GüLÜstan prospekti Şəhid komandir Əli Çitsazianın həyat yoldaşı Zəhra Pənahinin xatirələri



Yüklə 2,21 Mb.
səhifə6/14
tarix30.12.2017
ölçüsü2,21 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14

Beşinci fəsil: Gülüm


Müştərək həyatımızdan bir həftə ötürdü. Bir dəfə sübh namazından sonra Əli ağa dedi: "Zəhra xanım, mən bu gün getməliyəm. Çantam haradadır?"

Təəccüblə soruşdum ki, hara?

Gülüb dedi: "Əmimgilə. Gülüm, əlbəttə ki cəbhəyə. Mənim cəbhədən başqa nəyim var ki, gedəm?!"

Dilxor halda ona baxdım.

– Olmaz ki, bir az gec gedəsən?

– Yox... düşmən namərdlik edib.

Çantasını hazırladım. Ona dəsmal, şəxsi əşyalarını, bir neçə şalvar-köynək, bir qədər meyvə və çərəz qoydum. O, dedi: "Subayla evlinin fərqi bundan bilinir. Ölmədik bizim çantamızın da xalq yardımları ilə dolduğunu gördük".

Hər ikimizin gözlərində yaş oynayırdı.

Əli ağa qapalı adam idi, hisslərini çox az dilinə gətirirdi. Əyilib çəkmələrinin bağını bağlamağa başladı. Nikah mərasimində hədiyyə verilmiş saatı taxmışdı. Qoluna böyük idi. Fikirləşdim ki, yadımda olsun, gələn dəfə gələndə verim qısaltsınlar. Başını qaldıranda gözlərinə və boğazının altına qədər bütün üzünün qızardığını gördüm. Səsi qəhərli idi. O, dedi: "Gülüm, özündən muğayat ol, haqqını halal et".

Ucadan ağlamaq və demək istəyirdim ki, məni də özünlə apar. Gözlərini gözümə dikdi. Mavi gözləri dəniz kimi təlatümlü idi. Dedim: "Sən də özündən muğayat ol, şəfaət yadından çıxmasın!"

Heç bir söz demədən tez pillələrdən endi və arxası mənə gedə-gedə əlini qaldırıb dedi: "Gülüm, mən getdim. Allah amanında!"

Altıncı fəsil: Gülüstan prospektinin on birinci küçəsi


Dörd gün idi getmişdi. Mən elə birinci gündən anamgilə getmişdim. Axşamüstü qapı döyüldü. Həmin gün səhər oyananda qəribə halda idim: gah halım yaxşılaşırdı, gah da qəlbimə həyəcan dolurdu. Bir iş görə bilmirdim, qəribə vəziyyətdə idim. Özüm də bilmirdim ki, mənə nə olub. Qapının zəngi çalınan kimi ayaqyalın qaçdım. Qaça-qaça dodaqaltı yalvarırdım: "İlahi! Əli ağaya heç nə olmasın! İlahi! Əli ağa salamat olsun! Qapının arxasındakı adam pis xəbər gətirmiş olmasın!"

Qapını açanda təəccübümdən yerimdə donub qaldım. Salam da verə bilmədim. Əli ağa idi. Şad və gülərüz idi, heç bir yerində yara yox idi.

Kənara çəkilib yol verdim. Çantasını əlindən aldım. Gülüb dedi: "Xalq yardımları qurtardı". Dedim: "Nuşi-can!"

Soruşdu ki, evdə kim var? Dedim: “Hamı”.

Evdə oturduq. Anam bizə çay gətirdi. Əli ağa dedi: "Cəbhədən Tehrana imamı ziyarət etməyə getdik. Təəssüf ki, qismət olmadı. İndi qayıdırıq. Dedim sizə baş çəkim".

Anam tez şam yeməyi hazırladı. Mən dedim: "Kaş sabah gedəcəyini deməzdin, indidən həyəcanım başladı". Atam və Əli ağa güldülər. Şam yeməyindən sonra anam məni kənara çəkib dedi: "Burada qalmaq istəyirsinizsə, problem yoxdur, gözüm üstə yeriniz var. Amma ərin birgecəlik gəlibsə, öz evinizə getsəniz, yaxşıdır. Gör çirkli paltarı varsa, yuyum".

Ertəsi gün səhər tezdən getdi. Çantam qapının önündə idi. Gecədən bəri açmağa vaxt olmamışdı. Onu götürüb evdən çıxdım. Küçə boş idi, quş da uçmurdu. Əli ağa quş kimi qanad çalıb getmişdi. Küçənin o tərəfində ümid evim vardı. Ağlar gözlərlə və qəhər dolu boğazla öz küçəmizə qaçıb barmağımı zəngə basdım.
***
Cümə günü Həmədan vilayətindən cəbhəyə bir neçə batalyon yola düşəcəkdi. Anamla birgə küçəyə çıxdıq. Döyüşçüləri yola salmağa çoxlu adam toplaşmışdı. Cəbhə avtobuslarının keçdiyi yeri üzərlik qoxusu bürümüşdü.

Qadınlar saxsı və metal gülab qabları ilə avtobusların pəncərələrindən başlarını çıxarmış döyüşçülərə gülab səpirdilər. Döyüşçülər avtobusun içindən camaata əl yelləyirdilər. Günortaya yaxın came məscidinə getdik. Cümə namazını qılandan sonra evə qayıtdıq. Yorğun idim, başım ağrıyırdı. Gecə tez yatdım. Səhər namaza duranda başım hələ də ağrıyırdı. Buna görə də, yenidən yatdım. Otağa güclü günəş işığı düşürdü. Anam dərzi sexinə getmişdi, atam da həmişəki kimi səhər tezdən bərbər salonuna. Küçə qapısının zəngi çalınanda sürətlə yataqdan qalxdım. Başıma çadra atıb özümü qapıya elə çatdırdım ki, bütün bədənim titrədi. Qapının arxasındakının kim olduğunu və hansı xəbərlə gəldiyini fikirləşməyə macal tapmadım. Qapını açıb qarşımda Mənsurə xanımı görəndə ayaqlarımın taqəti çəkildi və bədənim buzladı.

Mənsurə xanım həmişəki kimi yaraşıqlı və səliqəli idi. Təəccübləndiyimi hiss edib dedi: "Firiştə can, həyəcanlanma, heç bir şey olmayıb. Biz Tehrana gedib Məryəmə baş çəkmək istəyirik. Gəldik ki, səni də aparaq. Toyuna da gələ bilmədin".

Rahat nəfəs alıb dedim: "Sağ olun. Amma kaş tez deyəydiniz. Mən indi hazır deyiləm".

Bu zaman bir qədər aralıda dayanmış Hacı Sadiq yaxınlaşdı və salamdan sonra dedi: "Düzü, Firiştə xanım, Əli yaralanıb".

Əli ağanın adını və yaralanma xəbərini eşidən kimi dünya başıma hərləndi. Yıxılmamaq üçün qapıdan yapışdım. Mənsurə xanım əlimi tutub dedi: "Allah haqqı, heç nə olmayıb. Tək getmək istəyirdik, dedik sonra eşidib bizdən inciyərsən".

Sanki yerin üstündə deyildim. Ürəyim zərblə sinəmə çırpılırdı.

Mənsurə xanım dedi: "Firiştə can, vallah, bir şey olmayıb. Mən sənə yalan demirəm ki!"

Röya və Nəfisə hələ yatırdılar. Onları oyatmağa ürəyim gəlmədi. Həmişə otağın küncündə olan çantamı götürüb sakitcə çıxdım. Hacı Sadiqin maşınına oturub dedim ki, gedək anama xəbər verim.

Anamın iş yeri yolumuzun üstə idi. Sex Baba Tahir küçəsində bir evin ikinci mərtəbəsində yerləşirdi. Bir neçə böyük otağı vardı: biçim, tikişə hazırlama və tikiş otaqları. Anam sexə rəhbərlik edir, bir otaqdan o birinə keçib işləri diqqətlə yoxlayırdı. Marşal və Singer tikiş maşınlarının qıjıltısı kəsim səsinə qarışmışdı. Çadralı xanımlar tikiş maşınlarının arxasında oturub işləyirdilər. Anam tikiş otağında bir qadının başı üstə dayanıb nəsə deyirdi. Əl maşınlarının səsini eşidib uşaqlığımı, anamın dərziliyini xatırladım. Üstündə şir şəkli olan qara əl maşını ilə bizə necə gözəl paltarlar tikirdi; qarmoşkalı paltarlar, zınqırov tərzli ətəklər! Yaxınlaşıb dedim: "Salam, ana, yorulmayasan!"

Anam məni görüb təəccübləndi və həyəcanlandı. Dedim: "Bir şey olmayıb. Əli ağa yaralanıb, aparıblar Tehrana. Mən də Mənsurə xanımla və Hacı Sadiqlə getmək istəyirəm".

Anamın rəngi qaçdı, amma özünü o yerə vurmadı. Əlimi tutub dedi: "İnşallah bir şey olmaz. İstəyirsən mən də gəlim?"

Dedim: "Yox, maşında yer yoxdur. Münirə xanım da var. Əli ağanın dostu da getmək istəyir".

Anam dodaqaltı Ayətülkürsi oxuyurdu. Dedi ki, gedək salamlaşım. Mənimlə birgə maşına qədər gəlib onlarla görüşdü, hal-əhval tutdu. Məni qucaqlayıb öpdü və sağollaşdı. Hacı Sadiqin qəhvəyi rəngli peykan maşınına mindim. Mən, Mənsurə xanım və Münirə xanım arxada oturduq. Anam narahat halda mənə baxıb yavaşca dua oxuyur və maşına tərəf üfürürdü. Dönüb arxama baxırdım. İmamzadə Abdullah ziyarətgahına çatanda anam gözümdən itdi. Hacı Sadiq dedi: "Fərzan Sepahın önündə gözləyir".

Mənsurə xanım dedi: "Hüseyn Fərzan bizim Əliyə çox borcludur. Özü gəlsin, deyərəm sənə danışar. Əli onu çox istəyir. Bir gün deyirlər ki, Hüseyn şəhid olub. Əli bu xəbəri eşidəndə vidalaşmaq üçün Şəhidlər meracı qəbiristanlığına gedir. Meyitxanada görür ki, üstünə çəkilmiş sellofan tərləyib. Tez onu çiyninə atıb xəstəxanaya aparır. Beləcə Hüseyn ağa yenidən dirilir".

Az sonra Hüseyn ağa da gəlib qabaqda oturdu. Mənim Əli ağanın həyat yoldaşı olduğumu bilən kimi onu tərifləməyə başladı və ondan çoxlu xatirə danışdı. O deyirdi: "Əli ağa komandir olsa da, hər bir əməliyyatdan öncə birinci özü xətti yarır və düşmənin ən yaxın səngərinə gedir".

O deyirdi: "Müharibədə ilk dəfə Əli ağa dedi ki, ratsiyadan istifadə etməyin, onu dinləyirlər, telefondan istifadə edin". Əli ağanın cəsarətindən çox danışdı və əlavə etdi: "Bütün bunlarla yanaşı, Əli ağa bizdə ən ürəyiyuxa, ən mehriban və ən təvazökar adamdır".

Hüseyn ağa o qədər danışdı ki, nəhayət, Tehrana çatdıq.

Sasan xəstəxanası böyük, yaraşıqlı və təmiz idi. Kafel və metlaxları elə parlayırdı ki, öz şəklini görürdün. Daha çox hotel liftlərinə oxşayan bir liftə mindik. Bir neçə mərtəbə qalxandan sonra lift dayandı və biz ağ parlaq metlaxlar üzərində yeriməyə başladıq. Yeriyəndə ayaqqabılarımız cırıldayırdı. Həyəcanlı idim. Başımda müxtəlif fikirlər fırlanırdı. Bir azdan Əli ağanı hansı vəziyyətdə görəcəyimi bilmirdim. Nəhayət, iki çarpayısı olan bir otağa girdik. Çarpayının yanında bir xanım dayanmışdı. Hacı Sadiq və Hüseyn ağa yaxınlaşıb çarpayıda uzanmış adamla görüşüb-öpüşdülər. Mənsurə xanım da yaxınlaşdı, salamlaşandan və üzünü öpəndən sonra dedi: "Əli can, necəsən, bala? Halın necədir?"

Öz-özümə fikirləşdim: "Görəsən, həqiqətən, Əlidir?" Bığ-saqqalı azalmış, saçı qırxılmış və rəngi solmuş arıq bir gənc idi. Əsla Əliyə oxşamırdı. Münirə xanım da yaxınlaşdı. Təkcə mən çarpayının ayaq tərəfində quruyub qalmışdım və hamının "Əli ağa" dediyi adama baxırdım.

Həmişə duyğusal və tez inciyən olmuşam, amma o anlarda özümü ələ alıb möhkəm olmağa çalışırdım.

Qoluna serum qoşulmuşdu, çarpayının yanında yerdə zond şlanqı vardı. Mən o zaman həyat coşqusu ilə dolu on səkkiz yaşlı bir qız idim. Həyatımın bütün ümid və arzusu olan yoldaşımı sonsuz eşqlə sevirdim. Lakin o, birgə həyatımızdan ikicə həftə sonra yaralanmışdı və mən onun üçün nə etməli olduğumu bilmirdim. Dodağımı dişlədim ki, oradakıların önündə ağlamayım. Bu vaxt Əli ağa mənə baxdı. Gülümsədi və başının işarəsi ilə ona yaxınlaşmağımı istədi. O qədər narahat idim ki, ayaqlarımın bədənimi saxlaya bilmədiyini hiss etdim. Otaq başıma fırlanırdı. Əlimi çarpayıdan tutdum. Yanımda dayanmış Münirə xanım bunu görüb qolumdan tutdu.

- Nə olub, Firiştə?! Halın yaxşı deyilsə, bayıra çıxaq.

Başım gicəllənə-gicəllənə arxasınca getdim. Ayağımı dəhlizə qoyan kimi ağlamağa başladım. Otaqda Əli ağanın çarpayısı yanında dayanmış ortayaşlı qadın arxamızca gəldi. Münirə xanım dedi: "Bu, Mənsurə xanımın bacısı Fatimə xaladır - Əli ağanın yeganə xalası".

Fatimə xala məni qucaqlayıb öpdü. İlk dəfə idi görüşürdük. Gözəl Tehran ləhcəsilə dedi: "Bacımın oğluna nə qəşəng gəlin almısınız! Qurban olaram! Niyə ağlayırsan, əzizim?!"

Mən dayanmadan ağlayırdım, özümü saxlaya bilmirdim. O dedi: "Əlidən ötrü narahatsan?! Əliyə bir şey olmayıb. Halı yaxşıdır, əzizim. Dünən əməliyyat etdilər. Budunun üstündə kiçik bir qəlpə vardı, götürdülər. Özüm səhərə qədər başının üstə idim. Doktorla da danışdım. Bir şey deyil, vallah!" Fatimə xala o qədər qəşəng və sakit danışıb mənə ürək-dirək verirdi ki, çox keçmədən halım yaxşılaşdı və birgə otağa qayıtdıq. Xala hamını uzaqlaşdırıb mənim əlimdən tutdu və Əli ağanın yanına apardı.

- Əli can, Firiştə xanımını gördün?

Əli ağa məni görən kimi gülümsəyib dedi: "Nə olub, Firiştə xanım? Ağlamısan?"

Təəccübləndim ki, “Zəhra xanım” birdən-birə dönüb “Firiştə xanım” oldu. Başımı aşağı saldım və xalanın verdiyi salfetlə tez gözlərimin yaşını sildim. Əli ağa yenidən soruşdu: "Bəs nə olub, Zəhra xanım?" Ağlamaqla gülüş bir-birinə qarışmışdı. Dedim: "Heç bir şey. Sən yaxşısan?"

Üzündə xüsusi arxayınlıq vardı. Dedi: "Allaha şükür! Mən yaxşıyam".

Bir əli qarnının üstündə idi, o birinə serum qoşulmuşdu. Əlini tutmaq istəyəndə şərti yadıma düşdü. Onun üçün meyvə şirəsi açdım. Ağzına yaxınlaşdıranda qarnının üstündəki əli ilə aldı. Digərləri pəncərənin önündə bir-birləri ilə danışırdılar. Bir neçə qurtum içib mənə verdi və dedi: "Ürəyim istəmir, sən iç".

Hacı Sadiq, Hüseyn ağa və Münirə xanım yaralılara baş çəkmək üçün digər otaqlara getdilər. Mənsurə xanımla Fatimə xala da pəncərənin kənarında söhbətə başlamışdılar.

Əli ağa mehriban mavi gözləri ilə mənə baxdı.

- Firiştə can, nə yaxşı gəldin. Gələcəyini əsla düşünməzdim.

Cürətlənib əlimi əlinin yanına qoydum. Yavaş-yavaş əlini yaxınlaşdırdı və əlimi tutub sıxdı. Gülümsündü və baxışlarımızla bir-birimizlə xeyli danışdıq. Dedim: "Müharibə bizi bir-birimizdən ayırıb".

Dedi: "Müharibənin xisləti belədir".

Dedim: "Sabah nə baş verəcəyi mühüm deyil. Əsas odur ki, indi yaxşısan və biz bir-birimizin yanındayıq".

Jurnal masasının üstündə çəhrayı üzlü dəftər vardı. Bir vərəqinə dağ şəkli çəkmişdi, bir də İmam Hüseynin məqbərə və günbəzini. Götürüb baxdım. Dağın zirvəsində bir bayraq vardı. Xoşum gəldi. Dedim: "Necə qəşəng çəkmisən!" Günbəzin ətrafı adla dolu idi. Oxumağa başladım: "Qasim Hadi, Museyib Məcidi, Məhəmməd Baqir Mömini, Əmir Fəzlullahi, Məhəmməd Müvəhhid, Həsən Sərhadi ".

Soruşdum ki, sən çəkmisən? Başını yellədi. Dedim: "Rəssamlığın çox yaxşıdır".

Deyəsən, həvəsləndirməm işə yaradı.

- İstəyirsən sənin üçün çəkim?

Sevincək həmişə çantamda olan xatirə dəftərimi çıxarıb ona verdim. Əli ağa dedi: "O güllərdən birini ver".

Çarpayısının önündəki stolun üstünə qoyulmuş güldanda bir dəstə qırmızı, çəhrayı və ağ qladiolus gülü vardı. Birini çıxardım, ortadan qırıb ona verdim.

Ayaqlarını yuxarı çəkib dizlərini qatladı, gülü yorğanın üstündən dizlərinin arasına qoydu və göy qələmlə çəkməyə başladı. Rəssamlığına söz ola bilməzdi. Bir neçə iti hərəkətlə gülün şəklini, yanında da şam və kəpənək çəkdi. Kəpənəyə ox dəymişdi, qanadından bir neçə damla qan damırdı və lələklərindən bir neçəsi yerə düşmüşdü. Rəsmin altından yazdı:

"Dostların hamısı eşqə sarı getdilər,

Tələs ki, geri qalmayasan!"

Şeiri ucadan oxuyub güldüm və zarafata dedim: "Tehrana gəlib tehranlı olmusan, eşqə və aşiqliyə başlamısan". Gülmək tutdu və tələsik "eşq" sözünün üstündən xətt çəkib əvəzinə yazdı: "Ölüm".

Bu sözü görüb narahat oldum və üzümü turşutdum.

- Sən məni narahat etməkdən başqa bir iş bilmirsən?!

Ürəyimi almaq istədi. Dəftəri əlimə verdi.

- Əziz xanımım, eşqim Firiştə xanıma təqdim edirəm. Bunu yadigar saxla, gülüm.

Dəftəri alıb dedim: "Əli, bəlkə Tehranda qalaq?! Sənə yarayır. Tehranlılar kimi olmusan: "xanımıma, eşqimə". Amma “gülüm” sözünü də Tehran ləhcəsilə desəydin, yaxşı olardı".

Çox güldü. Onun gülüşünə mən də güldüm. Dedi: "Qapıdan girən kimi mələk kimi göründün. Həqiqətən Firiştə (mələk) adı sənə yaraşır".

Utandım. Mənim üçün çəkdiyi rəsmi dəftərdən qoparıb uzatdı. Onu çantama qoydum. Yenidən əlini qarnının üstünə qoydu. Qolu boş idi. Soruşdum ki, saatın hanı?

Çox etinasızlıqla dedi: "Uşaqların birinin xoşu gəldi, baxmaq üçün aldı, mən də dedim ki, sənin olsun".

Hirslənib dedim: "Əli, o bizim əqd mərasimimizin hədiyyəsi idi. Məkkə təbərrükü idi. Atam onu çox həvəslə kürəkəninə almışdı. Orijinal rado idi".

Başını yelləyib dedi: "Bu saatlardan o qədər olacaq, biz olmayacağıq. Nə qədər bacarırsan, könül al!"

Heç nə demədim, amma saata heyfim gəldi. Gecə yanında qalmaq istəyirdim. Hacı Sadiq isə dedi ki, mən qalacağam.

Əli ağa da mənim qalmağımı istəyirdi. Çarə yox idi. Gecə Koka-Kola dördyolunda yaşayan Hacı baba ilə Xanımcanın evinə getdik.

Tehranda qaldığım ilk gecə Əli ağadan ötrü çox narahat idim. Əməliyyatın uğurlu keçməsinə baxmayaraq, yarası həssas idi. Doktorlar demişdilər ki, tam istirahətə ehtiyacı var. Nigaran idim. Fikirləşirdim ki, birdən qalxıb yeriyər və başına bir iş gələr. Bilirdim ki, özünü düşünən, sağlamlığına əhəmiyyət verən deyil. Səhərə qədər yavaşca dua edib Allahdan sağalmasını dilədim. Həmin günlər İmam Hüseynin tasua və aşura günlərinə təsadüf edirdi. Yadımdadır, küçədə dayanıb əzadarlıq edən dəstələrə baxırdım. Çadramı üzümə çəkib zar-zar ağlayırdım. Yüngülləşəndən sonra çadramı üzümdən çəkir və yanımdakılardan yoldaşımın sağalması üçün dua etmələrini istəyirdim.

Xanımcanın evində bir həftə qaldım. Məhəmməd dayı xaricdən təzə gəlmişdi. Ailəsini orada qoyub həmişəlik dönmüşdü. Məryəm də həmin küçədə qayınanasının evinin ikinci mərtəbəsində yaşayırdı. Səhərlər çox vaxt bir yerdə olurduq, günortadan sonra xəstəxanaya görüşə gedirdik. Xəstəxanada Əli ağanın yanından tərpənmirdim. Ancaq gecələr yanında qala bilmədiyimə görə narahat idim.

Bir həftədən sonra Hacı Sadiqin israrı ilə Həmədana qayıtdıq. Mən orada qalmaq istəyirdim, Əli ağa da razı idi. Bir neçə dəfə yavaşca dedi ki, qalım. Lakin Hacı Sadiqə deməyə heç birimizin üzü gəlmədi.

Həmədana dönərkən bütün yolu acıqlı oturdum; nə kimsəylə danışdım, nə də bir şey yedim. Bədənimin bir parçasının Tehranda qaldığını hiss edirdim. Narahatlıq, nigaranlıq, darıxma və ayrılıq qəmi məni boğurdu. Birdən-birə belə olmuşdum; Əli ağadan ayrı qala bilmirdim. Qəribə hal idi. Özüm-özümdən bezmişdim, özümü lənətləyirdim. Sanki kimsə əlini boğazıma dolayıb sıxırdı. Nə edirdimsə, sakitləşə bilmirdim. Qanadı sınmış quş kimi yerimdə çırpınırdım: Nə üçün Əli ağanı tək qoydum? Nə üçün? Azca cürət edib çəkinməsəydim, indi yanında idim. Həmədana çatanda vəziyyətim daha da pisləşdi. Özümü gündə min dəfə lənətləyirdim: Niyə qayıtdım? Niyə yoldaşımın yanında qalmadım? Məgər Əli ağa mənim yoldaşım deyil?! Kim ona məndən daha yaxındır? Niyə qalmağa israr etmədim? Bu fikirlərlə yavaş-yavaş xəstəliyə düşürdüm. Arıqlamışdım. Nigaranlığım ürək döyüntüsünə çevrilmişdi. Səccadəm 24 saat üzüqibləyə sərilmişdi; dua, namaz və zikr halında idim.

Oktyabrın 1-də Əli ağanın gətirildiyini dedilər. Anamgildə idim. Çantamı götürüb evimizə qədər qaçdım. Dostları onu gətirmişdilər. Ona yataq sərdik və uzatdıq. Qoltuğunun altında iki çəlik vardı. Çəlikləri görəndə dünya başıma hərləndi. Birdən Əli ağa heç vaxt yeriyə bilməz! Mən gələndən sonra dostları sağollaşıb getdilər. Qapını bağlayandan sonra gördüyüm birinci iş ədyalının aşağısını kənara çəkmək oldu. Rahat nəfəs aldım. Nədənsə ayaqlarına görə narahat idim. Allaha şükür ki, hər iki ayağı yerində idi.

Həmin gün Mənsurə xanım, ağa Nasir, Əmir ağa, Hacı Sadiq, Münirə xanım və Leyla da gəldi. Onlar Əli ağa gedənə qədər bizimlə qaldılar. Ertəsi gündən Əli ağanı ziyarət etməyə gəlməyən qalmadı; Sepahın komandirindən tutmuş idarə müdirlərinə və şəhərin cümə imamına qədər.

Münirə xanım müəllimə idi, hər gün səhər məktəbə gedirdi. Ağa Nasir də Məlayir yolunun əvvəlində olan avtoyuyucuya gedirdi. Mən, Mənsurə xanım, Münirə xanımın qızı Leyla və yataqda uzanmış Əli ağa evdə qalırdıq. Quruculuq cihadı təşkilatından məzuniyyətə çıxmış Əmir də evdə olurdu, hər səhər bizdən uzun alış-veriş siyahısını alıb bazara gedirdi.

Mən Əli ağanın özəl baxıcısı idim. Bunu özüm istəmişdim. Vaxtı-vaxtında ona meyvə şirəsi, faludə deserti və kompot verirdim. Günortalar yanında oturub zorla ona plovla toyuq və ya soyutma yedizdirirdim. İştahı olmayanda və ya yemək istəməyəndə boşqabı on dəfə aparıb-gətirir və sonunda qalibcəsinə mətbəxə qaytarırdım.

Əli ağanın istirahət günləri çətin və şirin günlər idi. Əmir ağa qonaqları qarşılamaq üçün çox vaxt evdə olurdu. Mən sübh namazından gecəyə qədər oyan-buyana qaçırdım. Əli ağaya yemək və dərman verəndə oturub istirahət edirdim. Gecələr yatağımı onun ayaq tərəfindən sərir, yerindən tərpənən kimi yuxudan oyanırdım. Ona qulluq etməkdən çox zövq alırdım. Yavaş-yavaş halı yaxşılaşdı, çəliklərin köməyi ilə evdə yeriməyə başladı. Hərçənd əsas çəlikləri mənim qol və çiyinlərim idi.

Günlər ildırım sürətilə ötürdü. Yaxşı günlər idi. O günlərdə Əli ağa ilə mən illər qədər bir-birimizin yanında olub danışırdıq.

1986-cı ilin 17 oktyabrında çəliklərin biri divarın küncünə getdi. Əli ağa Sepah formasını geyinib bir çəliklə pilləkənə sarı getdi. Mən və Mənsurə xanım nə qədər israr etdiksə, faydası olmadı. Bədbəxtlikdən, ona kömək etmək üçün Əmir də evdə yox idi.

Özü getdi və bir neçə saatdan sonra qayıdıb çantasını istədi. Nə qədər ayağına düşüb hələ istirahət vaxtının bitmədiyini desək də, qulaq asmadı ki, asmadı.

Həmin gün çəliklə cəbhəyə getdi. O gedəndən sonra digərləri də bir-bir sağollaşıb getdilər. Son günlər çox get-gəlli və səs-küylü olmuş o böyük ev birdən-birə sakit və darıxdırıcı oldu. Əli ağasız heç birimizin o evdə qalması mümkün deyildi. Ağlaya-ağlaya yatağını topladım. Çəliyini öpüb şkafa qoydum. Çantamı hazırlayıb qapını qıfılladım və anamgilə yola düşdüm.

Yanvarın ikisində Əli ağa qayıtdı. Çox sevinirdi. O vaxta qədər onu belə sevinən görməmişdim. Yerə-göyə sığmırdı. Deyirdi: "Sepah üzvləri ilə birgə İmam Xomeyni ilə görüşə gedəcəyik".

Ona həsrətlə baxırdıq. Anam xahiş edirdi.

- Əli ağa, olmaz ki, biz də gələk?

Bu, hamımızın istəyi idi; hərçənd mümkün olmayacağını bilirdik.

Çərşənbə axşamı gedib cümə axşamı qayıtdı. Əhval-ruhiyyəsi yüksək idi. Evdə hamı onu qarşılamağa getdi. Əli ağanın gəlişindən və danışdığı gözəl xatirələrdən sonra evimizdə başqa bir ab-hava yarandı. Biz sual verirdik, o danışırdı.

Şam yeməyindən sonra anam həmişə hazır olan çantamı verib bizi öz evimizə yola saldı. Küçə qaranlıq idi. Çoxlu qar yağmışdı və yer şüşə kimi idi. Gecələr hava soyuyanda gündüzlər ərimiş qarın suyu buz bağlayırdı. Onun üstündə yerimək çətin idi. Ehtiyatla addım atır, qorxu içində yavaş-yavaş yeriyirdim. Soyuqdan dişlərim bir-birinə dəyirdi. Bir neçə dəfə sürüşdüm və yıxılmağa az qalmış Əli ağanın qolundan tutdum. O vəziyyətdə də aramızdakı anlaşmanı nəzərə alırdım. Bu baxımdan, təhlükə sovuşan kimi qolunu buraxırdım.

Evə çatanda Əli ağa imamla görüşün müsbət enerjisi ilə dedi: "Firiştə, bilmirəm niyə, amma hələ də acam. Bir şey hazırlayırsan yeyək?"

İki aydan çox idi evdən çıxmışdıq. Mətbəxə keçdim. Arxamca gəldi. Bir-bir şkafın qapılarını açıb-bağladım, amma yemək bişirməli bir şey tapmadım. Soyuducuya doğru getdim. Kranın yanında dayandım. Əli ağa mətbəx mebelinə söykənmiş və əlini arxadan onun üzərinə qoymuşdu. Mənə baxırdı.

Xüsusi həyəcanla dedi: "Firiştə, görüşdə uşaqların biri yaxınlaşıb imamın əlini öpdü. Öpəndə təbərrük məqsədilə imamın üzüyünü çıxarmaq istəmişdi, amma yarıyacan çəkə bilmişdi. Növbə mənə çatanda əvvəlcə üzüyü yerinə qaytardım, sonra imamın əlini öpdüm. İmam gülümsədi və təşəkkür məqsədilə başını yellədi".

Sonra da özü ilə apardığı bir neçə metr ağ parçadan danışdı. İmam parçanın üzərinə əlini çəkmişdi.

Ertəsi gün axşam Hacı Sadiqin evində idik. Əmir və digərləri də orada idilər. Parçaları kiçik tikələrə böldük; təxminən 150 yerə. Əli ağanın Kərbəla türbətindən bir təsbehi var idi. Bilmirəm haradan gətirmişdi. Təsbehin gözəl ətri vardı. Onun ipini qayçı ilə kəsdik və hər parça tikəsinin içinə bir təsbeh dənəsi qoyduq. Parçaları kiçik boğça kimi bükdük və sellofan kisəyə yığdıq. Əli ağa onları öz döyüşçülərinə hədiyyə aparmaq istəyirdi. Hamıdan qabaq mənim və Mənsurə xanımın payını verdi; təbərrük parça və hərəyə iki təsbeh dənəsi.

Həmin gecə Əli ağanın Həmədanda son gecəsi idi. Ertəsi gün səhər cəbhəyə gedəcəkdi. Çantasını hazırlamışdım və yadıma düşənləri bir-bir əlavə edirdim. Hara gedirdimsə, arxamca gəlirdi. Axırda dedi: "Firiştə, nə qədər gəzirsən?! Otur, səninlə işim var".

Təəccüblə ona baxdım. Əlimi tutdu və otaqda üz-üzə oturduq. Dedi: "Bir söz soruşsam, düzünü deyərsən?"

Ürəyim bərk döyünməyə başladı. Hətta nə haqda danışmaq istədiyini də fikirləşə bilmədim. Dedim: "Hə. De, nə olub?"

Dodağını dişləyib dedi: "Yəqin indiyə qədər bilmisən ki, mən qapalı adamam".

Güldüm.


- Çox!

O da güldü.

- Amma bu dəfə ürək sözümü demək istəyirəm.

Məqsədinin nə olduğunu bilmirdim. Təəccüblə mavi gözlərinə baxdım. Dedi: "Sabah gedəcəyəm, amma sənsiz çətindir. Bilmirəm niyə belə olmuşam!"

Ürəyim bərk döyünürdü. Dərindən köks ötürdüm. Bu, doğrudan da Əli ağa idi?! O, hisslərini zorla deyərdi. İndi nə olmuşdu? Dedi: "Mənimlə Dezfula gedirsən?"

O günlər Dezfulun ən çox bombalandığı günlər idi. Bu təklifi eşidib sevindim, əlini tutub dedim: "Aman, qorxdum! Mən də deyirəm nə demək istəyir! Əlbəttə ki, gələrəm". Təbəssümlə nigaranlıq eyni anda üzünə çökdü: "Vəcihə xanımla atan necə? Qoyarlar?"

Rahat nəfəs aldım.

- Üzr istəyirəm! Deyəsən, mən sənin xanımınam axı. Mənim icazəm sənin əlindədir. O yazıqlar heç nə deməzlər.

Nigaran halda dedi: "Axı ora çox təhlükəlidir!"

Təklifə o qədər sevinmişdim ki, Dezfulun təhlükəsinə əhəmiyyət vermədən qalxıb əşyalarımı toplamağa başladım. Dedim: "Sizin üçün təhlükəli deyil?!"

Dedi: "Biz başqayıq. Firiştə, yaxşı fikirləş".

Şkafın qapısını açmışdım, bir neçə paltar götürmək istəyirdim. Soruşdum: "Orada hava necədir?"

Dedi: "Cənnət! Bahar kimi".

Dönüb göz vurdum və dedim: "Ay səni! Cənnətə tək getmək istəyirdin?!"

Daha heç nə demədi. Ayağa qalxdı və gecə ikən bir qədər əşya topladıq: qazan, qaşıq, bir neçə boşqab, kasa, qaz, mətbəx alətləri, bir çamadan paltar, Əli ağanın albomları və bir neçə ədyal.

Digər əşyaları da toplayıb anamgilə aparmaq üçün qutulara yığdıq.

Bu işlər səhərə yaxın bitdi. Əli ağa birdən qərara gəlmişdi ki, evi boşaldıb sahibinə təhvil verək. Deyirdi ki, biz olmayanda bəlkə kimsə burada yaşamaq istədi. İşləyə-işləyə dedi ki, Dezfulun yaxınlığında bir qəsəbədə dostu Hadi Fəzli ilə ona bir ev veriblər. Hadi, yoldaşı və kiçik qızı bir neçə gün öncə oraya köçmüşlər.

Karton qutuları dəhlizdə üst-üstə yığdıq. Səhərə yalnız bir neçə saat qalmışdı. Əşyaların arasında yer tapıb bir-iki saat yatdıq.

Səhər əşyalarımızı aparıb anamgilin anbarına yığdıq. Əli ağa birgə getməyimiz haqda ata-anama məlumat verdi. Onlar bir söz demədilər. Yalnız anam təkidlə tapşırırdı: "Özünüzdən muğayat olun. Çatan kimi zəng vurun. Bizi xəbərsiz qoymayın".

Əli ağa aparacağımız əşyaları maşının arxasına yığdı. Mənsurə xanım Həmədanda deyildi. Bir neçə gün öncə Məryəmin ilk qızı Mona dünyaya gəlmişdi.

Həmədanda olanlarla sağollaşıb maşına mindik və Dezfula yola düşdük. Yolda Əli ağa hərbi və inqilabi nəğmələr oxuyan kaseti qoymuşdu. Onların birini çox sevirdi. O mahnı bitən kimi geri qaytarıb yenidən oxutdururdu:

Gecədir, vətənin çöhrəsi qaradır.

Qaranlıqlarda oturmaq günahdır.

Silahımı ver yol axtarım,

Aşiq olanın ayağı yoldadır.

Qardaş qərarsızdır, qardaş alovludur.

Qardaşın sinəsi laləzardır.

Gecə, qorxulu dəniz, fırtına,

Mən və müqəddəs yolçuların düşüncələri!

Mənə xalat və xəncər gətir,

Çünki qan damır yanan ürəklərdən.

Qardaş yeniyetmədir, qardaş qan içindədir.

Qardaşın kəkili vulkandır.

Sən aşiqlərin dərdini bilirsən,

Sən bizim döyüş və həbs yoldaşımızsan.

Əzizlərin divardakı qanına bax,

İşıqlı sabah şeypuru çal.

Qardaş yeniyetmədir, qardaş qan içindədir.

Qardaşın kəkili vulkandır..."

Özü də yavaşca zümzümə edirdi.

Əli ağa doğru deyirdi. İlin o vaxtında Dezful cənnət kimi idi. İnanılmaz idi. Həmədandan çıxanda küçələrin hər iki tərəfinə o qədər qar yığılmışdı ki, bəzi yerlərdə qar divarları evlərin kərpic divarlarından hündür idi. Damlardan buz salxımları sallanırdı. Hava o qədər soyuq idi ki, palto, papaq və əlcəksiz evdən bayıra çıxmaq mümkün deyildi.

Buz şəhərindən birdən-birə cənnətə daxil olmuşduq. Gözəl bahar havası vardı. Naringi, limon və portağal ağacları qol-budaq açmışdılar. Parıltılı yaşıl yarpaqlar adamı valeh edirdi. Güllərin ətri şəhəri doldurmuşdu. Evkalipt yarpaqlarının ətri adamı məst edirdi. Hava o qədər yaxşı idi ki, Xürrəmabaddan bu yana isti paltarlarımızın hamısını bir-bir çıxarmışdıq. Soyuqdan büzüşmüş həmədanlılardan fərqli olaraq, Dezfulda əhali gümrah idi və qısaqol köynəklə gəzirdi.

Düşünürdüm ki, Dezfulda əhali qalmaz, amma belə deyildi. Şəhərdə həyat vardı. Uşaqlar küçələrdə oynayır, qadınlar qapıların önündə danışırdılar. Küçə və prospektlər ağac və yaşıllıqla dolu idi.

Bir neçə küçədən keçdik. Yolda arabir dağılmış evlər və əyilmiş dirəklər görürdüm. Onlar bombardmanın əlamətləri idilər. Şüşə qırıqları, qopmuş asfalt parçaları, çala-çökək dolu küçələr və başsız xurma ağacları acı müharibə hekayəsi idi. 500 Mənzil qəsəbəsinə daxil olub bir neçə küçədən keçdik. Qəsəbə şəhərə nisbətən sakit idi, küçələr torpaqdan və ağacsız idi. Bir küçəyə girdik. Əli ağa hələ də nəğməni zümzümə edirdi: "Qardaş yeniyetmədir, qardaş qan içindədir. Qardaşın kəkili vulkandır... Bu da Gülüstan prospektinin on birinci küçəsi!"

Sonra bir evin önündə dayandı: "Qardaş qərarsızdır, qardaş alovludur... Öz evinə xoş gəldin, gülüm!"




Dostları ilə paylaş:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   14


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə