GüLÜstan prospekti Şəhid komandir Əli Çitsazianın həyat yoldaşı Zəhra Pənahinin xatirələri


Yeddinci fəsil: Kaş Səidlə getməyəydim!



Yüklə 2,21 Mb.
səhifə7/14
tarix30.12.2017
ölçüsü2,21 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   14

Yeddinci fəsil: Kaş Səidlə getməyəydim!


Biz evə girəndə ağa Hadi və Fatimə dəhlizdəki əşyalarını düzürdülər. Hələ tam yerləşməmişdilər. Ev tör-töküntülü, hər yer toz-torpaq içində idi. İlk anda fikirləşdim ki, böyük bir təmizliyə ehtiyac var. Ertəsi gün səhər kişilər getdilər və bir səhvimə görə hələ də heyfsiləndiyim hadisələr baş verdi. Bu mənim xamlığımdan və təcrübəsizliyimdən irəli gəlirdi.

Dezfula gəlişimizdən iki-üç gün sonra səhər saat 10-a yaxın qapı döyüldü. Düşündük ki, Əli ağanın dediyi döyüşçüdür. Başıma çadra atıb qapıya yaxınlaşdım. Kimliyini soruşdum. Səsdən tanımadım. Dedi: "Mənəm, Əli ağanın müavini Səid Sədaqəti. Gəlmişəm görüm çətinliyiniz varmı?"

Dedim: "Əli ağa və ağa Hadi şənbə günü cəbhəyə getdilər. Dedilər ki, bu tezliyə qayıtmayacağıq".

Səid ağa təəccüblə dedi: "Mən Əhvaza gedirəm. Mənim ailəm, Hacı Hüseyn Həmədaninin, cənab Bəşirinin və başqa bir neçə nəfərin ailəsi Əhvazdadır. Gəlin mənimlə gedək".

Dedim: "Axı Əli ağanın xəbəri yoxdur. Birdən bu gecə qayıdıb nigaran qalar".

Səid ağa dedi: "Sizi Əhvaza qoyub Əli ağanın yanına gedəcəyəm. Özüm ona deyərəm. Ancaq tez olun. Burada qalmanız məsləhət deyil".

Bədbəxtlikdən, həmin anda yenidən vəziyyət pisləşdi, zenitlərin gurultusu qopdu. Səid ağa nigaran halda dedi: "Çox tələsin. Mən maşındayam".

Nə edəcəyimi bilmirdim. Məsələni Fatiməyə danışdım. Fatimə dedi: "Firiştə, getməyimiz yaxşıdır. Düzü, gecələr vəziyyət pisləşəndə mən çox qorxuram. Gedək Əhvaza, Hadi ilə Əli ağa qayıdanda biz də onlarla gələrik".

Fatimənin bu fikrindən sonra əşyalarımı yığmağa başladım. Yaxşı hisslər keçirmirdim. Sanki kimsə dayanmadan mənə "getmə" deyirdi.

İndi də həmin günü və o hadisəni xatırlayanda deyirəm ki, kaş onunla Əhvaza getməyəydik. Kaş evdə olmayaydıq və qapını açmayaydım. O zaman hadisələr ayrı cür olardı. Lakin təəssüf ki, qapını açmışdım. Hərçənd, onda da düşünürdüm ki, getməməliyəm, amma bilmirəm nədənsə bacarmadım. Ürəyim getməyə razı deyildi, amma getdik.

Səid ağanın land roverinə mindik. O, sürətlə Əhvaza doğru sürürdü. Mən çox iztirab içində idim və həyəcanımı hərdən Fatiməyə bildirirdim. Səid ağa bunu hiss edib dedi: "Niyə bu qədər narahatsınız?! Narahat olmayın. Mən bu gün mütləq Əli ağanı görüb ona deyəcəyəm". Nəhayət, Əhvaza çatdıq. Karun körpüsündən keçib bir neçə küçəni və bir böyük xəstəxananı arxada qoyduq. Qəşəng bir həyət evinin qarşısında dayandıq. Səid ağa bir neçə siqnal verib dedi: "Əgər bütün xanımlar bir yerdə olsalar, biz də arxayın olarıq".

Az sonra ağ güllü çadra örtmüş bir qadın qapını açdı. Çadranın üstündən hamilə olduğunu bildim. Az sonra öyrəndik ki, Səid ağanın yoldaşıdır. Bizə xoşgəldin deyib həyətə dəvət etdi. Bizim evimizdən fərqli olaraq, bu ev çox böyük, ürəkaçan və yaraşıqlı idi, həyətdə çoxlu ağaclar və güllü bağçalar vardı. Həyətin ortasına ağ bir yelləncək qoyulmuşdu. Səid ağanın həyat yoldaşı Fatimə ilə çox tez dostlaşdıq. Ona dedim ki, birdən Səid ağa bizim burada olduğumuzu Əli ilə ağa Hadiyə deməyi yaddan çıxarar. Fatimə xanım dedi: "Səid?! Səidin yadından çıxmaz. Mümkün deyil. Mütləq ağalarınıza deyəcək".

Bunu eşidib bir qədər rahtlaşdım.

Evdə çoxlu böyük otaqlar vardı və hər ailə bir otaqda qalırdı. Mətbəx, hamam və tualet müştərək idi. Az sonra Hacı ağa Həmədaninin xanımı bizi qarşılayıb xoşgəldin dedi. Uşaqları Vahab, Mehdi və Zəhra da yanında idilər.

Həmin gecə Səid ağa gəlmədiyinə görə biz onların otağında yatdıq. Hərçənd nigaranlıqdan səhərəcən yataqda fırlandım.

Sübh namazına oyananda qəribə həyəcanım vardı. Səhər yeməyi zamanı qapının zəngi hamımızı ayağa qaldırdı. Xanımların biri qapını açdı və otağa gəlib dedi: "Firiştə xanım, cənab Çitsazianın sizinlə işi var".

Fatiməyə baxıb dodağımı dişlədim. Tez çadramı başıma atıb qapıya qaçdım. Fatimə də dözə bilməyib ardımca gəldi. Əli ağa təmiz və səliqəli görkəmdə qapının arxasında dayanmışdı. Duş qəbul etdiyi bilinirdi. Ağa Hadi həyəcanlı və əsəbi idi. Fatiməni görən kimi dedi: "Bəs siz haradasınız?!” Əli ağa heç nə demədi. Sakit dayanıb mənə baxırdı. Yavaşca salam verib əlini tutdum və dedim: "Gəl içəri. Səhər yeməyi yemisiniz?"

Yenə heç nə demədi. Təngnəfəs olmuşdum. Bildim ki, həyəcan və nigaranlıq səbəbsiz deyilmiş. Qorxu və xəcalət içində dedim: "Bəs Səid ağa sizə demədi? Dedi ki, mütləq xəbər verəcək".

Əli ağa Hadiyə baxıb təəccüblə dedi: "Kim? Hansı Səid?"

- Səid Sədaqəti.

- Yox, biz dünəndən Səidi görməmişik.

Soruşdum: "Bəs burada olduğumuzu haradan öyrəndiniz?"

Əli ağa hövsələsiz halda cavab verdi: "Qonşuların biri sizin Səid Sədaqətinin maşınına mindiyinizi görmüşdü. Təxmin etdik ki, sizi buraya gətirib".

Əli ağanın əvəzinə mən narahat oldum, ağlamamağa çalışdım. Səid Sədaqətinin yoldaşı Fatimə xanım gəlib kişiləri içəri dəvət etdi. Ağa Hadi, Fatimə və Zeynəb bir otağa keçdilər, Əli ağa ilə mən də bir otağa. Evdə ürəyin istəyən qədər boş otaq vardı.

Özümə hirsləndim. Dedim ki, nə üçün ürəyimin sözünə qulaq asmadım? Axı ürəyimin məni aldatmadığını bilirdim; bunu dəfələrlə görmüşdüm. Ağlayıb-ağlamadığımı xatırlamıram, amma yadımdadır ki, çox narahat idim. Dedim: "Vallah, Əli can, bizim təqsirimiz deyildi. Ağa Səid dedi ki, mütləq sizi görüb deyəcək. Əgər sizi görməyəcəyini bilsəydim, ayağımı sındırıb oturardım". Sonra yalvarmağa başladım: "Əli, sən Allah, xahiş edirəm, məndən incimə. Bağışla, üzr istəyirəm".

Əli ağa gülümsəyib dedi: "Mən axı inciyənə oxşayıram?!"

Onun sakit və gülər üzünü görüb özümə gəldim. Sevincək qalxıb səhər yeməyi gətirməyə getdim. Əhvazın lavaş çörəyi Həmədan lavaşından qalındır. Təzə və isti olanda çox dadlı olur. Kəpənək kimi yüngülləşdim, sevinclə uçub ona çay, çörək və mürəbbə gətirdim. O bir söz deməsə və sakitcə səhər yeməyini yesə də, ürəyində məndən incidiyini bilirdim. Bu bir neçə ayda xasiyyətinə bələd olmuşdum. Bir şeydən əsəbiləşəndə danışmazdı. Səhər yeməyini yeyəndən sonra qalxıb dedi: "Biz gedirik, işimiz çoxdur. Siz hələlik burada qalın".

Qorxumdan heç nə demədim. Söhbətin bağlandığına görə sevinirdim. Dəhlizə çıxıb ucadan dedim: "Xanımlar, bayıra çıxmayın, ağalar getmək istəyirlər". Əli ağa ilə ağa Hadi gedəndən sonra Fatimənin otağına qaçdım. Fatimə narahat idi. Məni görən kimi soruşdu: "Nə oldu? Əli ağa da səninlə dalaşdı?"

Dedim ki, yox, məgər ağa Hadi nəsə dedi?

Fatimə hövsələsiz idi. Ah çəkib dedi: "Hadi çox əsəbiləşmişdi. Haqqı da vardı. Bizim bəxtimizdəndir də. Qalıb-qalıb gərək məhz bu axşam evə gedəydilər!" Təəccübdən yerimdə dondum. Dedim: "Doğru deyirsən? Axşam gediblər evə?"

Təəccüblənmək növbəsi Fatiməyə çatmışdı: "Bəs Əli ağa sənə demədi?"

Qeyri-ixtiyari olaraq çiyinlərimi çəkdim. Fatimə danışmağa başladı:

- Bizim bəxtimizdən, axşam gediblər evə. İşıqların söndüyünü və bizdən xəbər çıxmadığını görüb yazıqlar o qədər qorxublar ki, evə girməyə cürət etmirmişlər. Hadi deyirdi ki, mən Əli ağanı içəri itələyirdim, Əli ağa da məni. Fikirləşiblər ki, yəqin başımıza bir iş gəlib. Elektrik qoruyucu da atıbmış. Əzab-əziyyətlə işıqları düzəldib evə girirlər. Bir tərəfdən sevinirlər ki, başımıza bir iş gəlməyib, bir tərəfdən də məəttəl qalıblar ki, bəs haradayıq. O qədər pis şeylər fikirləşiblər ki, yuxuları qaçıb. Axırda Əli ağa deyib ki, Firiştəgilin burada qohumları var, bəlkə ora gediblər. Beləcə bir az rahatlaşıblar. Amma gözlərinə yuxu getmədiyindən qalxıb evin canına düşüblər. Bütün palazları çırpıb-təmizləyiblər. Hadi deyirdi ki, ədyalları səliqə ilə bütün qonaq otağının yerinə səriblər.

Fatimə buraya çatanda göz vurub dedi: "Hamısından yaxşısı budur ki, bütün şüşələri siliblər. Görmədin ki, özləri necə tərtəmiz idilər?! O qədər toz-torpağa bələşiblər ki, səhər çağı hamama giriblər.

Fatimə bütün bunları xüsusi həyəcanla danışırdı. Mən onda və hətta sonralar fikirləşirdim ki, necə oldu Əli ağa bunların heç birini mənə demədi və əsəbini gizlədə bildi?!

Bu hadisə Əli ağanı daha çox tanımama səbəb oldu. Başa düşdüm ki, o, digərləri kimi deyil. Ən azı, məndən və o günə qədər tanıdığım adamlardan çox fərqli idi.

Həmin evdə qaldığımız 10-11 gündə Əli ağa və ağa Hadi bir neçə dəfə bizi görməyə gəldilər, sonra isə yoxa çıxdılar.

Əhvazda olanda bir neçə dəfə Sədaqətinin yoldaşı Fatimə xanımla bazara getdik, hətta Dezfuldakı evimizə də bəzi şeylər aldıq.

Adətən, səhərlər Hacı ağa Həmədaninin uşaqlarını həyətə aparıb yelləncəyə mindirirdim. Lakin bir gün Allahdan, uşaqlar yatmışdılar və mən tək həyətə düşüb yelləncəkdə oturdum. Birdən təyyarə səsi eşitdim. Çox alçaqdan uçurdu. O saat bildim ki, İraq təyyarəsidir. Qara və qorxulu MİQ idi. Bilmirəm Allah-Taala o anda mənə necə qüvvə verdi. Qorxudan ölmək üzrə olsam da, qırıcıdan ayrılan iki raketin mənə doğru endiyini görən kimi cəld yelləncəkdən atılıb divara yaxınlaşdım. Əllərimi qulaqlarıma qoyub ağzımı açdım və tez-tez kəlmeyi-şəhadətimi oxumağa başladım. Raketlərin düz mənə doğru gəldiyini görürdüm. Gözləyirdim ki, bir andan sonra hər yer yanacaq, mən parça-parça və ya toz olacağam.

Bir neçə ardıcıl gurultu yeri-göyü titrətdi. Hər yer qaraldı. Gözlərimin önünü tüstü və toz-torpaq tutdu. Barıt və torpaq iyi boğazıma doldu. Çətinliklə nəfəs alırdım. Raketlər məndən bir neçə yüz metr aralıda partlamışdı. Başa düşdüm ki, təyyarənin hədəfi evimizin arxasındakı Gülüstan xəstəxanası imiş. Havada pis qoxu və boğucu isti əmələ gəldi. Ara sakitləşəndə dəmir parçalarının, məftillərin və irili-xırdalı qəlpələrin həyətə düşdüyünü gördüm. Allaha şükür olsun ki, heç biri mənə dəyməmişdi.

Həmin gecə yuxuda gördüm ki, Əli ağa belindən yaralanıb. Narahat halda oyandım və səhərəcən yata bilmədim. Çox nigaran idim. Səhər yuxumu hamıya danışdım. Səhər yeməyi yeyə bilmədim. Bir yerdə qərar tutmurdum; mətbəxdən otağa, otaqdan həyətə gedirdim. Bir az sonra ağa Hadi ilə ağa Səid Əli ağasız gəldilər. Dərhal yuxumun çin çıxdığını anladım. Qorxu və iztirabım səbəbsiz deyilmiş. Lakin nə etdimsə, mənə həqiqəti demədilər.

Onlar deyirdilər: "Qərargahdan ratsiya ilə əlaqə saxlayıb onu iclasa çağırdılar. Əli ağa da Həmədana getdi". Sonra hər ikisi birdən dedi: "Biz də Həmədana getmək istəyirik, siz də bizimlə gəlin". Bilirdim ki, nəsə olub və bunların hamısı plandır. Bununla yanaşı dedim: "Yox, mən getmirəm. Bir dəfə Səid ağa ilə getdim. Bu, mənim yeddi nəslimə bəsdir".

Səid ağa narahat halda dedi: "Bu dəfə elə deyil. Biz indi Əli ağanın yanından gəlirik. Özü dedi ki, yoldaşımı da gətirin. O tələsirdi, bir neçə nəfərlə birgə tez getməyə məcbur oldu".

Dedim: "Ağa Səid, siz keçən dəfə də bu sözü dediniz. Dediniz ki, mən mütləq Əli ağanı görəcəyəm. Yadınızdadır? Daha heç vaxt buradan tərpənmərəm".

Onlar vəziyyəti görüb daha çox israr etməyə başladılar. Razılaşmadığımı görüb Mahmud dayıma müraciət etdilər. Bir saatdan sonra Mahmud dayım Əli ağanın dostu Məhəmməd Xadimlə gəlib eyni sözləri təkrarladı.

- Biz Həmədana gedirik. Əli ağa deyib ki, sən də bizimlə gələsən.

- Sən canın, Əli ağaya nəsə olub?

- Mən səni aldatmaram ki. Dediyim kimi, təcili iclas çıxdı və Həmədana getdi.

Xanımlar da gəlib israrla dayımla Həmədana getməyimi söylədilər. Hətta özləri kömək edib çantamı hazırladılar. Vəziyyəti belə görüb düşündüm ki, tez Həmədana getməliyəm. Məhəmməd Xadimin land roverinə mindim. Dayım da gəldi. O, qabaqda oturdu, mən də arxada.

Maşına minəndə dayıma dedim ki, yolüstü Dezfula dəyək, paltar götürüm.

Dezfula çatanda yadıma düşdü ki, açarı götürməmişəm. Dayım divardan aşmağa məcbur oldu. Həyətin qapısını açdı, amma evin açarı da yox idi. Dayım dama, oradan da arxa bağçaya çıxdı. Çox əzab-əziyyətdən sonra paltar çamadanımı tapıb gətirdi.

Qız körpüsü yolunda Məhəmməd Xadim dedi: "Ora baxın! İraq qırıcısı!"

Doğru deyirdi. Bir MİQ çox alçaqdan bizimlə paralel uçurdu. Xadim dedi: "Möhkəm oturun". O, əyri-üyrü yolda bacardığı qədər sürətlə sürürdü. Bizi görən təyyarə hündürlüyünü bir qədər də azaltdı və düz başımızın üstünə gəldi.

Mən qorxumdan hər iki əlimlə arxadan dayıma bərk yapışmışdım. Hər döngədə maşın elə əyilirdi ki, indicə aşacağımızı və ya dağa çırpılacağımızı fikirləşirdim. MİQ o qədər enmişdi ki, pilotu görmək olurdu. Təyyarənin pulemyotunun fasiləsiz "te-te-te-te" səsi qorxumu daha da artırırdı. Güllələr asfalta, dağa və yol çiynindəki daşlara dəyib bizə sarı gəlirdi. Xadim mahir avtoşlar kimi sürürdü. Xoşbəxtlikdən, yolda bircə maşın da yox idi. Əgər olsaydı, qırıcıdan öncə onunla toqquşub həlak olardıq.

O qorxulu anlarda Allahdan istəyirdim ki, əgər Əli ağa şəhid olubsa, mən də orada şəhid olum. Bu fikirlə sakitləşdim. Əlimi dayımın oturacağından çəkib başımı öz oturacağımın arxasına söykədim və dodaqaltı kəlmeyi-şəhadətimi deməyə başladım. Lakin az sonra MİQ bizdən əl çəkib yolunu dəyişdi və çox tez dağın arxasında itdi. Dayım deyirdi ki, hədəfi elektrik stansiyası imiş.

Axşamüstü Həmədana çatdıq. Şəhərin üstünü qara tüstü bürümüşdü. Əhvazda bahar havası vardı, ağaclar yaşıl idi. Biz hətta bağçada göyərti əkmişdik. Həmədan isə Sibir kimi soyuq idi. Çılpaq ağaclar qarın altında büzüşmüşdülər.

Xadim tormoza basıb bir kişidən soruşdu: "Əmi, haranı vurublar?"

Kişi dedi: "Dörd gün öncə Dərvişabadın yanacaqdoldurma məntəqəsini və neft anbarını vurublar. Yanacaqdoldurma məntəqəsində sərnişinlə dolu bir mikroavtobus yanıb və bütün sərnişinlər şəhid olublar".

Çox təəccübləndik. Neft tankerləri üç-dörd gün idi yanırdı! Kişi deyirdi ki, 400-500 yaralı və 50-60 şəhidimiz var.

Əhvazda hava yaxşı olduğuna görə isti paltar geyinməmişdik. Maşın soyuq idi və dişlərim bir-birinə dəyirdi.

Abbasabad məhəlləsinə çatanda küçədə gözlərim dost-tanış gəzirdi. Dayım dedi: "Düzü, Firiştə, bilirsən nə olub?"

Birdən ürəyim küçədəki buzlar kimi dondu. Dişlərim bir-birinə daha möhkəm dəyməyə başladı. Damarlarımdakı qanın buzladığını hiss etdim. Dayım məndən səs çıxmadığını görüb dedi: "Əli ağa..."

Sözünü bitirməyə qoymadım. Dedim: "Şəhid olub?"

Məhəmməd Xadim üzünü mənə tutub dedi: "Yox, hacıxanım. Yox, vallah, Əli ağa yaralanıb".

O qədər əsəbi idim ki, çırtma vursaydılar, qan çıxardı. Qışqırdım: "Mənə yalan deməyin! Dedim ki, özüm gecə yuxu görmüşəm. Əmin idim ki, Əli ağaya nəsə olub. Niyə məni ələ salırsınız? Niyə Dezfulda mənə həqiqəti demədiniz? Maşını saxlayın, düşmək istəyirəm".

Dayım məni sakitləşdirməyə çalışırdı.

- Bax, Firiştə can, biz sənə qəsdən demədik ki, Əhvazdan Həmədana qədər narahat olmayasan, əsəblərin korlanmasın, pis şeylər fikirləşməyəsən. Vallah, Əli ağaya heç nə olmayıb. Yaralanıb və indi Şirazda xəstəxanadadır.

Dedim: "Mən düşmək istəyirəm".

Xadim anamgilin küçəsinə döndü. Dayım çox narahat halda dedi: "Firiştə can, sən Allah, bağışla. Biz sənə görə belə etdik".

Xadim evin önündə dayanan kimi dəstəyi çəkib qapını açdım. Anam qapının arxasında gözləyirdi. Deyəsən, bizim gəldiyimizi bilirdi. Maşından enə-enə dedim: "Çox səhv etdiniz. Siz Əhvazdan buraya qədər mənim hisslərimlə oynadınız". Sonra qapını möhkəm çırpdım. Anam qabağıma qaçdı. Onu qucaqlayıb öpdüm. Həmişəki kimi gözəl ətri vardı və onu qucaqlamaq məni sakitləşdirirdi. Dayımdan ona şikayət etməyə başladım.

- Bunlar elə bilirlər ki, mən uşağam, zəifəm. Mənə Əli ağanın yaralandığını demirlər, deyirlər ki, iclası var. Amma özüm bilirdim, gecə yuxuda görmüşəm.

Anam başımı tumarlayıb öpdü, mehribanlıqla dedi: "Eybi yoxdur. Əmir ağa bizə xəbər verdi. Mühüm bir şey deyil. Əli ağa, maşallah, güclüdür, tez sağalar".

Əli ağanın belindən bir güllə dəymiş və yan hissəsində qalmışdı. Doktorlar gülləni çıxara bilmədilər. Əli ağa o vəziyyətdə bir həftə sonra Tehranın əlillər xəstəxanasındakı dostlarına baş çəkməyə getdi. Oradan da Həmədana gəldi və bir qədər əşya götürüb birgə Dezfula qayıtdıq.




Dostları ilə paylaş:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   14


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə