İYİRMİ ÜÇ yeniyetmə


Beytülmüqəddəs əməliyyatı



Yüklə 0,83 Mb.
səhifə8/19
tarix30.12.2017
ölçüsü0,83 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   19

Beytülmüqəddəs əməliyyatı


1982-ci il aprel ayının 29-da gecənin yarısından bir saat sonra təkbir səsləri çölü lərzəyə gətirdi və əməliyyat rəsmən başlandı. Bizim vəzifəmiz tez düşmən mövqelərini tutmaq idi. Çox keçmədən iraqlılar qəfil hücuma məruz qaldıqlarını bilib qaranlıq çölün hər tərəfini atəşə tutdular. Biz həmin hamar çöldə sürətlə düşmənin atəş açdığı səngərlərə doğru qaçırdıq.

Bu səhnə mənim əməliyyata dair təsəvvürümdə olan səhnə idi. O anda ölüm və həyat bir-birinə qarışmışdı. Bir tərəfdən güllə seli, digər tərəfdən də bir alay üz-üzə hərəkətdə idi. Biz gedirdik, qırmızı güllələr də gəlirdi. O anda vücudumda qorxu və həyəcandan əsər-əlamət yox idi. Səbəbini bilmirəm. Olmaması məntiqli deyil, amma həqiqətən, yox idi. Bəzən güllə başıma o qədər yaxın məsafədən keçirdi ki, fiti qulağımı kar edirdi. Bəzən də o qədər yaxınlaşırdı ki, sürətindən yaranan havanı baş və boynumda hiss edirdim.

Çox zaman bir güllə vızıldayaraq bir neçə santimetrliyimdən keçib yanımdakı yoldaşımın sinəsinə dəyirdi. Güllənin insan bədəninə dəyməsinin qəribə səsi var. Sanki kök bir adamın çiyinlərinin ortasına bir yumruq vururdun.

Güllələr öz qurbanlarına ah-nalə fürsəti vermirdilər. Yalnız bir "ax" eşidilirdi, vəssalam. Ətrafımda yerə yıxılan çoxlu döyüşçülər arasında yalnız bir nəfər ikinci sözü deyə bildi. O dedi: "Ax, yandım!" Bəziləri də yaralanırdılar. Onların dediyi çoxlu sözlərin hər birini bir nəfər eşidib keçirdi.

O əməliyyatda Sarəllah briqadası ordu komandoslarının Zülfüqar adlı bir briqadası ilə birləşmişdi. Biz Bəsic üzvləri bəzi ordu mənsublarına dair çox da yaxşı fikirdə deyildik. Düşünürdük ki, onlar bizim kimi könüllü deyillər, məcburən cəbhəyə gəliblər. Sonra bir məntiqsiz nəticə alırdıq ki, ordu mənsubları əməliyyatlarda rəşadət göstərə bilməzlər. O gecə isə Zülfüqar briqadasından Mürəvvic adlı bir leytenant təkbaşına bizim bədgümanlığımızı aradan qaldırdı. O, iradəli şəkildə və dayanmadan təkbir deyib hamını amansız hücuma həvəsləndirirdi. Güllə dolu geniş çöldə gənc aslan kimi nərə çəkərək irəliləyirdi. Onun səsi hələ də qulağımdadır: "İmam Mehdi əsgərləri, mənim arxamca düşmənə hücum!" Və biz Bəsic üzvləri o qəhrəman ordu zabitinin cəsurluğunu etiraf edərək arxasınca düşmən səddinə doğru qaçırdıq.9

Yolboyu Həsən və Əkbərdən uzaqlaşmamağa çalışırdım. İlk dəqiqələrdə qışqırdılar ki, birinci sədd süqut etdi. Bizim təkbirlərimiz düşmən güllələrinə üstün gəlmişdi və onlar əsir düşməmək üçün qaçmışdılar.

Düşmənin birinci səddini keçib geniş çöldə irəlilədik. Səma güllə xətləri ilə dolu idi, hər tərəfdən tank səsləri gəlirdi. Hələ dan yeri ağarmamış düşmənin ikinci səddini də aldıq. İraqlıların bəzisi qaranlığa girib arxaya qaçdılar, çoxları öldürüldülər, təxminən iyirmi nəfər də dayanmadan "Xomeyniyə təslim!" qışqıraraq təslim oldular. Onlar qaçarkən alayın RPG atanlarından biri maşınlarını hədəf seçdi və sərrast atəşlə məhv etdi. Növbəti atəş başqa bir hərbi maşını yandırdı. Biri də yanan iki maşının arasında qalıb nə önə gedə bildi, nə də arxaya. Onların alovu ilə o maşın da yandı. İyirmi əsir həmin üç maşının bədbəxt sərnişinləri idilər. Maşınların yanan təkərləri çölü işıqlandırmışdı. Biz onların işığında səddin arxasında sahibsiz qalan onlarla tankı və hərbi maşını görə bilirdik.

Əsirlər həddən artıq qorxurdular, əl-ayaqları külək altındakı söyüd yarpaqları kimi əsirdi. Dayanmadan İran rəhbərlərinin adlarını çəkirdilər: "Xomeyniyə təslim", "Rəfsəncaniyə təslim", "Xameneiyə təslim". O qədər qorxurdular ki, digər məmurların da adlarını bilsəydilər, çəkərdilər. Səddin üstündə dayanıb qorxudan əsən əsirlərə baxırdım. Aşağı enib ağlayan birinə ərəbcə dedim: "La təxəf" (qorxma). Bunu korpusun arxa cəbhədə yaydığı broşürdə oxumuşdum. Broşürlərdə ərəb dilinin gündəlik danışıq tərzi öyrədilirdi ki, döyüşçülər tutduqları əsirlərlə danışa bilsinlər.

O dəhşətli anlarda iraqlı əsgərə "la təxəf" sözünü demək onun üçün yandırıcı fırtınada soyuq meh təsiri bağışlayırdı; sanki yenidən dirildi, gözlərinə işıq gəldi, bütün vücudunu təşəkkür hissi bürüdü. Bu sözün onun üçün "qorxma"dan əlavə mənaları da var idi. O mənim bu sözümdən çoxlu ümidverici və həyati mənalar anlayırdı: "Sənə ziyan yetirməyəcəyik"; "səni öldürməyəcəyik"; "hamımız müsəlmanıq". İraqlı əsgər anladı ki, öldürmək istədikləri adama “qorxma” demirlər. Bu söz təhlükəsizliyin başlanğıcı idi. O, bu bir sözlə yaşayacağına, ailəsini yenidən görəcəyinə ümidləndi. Məndən gördüyü bütün yaxşılıqlara görə əlimi öpmək istədi. Ayağa qalxıb, təşviş içində, amma çox ümidlə mənə doğru bir addım atdı. Qorxmaq növbəsi mənə çatdı. Ürəyim üzüldü. Düşündüm ki, indi atılıb silahımı götürəcək, məni aşsüzən kimi dəlik-deşik edəcək. Ona macal verməməli idim. Cəld hərəkətlə bir neçə addım geriyə çəkildim. Tez silahımı doldurub sinəsini nişan aldım və ucadan dedim: "Tərpənmə!". Bu əmr 16 yaşlı bir yeniyetmə tərəfindən verilsə də, zənnimcə, iraqlı əsgər mənim yox, onun məyus ürəyini nişan almış silahı görürdü. Yenə qorxub əsməyə başladı. Ərəbcə dediyim bir sözün verdiyi ümid, farsca dediyim bir sözlə alt-üst oldu. Məyus halda yerə oturub yenə əllərini başına qoydu. Ona yazığım gəldi, amma başqa çarəm yox idi, sərt üzümü göstərməli idim. Eşitmişdim ki, düşmən düşməndir, heç kimlə zarafatı yoxdur. Eşitmişdim ki, Fəthülmübin əməliyyatında qumquması ilə əsirə su içirdən hərbçimiz elə həmin susuz əsir tərəfindən süngülənib şəhid edilmişdi. Buna görə də, sərt və kobud olmaqda haqlı idim. Lakin bu eşitdiklərimi xatırlamaq o əsirə qarşı qayğıkeşliyimi azaltmadı. Bu dəfə təbəssümlə anlatdım ki, onu öldürmək fikrim yoxdur. O da təbəssümümün mənasını anlayıb sakitləşdi.

Tanklar hələ yanırdı və içərilərindəki silahlar od üzərindəki qarğıdalı kimi partlayırdı. Qaranlıqdan daha bir neçə iraqlı əsgər "Xomeyniyə təslim" deyə-deyə təslim oldular. Təəccübləndim ki, onlar gecənin qaranlığında qaçmaq yerinə nə üçün əsir düşməyə razı oldular?

Komandir, komandir muavini, yaxud başqa birisi olduğunu bilmədim, təkcə bunu gördüm ki, silahını əsirlərə tuşlamış bir adam ucadan dedi: "Bu əsirləri arxa cəbhəyə kim apara bilər?" Hələ sualı tam bitməmiş bir addım irəliyə gedib dedim: "Mən".

Çiynimə möhkəm bir əl vuruldu. Həsən İskəndəri idi. Acıqla dedi: "Əhməd, dəli olmusan? Vurub öldürərlər səni! İşin gücün yoxdur?" Haqsız deyildi. Bir saatdan sonra gün çıxanda, 20 boynuyoğun əsir arxalarınca gələnin 16 yaşlı bir yeniyetmə olduğunu biləndə başıma nə bəla gətirərdilər? Fikrimdən daşındım və Həsənlə əsirlərin saxlandıqları yerdən uzaqlaşdım.

Səhərin işığı dünyanın hər yeri kimi bizim qaynar cəbhəmizi də yavaş-yavaş işıqlandırırdı. Torpaq üzərinə təyəmmüm edib, döyüş paltarı və çəkmələrilə qiblə zənn etdiyimiz tərəfə doğru dayanıb namaz qıldıq.

Hava işıqlanandan sonra bölük komandiri Nasir Rəncbərin ratsiya ilə danışığından dünyanın kimin əlində olduğunu anladıq. Ratsiyanın görünməyən o biri tərəfində belə deyilirdi: "Nur briqadası sizin sağınızdan hücüma keçməli idi, lakin düşmən xəttini yara bilmədi, siz də həddən artıq irəliləmisiz". Nasir dedi: "Anlamadım". Səs dedi: "Yəni siz mühasirədəsiniz. Amma duruş gətirsəniz, sizə yardım göndərərəm".

Bu xəbər bizə sığınacaq vermiş bütün səddi bürüdü: "Biz mühasirədəyik!"

Hava bir az da işıqlanandan sonra səddi aşıb düzənliyə çıxdım. Üç iraqlı əsgər özününkülərə doğru qaçırdı. Bizim alaydan bir neçə nəfər onlara atəş açırdılar. Mən də bəxtimi sınayıb onlara doğru bir daraq boşaltdım. O qədər atəş açmağımıza rəğmən, iraqlılar qaçmağa davam edirdilər. Onlar çox uzaqlaşanda və biz onları vurmağa ümidimizi üzəndə hansımızın silahından çıxdığı bəlli olmayan güllə birinin ayağına dəydi. O isə axsaya-axsaya digər yoldaşları ilə gözdən itdi. Bu, mənim birinci və axırıncı düşmən vurmağım idi.

1982-ci ilin 29 aprel günəşi çıxıb qumbara, top və RPG zərbələri ilə dəlik- deşik olmuş səhranı işıqlandırdıqdan sonra özümüzü önü və arxasında geniş bir səhra olan hündür səddin arxasında gördük. Hər iki tərəfdə düşmən qüvvələri yerləşmişdilər. Biz ortada qalmışdıq. Nur briqadasının uğursuzluğu bizi işə salmışdı. Arxadan bizə atəş açan düşmən keçən gecə Nur briqadası tərəfindən geri qovulmalı idi. Onların uğursuz hücumları bizim briqada komandirimiz Hacı Qasimin əziyyətlərini bada vermişdi. Biz arxadakı düşmənin hədəfində idik. O saatlarda səddin üstünə çıxmağın iki mühüm nəticəsi vardı: birincisi, sinəyə, ikinci isə kürəyə güllənin dəyməsi! Heç biri bizim xeyrimizə deyildi. Buna görə də, səddin sıfır nöqtəsində özümüzə sığınacaq düzəltməli idik. Süngü ilə qazmağa başladıq.

Bir saat sonra alayımızın uşaqlarından biri pis bir xəbər gətirdi.

- İraqlılar bir dünya tankla əks-hücuma keçirlər.

Ehtiyatla özümü səddin başına çatdırdım. Xəbər doğru idi. Düşmən tankları at nalı şəklində düzülüb yavaş-yavaş bizə yaxınlaşırdılar. Ratsiyaçı arxa ilə əlaqə yaratdı, amma yenə yaxşı xəbərlər almadı. Sanki işimiz düyünlənmişdi. Günün aydın çağında yardım qüvvələri səhralıqdan keçib bizə çata bilməmişdi.

Günəş düz başımızın üstündə idi ki, Həsən İskəndəri və bir neçə RPG atan səddin orta nöqtəsində düşmən atəşinin az olduğunu anladılar. Ora düşmən tanklarını vurmaq üçün yaxşı yer idi. Həsən ayağa qalxdı. Əkbəri də özü ilə apardı, amma mənə dedi: "Hələlik sənin mərmilərinə ehtiyac yoxdur. Nə vaxt lazım olsa, deyərəm”. Bunu deyib ikisi də əyilmiş vəziyyətdə ildırım sürətilə səddin alçaq hissəsinə doğru qaçdılar.

O vaxta qədər əsgərlərimizin çoxu şəhid olmuşdu. İraqlılar mühasirəyə aldıqları alayın, yəni bizim başımıza top və raket yağdırmaqda əllərindən gələni əsirgəmədilər. Mən dostlarımdan uzaq düşdüm. Buna baxmayaraq, Əkbərin yaralandığını duydum. Düşmən səddin sonundakı RPG atanların yerini təyin edib oranı daha güclü atəşə tutmağa başladı. Özümü çətinliklə uşaqlara yaxınlaşdırdım. Uzaqdan Əkbərin şalvarında qan ləkəsini gördüm. Elə bildim, kiçik qəlpə dəyib. Gözlərimi ayağının yaralı nahiyəsinə dikmişdim ki, şalvarındakı qan dairəsinin get-gedə böyüdüyünü gördüm. Çox dayanmayıb qaçdım. Həsən səddin sonundan acıqla qışqırdı: "Əhməd, gəlmə! Bura təhlükəlidir." Amma getdim.

Mən çatanda Əkbərin rəngi tamam qaçmışdı. Budunda yaranmış böyük deşikdən qan fışqırırdı. Gərək yerimizi dəyişəydik, orada qalmaq düzgün deyildi. Əkbər qan itirmiş cansız bədənlə yeriməyə başladı. Bütün gücünü ayaqlarına topladı, amma on addımdan çox uzaqlaşa bilmədi. Daha az atəş olunan bir yerdə uzandı. Çox susuz idi. Su istədi. Qumqumalarımız boş idi. Həsən güllələrin arasından keçib hansısa şəhidin qumqumasından su gətirdi. Əkbərin deşilmiş budundan axan qan ayaqları altındakı torpağı isladırdı. Bizdə olan bütün bandları yarasına bağladıq, amma qanaxmanın qarşısını ala bilmədik.

Həsən bir daha yerindən qalxdı. Böyük bir qardaş kimi üzərində vəzifə hiss edirdi və onu şəxsən yerinə yetirməli olduğunu düşünürdü. Bir neçə dəqiqə öncə su gətirmək üçün özünü təhlükəyə atmışdı. Bu dəfə yaranı bağlamağa bir şey tapmaq da mənim növbəm idi. Amma Həsən icazə vermədi, özü ayağa qalxıb getdi. Onun gedişi ilə özümü pis hiss etdim. Sağ qayıdacağına inanmırdım. Tamam yalqızlaşırdım.

Əkbər bütün gücünü itirmişdi. Dəqiq baxışlarını səhranın ətrafında gəzdirirdi. Bir-birinin ardınca deyirdi: "Ya İmam Mehdi!" Sanki baxışları ilə kimisə axtarırdı. Onu görmədikdə mənə dedi: "Bəs İmam Mehdi haradadır?" Gedəsi olduğunu duyurdu. Eşitmişdi ki, şəhadət anlarında İmam Mehdi döyüşçülərin başı üstünə gəlir. O ağrılı anlarda məşuqunu görməyə ümid edirdi.

Həsəndən nigaran qalmağa başlayırdım ki, uzaqdan əlidolu gəldiyini gördüm. Əkbərin qanla islanmış ağır paltarını çıxardıq. İri kalibrli güllənin yerindən hələ də qan axırdı. Yarasını möhkəm bağladıq. O anda səmada helikopter göründü. Sevincdən uçurdum. Dedim: "Əkbər can, narahat olma, indi səni helikopterə mindirib xəstəxanaya aparacağıq".

Qərib və təhlükəli səhrada o qədər güllə və mərmi arasında bizi xilas etməyə gələn bir helikopter görmək möcüzəyə bənzər bir şey idi. O anda məni alovlu cəhənnəmdən qurtulmaqdan çox Əkbərin xilas olması və ağır yarasının qanının dayanması sevindirə bilərdi. Alçaqdan uçan helikopter başımızın üstündə fırlandı. Altındakı bayraq aydın görünürdü: ağ, qırmızı və qara rənglər, ortada üç ulduz! İraq bayrağını görəndən sonra xilas olmağa heç bir ümidim qalmadı.

Helikopter uzaqlaşandan sonra düşmən toplarının səsi də kəsildi. Biz məğlub olmuşduq. Alayımızın döyüşçüləri ya əsir düşmüş, ya da şəhid olmuşdular. Deyəsən, İraq helikopteri də bu qənaətə gəlmiş və aşağıdakılara əmr vermişdi ki, daha atəş açmasınlar.

Səhra birdən-birə vahiməli sükuta qərq oldu. Günəş düz səmanın ortasından saçırdı. Əkbərin ağrı nalələri sakit iniltilərlə əvəzlənmişdi. Üzü ağarmış, dodaqları qupquru olmuşdu. Digər uşaqların getdikləri tərəfə getməli, Əkbəri və özümüzü xilas etməli idik. Yoldaşımızı çətinliklə ayağa qaldırıb aparmaqa başladıq. Bir qolu mənim, bir qolu da Həsənin çiynində idi. Yolda gözüm Mahmud Məhəmmədinin qanlı cəsədinə düşdü. Əməliyyat gecəsi flomaster gətirib demişdi ki, köynəyimin arxasına adımı yaz. Və demişdi ki, yaz: "Kərbəla yolçusu". Mən elə də yazmışdım. O, səcdə halında yerdə qalmış və şəhid olmuşdu. Kürəyinə böyük bir qəlpə dəymişdi; “Kərbəla yolçusu” yazdığım yerə.

Deyəsən, o çöldə mən, Həsən və Əkbərdən başqa kimsə qalmamışdı, hamı şəhid olmuşdu. Mühasirədən qaçmaq üçün yol axtarıb Əkbəri yavaş-yavaş özümüzlə aparırdıq ki, birdən səddin arxasında bir iraqlı əsgər peyda olub silahını bizə tuşladı.






Dostları ilə paylaş:
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   19


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə