərə kömək etməsəniz, (bilin ki,) Allah ona kömək etmişdir. O zaman ki, kafirlər onu Məkkədən iki nəfərdən biri olaraq çıxartdıqları, hər ikisi mağarada olduğu öz yoldaşına (Əbu Bəkrə) “Qəm yemə, Allah bizimlədir!” -dediyi zaman stərmişdi. O vaxt Allah ona (Peyğəmbərin qəlbinə) bir aramlıq nazil etmiş, onu sizin görmədiyiniz (mələklərdən ibarət) qoşunla müdafiə etmişdir.”1

Siz dağa çıxdığınız Peyğəmbər arxanızdan sizi çağırarkən heç sə baxma-dığınız zaman Allah sizin qəminizin üstünə qəm qoymaqla cəzalandırdı ki, əlinizdən çıxan şeylərə uğradığınız fəlakətlərə təəssüf etməyəsiniz.”2

Həqiqətən siz Bədrdə az zəif olduğunuz halda Allah sizə yardım etdi.”3

O zaman onlar üstünüzə-həm yuxarı, həm aşağı tərəfdən cum etmişdilər gözünüz hədəqəsindən çıxıb ürəyiniz ağzınıza gəlmişdi. Allah barəsində müxtəlif fikirlərə düşmüşdünüz. Məhz onda möminlər imtahana çəkilmiş möhkəm sarsılmışdılar”.4

Hüneyn günü çox olmağınız sizi valeh etsə də, bir faydası olmadı: yer üzü genişliyinə baxmayaraq sizə dar gəldi, sonra dönüb qaçdınız. Sonra da Allah öz Peyğəmbərinə və möminlərə arxayınçılıq nazil etdi.”5

Qur”ani kərimdə bu mövzuya dair başqa ayələr də vardır. Biz yuxarıda qeyd etdiyimiz ayələrlə Əbu Hüreyrənin uydurduğu hədislərin müqabilində ondan və onu müdafiə edən təəssübkeş şəxslərdən məntiqi və möhkəm dəlillərə əsaslanan cavab tələb edirik.

Allahın salamı olsun Həzrəti Məhəmməd(s)-ə və bütün peyğəmbərlərə!



11-ci hədis

Əyyub (ə) sl aldığı zaman qızıl çəyirtkələr onun bədəninə daraşır, O, bu çəyirtkələri yığdığı üçün Allah-təala onu tənbih edir

Buxari və Müslüm bu hədisi bir neçə mənbədən istifadə edərək Əbu Hüreyrədən nəql etmişlər. Hədisdə deyilir: Əyyub (ə) çimərkən (qüsl alarkən) qızıl çəyirtgələr onun bədəninə daraşır. O tez çəyirtgələri yığıb paltarlarının ciblərinə doldurur. Allah-təaladan ona belə bir nida gəlir: Ey Əyyub! Mən səni bütün bunlardan ehtiyacsız etməmişəmmi?

Əyyub (ə) dedi: Bəli! Ey mənim Rəbbim, elədir. Amma, and olsun Sənin izzəti cəlalına, bir an olsun belə, Sənin bərəkətindən ehtiyacsız olmamışam.

Bu hədisə istinad etmək üçün insan mənən kor və çox sadəlövh olmalıdır.

Qızıl çəyirtgələr yalnız qeyri-adi hallarda (məsələn, peyğəmbərlərin möcüzələrini sübuta yetirmək üçün) Allah-təala tərəfindən yaradıla bilər. Onun yaratdığı hər məxluqatda və gördüyü hər bir işdə dərin hikmət vardır. Yer üzündə hərəkət edən hər bir canlı təbii varlıq və baş verən hadisələr boş yerə yaradılmamış və müəyyən hədəf olmadan icra olunmayır (həyata keçirilməyir).

İlahi peyğəmbərlərdən biri çimdiyi bir halda qızıl çəyirtgələri yaratmaqda və onları Əyyub(ə)-ın başına tökməkdə nə məqsəd ola bilərdi?

Ümumiyyətlə, sağlam əql bütün bunları nə dərəcədə düzgün qəbul edə bilər?!

Fərz edək ki, çəyirtgələr elə doğrudan da Əyyub(ə)-ın bədəninə daraşmışlar. Belə bir vəziyyətdə ilahi nemətə göz yummaq olarmı? Onları yığıb səmərəli şəkildə istifadə etmək hər bir aqil insana vacibdir. Deməli əgər Əyyub (ə) çəyirtgələri yığmış olsaydı belə, bu işdə heç bir nöqsan tutmaq lazım deyildir.

İlahi nemətlərdən səmərəli istifadə etmək hər bir insanın həyatda öhdəsinə düşən ən ümdə məs”uliyyətlərdən biridir. Onlara göz yummaq və ya şükrünü yerinə yetirməmək peyğəm-bərlər üçün küfr ilə bərabərdir və onlar bütün mənfi xüsusiyyətlərdən uzaq və münəzzəhdirlər.

Peyğəmbərlərə var-dövlət nəsib olduğu zaman onun hamısını (və ya əksər hissəsini) yaşadıqları cəmiyyətdə ehsan edərdilər və təbii ki, bu da yalnız Allahın razılığına səbəb ola bilərdi. Digər tərəfdən isə Allah öz bəndə-lərinin ehtiyaclarını onların özlərindən daha yaxşı bilir. Bu səbəbdən də onları mal-dövlət yığmaq üçün (Əyyub(ə)-a işarə edilir) heç vaxt danlayıb tənbih etməz.



12-ci hədis

Qarışqaları yandırdığı üçün Musa (ə)-ın Allah-təala tərəfindən danlanması

Buxari və Müslüm bu hədisi Əbu Hüreyrədən nəql etmişlər. Hədisdə deyilir: “Günlərin biri Musa(ə)-ın ayağını qarışqa dişləyir. O da qəzəblənərək ətrafda olan bütün qarışqa yuvalarına od vurub yandırmağı əmr edir. Allah-təaladan Musa(ə)-a belə bir vəhy nazil olur: Səni yalnız bir qarışqa dişlədi, sən isə ətrafdakı bütün qarışqaları yandıraraq məhv etdin?!”

Əbu Hüreyrə peyğəmbərlərə qəlbən vurğun olduğu üçün onlar haqqında belə qəribə, amma ürək ağrıdan dastanlar uydurardı.

Əli (ə) xütbələrinin birində buyurur:

“And olsun Allaha! Əgər yeddi iqlimi və onlarda mövcud olan bütün nemətləri mənə versələr qurumuş buğda qabığını belə qarışqanın ağzından almaram. Dünya mənim nəzərimdə çəyirtgənin ağzında çeynədiyi yarpaqdan daha dəyərsizdir.”

Əli (ə) Peyğəmbər olmadığı bir halda bu sözləri söyləyirsə onda hər bir eyb və nöqsandan uzaq olan məsum İlahi peyğəmbərlərdən biri belə böyük səhvə yol verə bilərdimi?

Xətakar və cahil insanların peyğəmbərliyə seçilməsi qeyri-mümkündür. Allah və Onun peyğəmbərləri haqqında belə xurafi hədisləri uydurmaq isə səfeh və nadan insanların işidir. Əbu Hüreyrənin ilahi peyğəmbərlər haqqında nəql etdiyi bu hədisləri yığaraq kitab halına salan müəlliflərin bu işdən nə məqsəd güddükləri bizə hələ də qaranlıq qalır. Maraqlıdır, görəsən onlar qiyamət gününün sorğu-sualından qorxmurlarmı?! Məgər onlar bilməyirlər ki, yandırmaq yalnız Allaha xas olan cəza üsuludur və Onun peyğəmbərləri belə bir böyük səhvə yol verə bilməzlər?! Bu hamıya şamil olan ümumi şəri bir qanundur və onun icrası digər qadağan olunmuş işlər kimi günah sayılır.

Allahdan başqa od ilə əzab verən olmaz.”

Əbu Davud İbni Abbasdan, o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etdiyi hədisdə deyir: “Qarışqanı, arını, şanapipiyi və qartalı öldürməkdən çəkinin.”

13-cü hədis

Həzrəti Məhəmməd (s) iki rük`ətli namazı unudur!

Buxari və Müslüm kitablarının “Namazda səhv” bölümündə Əbu Hüreyrədən nəql etdikləri hədisdə belə bir mövzuya toxunmuşlar: “Günlərin biri Peyğəmbər (s) dörd rükətli günorta namazını iki rükət qılıb salamları deyərək namazı bitirdi. Sonra məsciddən eşiyə çıxıb əlini kənardakı kiçik dirəyin üzərinə qoyub dayandı. Əbu Bəkr və Ömər də namaz qılanların arasında idilər. Onlar Peyğəmbər(s)-dən çəkinərək bir söz deməyə cəsarət etməyirdilər. Camaat tələm-tələsik Peyğəmbər(s)-in yanına gəlib ondan soruşdular: “Ya Rəsuləllah! Namazı özünüz (bilərəkdən) şikəstə (qısa) qıldınız?

Peyğəmbər(s)-in Zül-yədəyn adlandırdığı şəxs o Həzrəti səsləyib soruşdu: Ya Rəsuləllah! Yadından çıxdı, ya özün bilərəkdən iki rükətli qıldın?

Peyğəmbər (s) buyurdu: Nə yadımdan çıxdı, nə də unutdum.

Bir qədər keçdikdən sonra buyurdu: Yox, unutmuş idim.

Qalxıb yenidən iki rükət namaz qıldı. Salamları dedikdən sonra təkbir (Allahu əkbər) deyib səcdəyə getdi.”

Hədisə tutulan bir neçə irad:

1-Belə bir işi yalnız namaza əhəmiyyət verməyən və qəlbən namaza bağlılığı olmayan şəxslərdən gözləmək olar. Namaza əhəmiyyət verən və qəlbən özünü Allahın hüzurunda hiss edən şəxslərin belə bir səhvə yol verməsi qeyri-mümkündür.

Peyğəmbərlərin sonuncusu Həzrəti Məhəmməd (s) təkbir deyib namaza başlayarkən bu dünyadan ayrılıb Allahın dərgahına qovuşar, cismən və ruhən Allahın ixtiyarında olardı. Amma Əbu Hüreyrə bütün bunların üzərindən xət çəkir və heç nədən çəkinmədən Peyğəmbər(s)-i ibadətdə ikən səhlənkarlıqda ittiham edir.

2-Qeyri-mümkün olsa da bir anlıq belə fərz edək ki, bu hadisə elə belə də olmuşdur.

Məgər onun özü deməyirmi ki, “nə bilərəkdən şikəstə (qısa) qıldım və nə də unutqanlıq üzündən oldu!” Necə olur ki, bu sözləri öz dili ilə iqrar edən bir Allah Peyğəmbəri sonra özü bunu unutduğunu etiraf edərək deyir:

“Şikəstə qılmadım, sadəcə olaraq unutdum.”

Bütün müsəlman ümməti belə bir əqidədədir ki, Həzrəti Məhəmməd (s) məsum (günahsız) bir şəxs olmuşdur və onun şəri məsələlərdə belə bir səhvə yol verməsi qeyri-mümkündür. Biz Əbu Hüreyrəni canfəşanlıqla müdafiə edən “din alimlərinə” və “mühəddislərinə” belə bir sual veririk: Sizin müdafiə etdiyiniz ravi axı hansı əqidəyə sahib olmuşdur və bu onu belə məntiqsiz hədislər uydurmağa vadar edən hansı (xarici) amillər olmuşdur?

Peyğəmbər(s)-in eyni zamanda iki müxtəlif və ziddiyyətli söz deməsi onun ismətinə xələl gətirməzdimi? Biz müsəlmanlar bir tərəfdən Peyğəmbər(s)-in məsumluğunu sübut etməyə çalışırıq, digər tərəfdən isə onun adına müxtəlif iftiralar yaxaraq səhlənkarlıqda günahlandırmağa çalışırıq.

Vay Əbu Hüreyrənin halına! Vay ondan ağız dolusu (yalan hədislər) nəql edən şəxslərin halına!

3-Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi bu hədisdə heç bir dəqiq mətləb nəzərə çarpmayır. O şikəstə qılınan dörd rükətli namazı bəzən “zöhr”, bəzən də “əsr” adlandırmışdır. Məsələn, nəql olunmuş mənbələrdən birində deyilir: “Biz həzrəti Peyğəmbər (s) ilə əsr namazını qılırdıq və o həzrət əsr namazını iki rükət qıldı.”

Başqa bir yerdə deyir: “Biz Peyğəmbər ilə zöhr namazını qılırdıq və o Həzrət...”

4-Peyğəmbər(s)-in namazından qalxıb əlini qapının tirinə qoyması, camaatın məsciddən tələm-tələsik çıxması və ondan namazı nə üçün şikəstə qılmasını soruşmaları, Zül-yədəyin Peyğəmbər(s)-dən etdiyi sual “Ya Rəsuləllah, namazı özünüz bilərəkdən iki rükət qıldınız, yoxsa yadınızdan çıxdı” və həzrəti Peyğəmbərin “nə unutdum, nə də şikəstə qıldım” deyərək cavab verməsi, sonra isə əshaba müraciət edərək “Zül-yədəyn düzmü deyir?” soruşması, onların da: Bəli demələri və s. kimi Əbu Hüreyrənin bu kimi uydurmaları1 namazın həqiqi və əsli surətinin aradan getməsinə səbəb ola bilərdi. Halbu ki, müqəddəs İslam şəriətində sübuta yetirilibdir ki, namazın əsli surətinin pozulmasına səbəb olan hər bir şey namazın batil olmasına səbəb olur və belə olduğu bir halda namazın iki rükət qılınmasına əsaslanmaq olmaz. Yəni namaz batil olur və onu yenidən dörd rükət qılmaq lazımdır.

5-Hədisdə adı çəkilən “Zül-yədəyn” Bəni Zöhrə qəbiləsi ilə əhd-peyman bağlamış Əbu Əmrin oğlu Zül-Şəmaləyndir. O, hicrətin ikinci ilində Bədr döyüşündə şəhid olmuş şəxslərdən biridir və Bəni-Zöhrənin imamı idi Məhəmməd ibni Müslüm də öz əsərində bu mətləbə işarə etmişdir. “Əl-İstiyab” və “Əl-İsabə adlı kitablarda da bu məsələ geniş şəkildə şərh edilmişdir.

Zül-yədəyn və Zül-Şəmaləynin bir şəxsin adı olduğunu sübut etmək üçün Nəsayidən nəql olunmuş hədislərdən yalnız birinə işarə etmək kifayətdir. Hədisdə deyilir: Əbu Ömərin oğlu Zül-Şəmaləyn Peyğəmbər(s)-ə dedi: “Namazı özünüz (bilərəkdən) şikəstə qıldınız, yoxsa unutdunuz? Peyğəmbər (s) üzünü əshaba tutub soruşdu: Zül-yədəyn nə deyir?

Hədisin məzmunundan belə məlum olur ki, Zül-yədəyn elə həmən Zül-Şəmaləyn olmuşdur. Bu hədisi daha geniş şəkildə Əhməd ibni Hənbəl özünün “Əl-Müsnəd” adlı kitabında Əbu Sələmədən, o da atası Süleymandan və o da Əbu Xəysəmədən nəql etmişdir. Onların hər ikisi (yəni həm Əbu Ömər və həm də Əhməd ibni Hənbəl) bu hədisi Əbu Hüreyrədən nəql edərək deyirlər: “Həzrəti Peyğəmbər ya zöhr (günorta), ya da əsr (ikindi) namazını iki rükət qıldı.

Əbu Ömərin oğlu Zül-Şəmaləyn Peyğəmbər (s)-dən soruşdu: Ya Rəsuləllah! Namazı özünüz bilərəkdən iki rükət qıldınız, yoxsa yadınızdan çıxdı? Peyğəmbər (s) əshabdan soruşdu. Zül-yədəyn nə deyir? Onlar cavab verdilər: Bəli, o düz deyir, ya Rəsuləllah!

Əbu Musa Cə”fər Mustəğfəridən bu hədisi belə nəql edir: “Əl-İsabə adlı kitabda Nəzlənin oğlu Əbu Əmrin şərhi-halını yazarkən Kəsirin oğlu Məhəmmədə, o da Ovzə”iyə, o da Zühəriyə, o da Müsəyyib oğlu Səid və həmçinin Abdullah oğlu Übeydullah və Əbu Sələməyə istinad edərək Əbu Hüreyrədən belə nəql edirlər: “Həzrəti Peyğəmbər (s) zöhr namazını qılarkən ikinci rükətdən sonra salamları deyib namazını bitirdi. Bəni-Xüzaə qəbiləsindən olan və Bəni-Zöhrə qəbiləsi ilə peyman bağlayan Nəzlə oğlu Əbu Əmr Peyğəmbər(s)-in yanına gəlib soruşdu: Ya Rəsuləllah! Namazı özünüz şikəstə qıldınız, yoxsa dörd rükət qılmaq yadınızdan çıxdı?

Həzrət Peyğəmbər (s) üzünü əshaba tutub onlardan soruşdu: Zül-Şəmaləyn düzmü deyir?.....” (Hədisin sonunadək).

Deməli, belə məlum olur ki, Zül-yədəyn Bəni-Zöhrə ilə əhd-peyman bağlamış Əbu Əmrin oğlu həmən Zül-Şəmaləyndir.

Bu da hamıya məlumdur ki, bu şəxs (Zül-yədəyn) Əbu Hüreyrə islamı qəbul etməzdən əvvəl “Bədr” döyüşündə şəhadətə çatmışdır və onu şəhid edən şəxsin adı Üsamə Cəşəmi olmuşdur. İbni Əbdül-Birr kimi ravilər bu həqiqəti dəfələrlə öz kitablarında qeyd etmişlər.

Ey ağıl və düşüncə sahibləri! Bir anlıq papağınızı qarşınıza qoyub yaxşı-yaxşı fikirləşin: Əbu Hüreyrə islamı qəbul etməzdən beş il əvvəl şəhid olmuş bir şəxs ilə birlikdə Peyğəmbər(s)-in arxasında namaz qıla bilərdimi??

İmam Təhavi Əbu Hüreyrəyə bəraət qazandırmaq üçün belə bir bəhanəyə əl atır: “Əbu Hüreyrə hədisi nəql edərkən “biz” deyəndə özünü deyil, orada olan müsəlmanları nəzərdə tutmuşdur (yəni bunu təvazökarlıq üzündən demişdir).” Cavabında biz deyirik ki, sizin gətirdiyiniz dəlil tamamilə səhv və əsassızdır, çünki Müslüm “Səhih” kitabının “namazda səhv” fəslində bu hədisi belə nəql etmişdir: “Əbu Hüreyrə deyir: Mən Peyğəmbər ilə birlikdə zöhr namazını qılırdım. O, dörd rükətli zöhr namazını iki rükət qıldı.”

Bəlkə, deyəsiz Əbu Hüreyrənin sözləri bu hədisdə məcazi məna daşımışdır?!

Xeyr! Sadəcə olaraq onlar həqiqətə müxtəlif don geydirmək istəyirlər.

Əcəb cahil və qanmaz insanlara rast gəlmişik!




Dostları ilə paylaş:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   16


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2017
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə