İYİRMİ ÜÇ yeniyetmə



Yüklə 0,83 Mb.
səhifə9/19
tarix30.12.2017
ölçüsü0,83 Mb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   19

Əlvida, azadlıq!


Bizi əsirliyə aparan yoldan başqa bütün yollar bağlanmışdı. Əsir düşmək bir döyüşçünün düşündüyü ən son yoldur. Daraqların boşaldıqda, düşmən tankları səni mühasirəyə aldıqda və düşmən hərbçilər silahı sənə tərəf tuşladıqda isə əsirlik fırtına kimi beynində dolaşan və səni dəli edən ilk fikirdir.

Düşməni yaxından görmək qəribə hissdir. Vurduğu odekolonın ətri, geyim tərzi, baxış növü, rəngi, səs tonu, danışıq dili - bütün bunlar sənə deyir ki, düşmən bir addımlığındadır. Həmişə barəsində düşündüyün, o ana qədər təkcə top və tankının səsini eşitdiyin düşmən indi ikimetrlik məsafədə silahını sənə tuşlayıb əllərini qaldırmanı və təslim olmanı əmr edir.

İraqlı əsgər silahını bizə tuşlayıb əmr etdi ki, Əkbəri yerə qoyaq. Dediyini etdik. Əsgər gözlərini mənə zilləyib boy-buxunuma baxırdı. Baxışlarından təəccübləndiyi bəlli idi. Yəqin iranlıları başqa cür təsəvvür edirmiş. Mənim kimi arıq yeniyetmə onun təsəvvürlərilə uyğun gəlmirdi. Yaxınlaşdı. Dəmir papağımın üzərinə vurduğum "Ya Zəhra" yazılmış yaşıl parçaya gözü sataşdı. Qəzəbləndi və onu açmağımı tələb etdi. Əsgər daha da yaxınlaşdı. Baxışları mərhəmətlə dolu idi. Ərəbcə nəsə deyirdi. Dediyi sözlərdən yalnız "körpə uşaq" sözünü anlayırdım. Mənə yazığı gəlmişdi. Ona görə də yaxınlaşıb üzümü öpdü və dedi: "Allah kərimdir". İraqlı əsgər bu sözü düz elə yerdə dedi ki, dünən axşam mən iraqlı əsgərə ümid vermək məqsədilə "lə təxəf" sözünü demişdim. Həyat sözümün qarşılığını nə tez verdi!

Yerə düşmüş şəhid cəsədlərindən zəif, amma səmavi bir səs gəldi. Silahlı əsgər də bizim kimi səsin kimdən çıxdığını bilmək üçün arxaya döndü. Bir Bəsic üzvü, ya da bir ordu əsgəri son aşiqanə pıçıltısını səhranın qulağına çatdırır və deyirdi: “Allah yolunda öldürülənləri heç də ölü zənn etmə! Əsl həqiqətdə onlar diridirlər. Onlara Rəbləri yanında ruzi əta olunur”.10

İraqlı əsgər heyrətlənərək ayəni sona qədər dinlədi. Sanki Əkbər də vəziyyəti anlamışdı, amma tərpənməyə taqəti yox idi. Bu anda başqa bir iraqlı əsgər gəlib çıxdı. İlk baxışdan anladım ki, o, birinci əsgərə bənzəmir. Gözü Əkbərə sataşan kimi silahını ona tutub əlini tətiyə qoydu. Həsənlə mən yalvarmağa başladıq. Əllərimi göyə qaldırıb mərhəmətsiz əsgəri Allaha and verdim ki, fikrindən daşınsın. Birinci əsgər də yaxınlaşıb dilxorluqla ona mane oldu. Deyəsən, Əkbər silahın onu nişan aldığını hiss etmişdi. Zorla eşidilən zəif səslə dedi: "Qoyun vursun dincəlim".

Bizim yalvarmağımız və mehriban əsgərin dalaşması nəhayət, mərhəmətsiz əsgəri fikrindən daşındırdı. Dönüb getdi.

Dayandığımız yerdən 50 metr aralıda döyüş yoldaşlarımızdan bir qismi əsir düşmüşdülər. Arxalarınca onlarla silahlı iraqlı gedirdi.

Bəndər-Abbasdan Nəcəfi soyadlı qoca kişi karvandan uzaq düşmüşdü. O, heç bir şəkildə əsirliyə boyun əymirdi. Təxminən 60 yaşı olardı. Onun da bizim kimi gülləsi qalmamışdı, amma Fərsiyənin hər daşı onun üçün bir güllə idi. Daşlarla müharibəni davam etdirirdi. İraqlılara yuxarıdan əmr olunmuşdu ki, əsirləri imkan daxilində öldürməsinlər. Bu, insanlıq naminə deyildi, onların İranda minlərlə əsirləri vardı. Ona görə bizdən çoxlu əsir tutub vaxtı çatanda dəyişməyə hazırlıqlı olmaq istəyirdilər. Bəndər-Abbaslı kişi isə qoymurdu. Ona xəbərdarlıq edən əsgərlərə daş atırdı. Onlar ərəbcə qışqırırdılar. Qoca isə o qədər əsgər və silahdan qorxmadan ərəbcə onlara nəsə deyib müqavimət göstərirdi. Onu qorxutmaq üçün ayağının altına dayanmadan atəş açırdılar ki, məcbur olub əllərini qaldırsın. Amma sanki o gün Aşura, o yer Kərbəla və o kişi Həbib ibn Məzahir idi. Təhdid və müqavimət! Hamı bu işin sonunu gözləyirdi. Nəhayət, əsgərlərin səbri tükəndi. Bir əsirdən vaz keçib qocanı gülləbaran etdilər.



Əsirliyin ilk silləsi


Əsir karvanı getdikcə bizdən uzaqlaşırdı. İraqlı əsgər bizi digər əsirlərə çatdırmaq istəyirdi. O, yoldan ötən hər bir tanka əllə işarə verirdi, amma heç biri dayanmırdı. O, bəlkə də rəhmsiz həmvətəninin əlinə düşüb ölməyək deyə belə edirdi. Nəhayət, iki yaralı zabiti arxa cəbhəyə aparan hərbi maşının sürücüsünü razı saldı. Əkbəri çətinliklə maşına qaldırıb düz və isti yerdə uzandırdıq. Həsən onun yanında oturdu. Mən də bortun üstündə oturmağa bir yer tapdım.

Mehriban əsgər bizi başqa birisinə tapşırıb getdi. Yeni hərbçi maşına qalxıb hərəkətsiz uzanmış Əkbərə və sonra Həsənə baxdı. Həsənin üzünə möhkəm bir sillə vurdu. Mənə yaxınlaşıb sual-cavabsız bir sillə də mənə vurdu. Onun ağır pəncəsi üzümə dəyəndə əsirliyi tam şəkildə hiss etdim.

Sillə və əsirlik bir-birindən ayrılmazdır. İyirmi il əsir olsan da, əsirliyinin başlanğıcını ilk sillələndiyin andan hesablamalısan! İlk sillə insanda qəribə bir hiss yaradır. Birdən-birə səni xilas olmaqdan məyus edir və bütün ümidin Allaha yönəlir. Bütün vücudunu yeri-göyü yaradan qüvvəyə tapşırırsan. Ağrı çəkirsən, təhqir olunursan. İkincisi insanı öldürür. Mənim ilk sillə ilə təhqir olunmağımın həddi-hüdudu yox idi. Murdar çəkmələrilə vətənimin torpağı üzərində gəzən qara ərəb tərəfindən sillələnirdim. Təcavüzkara sillələnməyin ağrısı daha böyük olur. Sillənin ağrısını anlamaq üçün meyar sərhədin hansı tərəfində sillələnməyindir. Öz torpağındakı sillə düşmən torpaqlarında vurulan sillə ilə çox fərqli olur. Mənə isə Xuzistanda ağrılı bir sillə vuruldu.

İraqlı əsgər oturub sürücüyə sürməyi əmr etdi. O isə sürmədi. İstehkam səddinin kənarından başqa bir əsgər fitlə sürücüyə bildirdi ki, bizim maşının başqa bir sərnişini də var. Yeni sərnişin iraqlı çavuş idi. Onu gətirib gözümün önündə hərbu yük maşınının banının metal yerinə uzatdılar. Gözü hədəqəsindən tamamilə çıxmışdı. Gözünün boş yerində qan damcısı quruyub qalmışdı. İraqlı çavuş ölməsə də, ölümlə onun arasında ciddi məsafə qalmamışdı. Əsla tərpənmirdi.

Alayımızın əsir karvanının piyada aparıldığı yerə doğru hərəkət etdik. Yanlarından sürətlə ötüb keçdik. Əllərini məcburən başlarına qoyub gedən qanlı və tozlu üzlər arasında heç kimi tanıya bilmədim. Onlar da biz üç nəfəri görmədilər.

Maşın bir az qabaqda dayandı. Başqa bir sərnişin də vardı. İraqlı zabit əlini bıçaqla kəsən uşaq kimi dayanmadan ağlayır, qulaqbatıran səslə bağırırdı. Onu da gətirib mənim yanımda oturtdular. Əli biləkdən parçalanmışdı. Deyəsən, qumbara əlində partlamışdı. Başqa necə ola bilərdi ki, əlindən yalnız qanı axan bir neçə dəri və ət parçası qalmış olsun?

Sürücü hərəkətə başladı. Təxminən günorta saat iki idi. Bizi gətirən maşın tapşırığını bitirmişdi. Düşdük və bu dəfə bizi başqa bir hərbi maşına mindirdilər. Əkbəri maşının yerinə uzatdıq. İraqlıların arasından biri qaçıb quru süd qabını su ilə doldurub Həsənə verdi. Maşın yola düşdü. O fəsildə Xuzistanın bütün çölləri kimi yolun hər iki tərəfində bitmiş sarı bahar gülləri və yaşıl otlar qurşağa çatırdı. Maşının bir küncündə bir silahlı əsgər dayanıb Əkbərin ağır durumundan keçirdiyimiz təşvişə tamaşa edirdi. Ürəyi yandı. Əlini cibinə salıb təmiz bir dəsmal çıxardı. Mənə tərəf uzadıb işarə ilə bildirdi ki, qutunun suyunda isladıb Əkbərin quru dodaqlarına çəkin. Elə də etdim. Əkbər çoxdan idi danışmırdı.

Yarım saat gedəndən sonra iraqlıların arxa postlarından birinə çatdıq. Əmrlə maşından endik. Əkbəri də ehtiyatla yerə qoyduq. Deyəsən, huşunu itirmişdi. Gözləri bağlanmışdı, amma kirpiklərinin əsməsi hələ yaşadığını və ağrı çəkdiyini göstəridi. O anda əsirliyin əzabını unutmuşdum. Düşünürdüm ki, kaş Əkbər sağalaydı, sonra başımıza nə gəlirsə, gələydi. Lakin onun vəziyyəti ağır idi. Gözümü rəngi qaçmış üzünə, quru dodaqlarına, bağlı gözlərinə və toz-torpağa bələşib daha da uzanmış uzun kirpiklərinə dikmişdim. Onun kiçik qardaşını xatırlayırdım. Biz cəbhəyə yollananda yalvararaq deyirdi: “Əkbər qaqa, getmə, biz çox yalqız qalacağıq". Və minalanmış sahədə son vida anlarında dedi: "Mənim əvəzimə qardaşımın üzündən öpərsən". Həsən də mənim kimi kədərli idi. Əlimizdən bir şey gəlmirdi. Yoldaşımızın sağalması üçün dayanmadan həzrət Zəhraya təvəssül edirdik.

Bir hərbi cip gəldi və ondan iki ucaboy zabit endi. İraq əsgərləri farağat dayandılar, sonra zabitlər arasında söhbət başlandı. Bizim taleyimiz haqda danışdıqları bəlli idi. Rəftarlarından anlaşılırdı ki, bizi öldürmək istəmirlər. Söhbətləri bitəndən sonra zabitlərin biri yanımıza gəlib mənə və Həsənə maşına minməyi əmr etdi. Sevindik ki, tezliklə Əkbəri xəstəxanaya aparacaq və çox yaxınlaşdığı ölümdən xilas edəcəklər. Əvvəl mən oturdum, sonra Həsən oturub özünü mənə yapışdırdı ki, Əkbərə yer açsın. Amma maşının qapısı bağlandı və bir dünya nigaranlıq bütün vücudumuzu sardı. Hündür zabitə yalvardıq ki, dostumuzu bizdən ayırmasın. O, nəsə deyirdi, amma biz anlamırdıq. Fikrini çatdırmaq üçün Əkbərə işarə edərək başını əlləri üstə uzatdı və bir anlığa gözlərini yumdu. Belə başa düşdük ki, onun xəstəxanada yatmalı olduğunu bildirir. Bu isə bizim üçün xoş xəbər idi.

Cip yola düşdü. Əkbər eləcə yerdə uzanmışdı və acı ayrılıq anlarımızı görə bilmədi. Gözdən itənə qədər ona baxmağa çalışdıq. O, düşmən əsgərləri arasında qalmışdı, bizsə naməlum istiqamətə aparılırdıq. Maşın sürətini artırdı. Həsən ah çəkib dedi: "Ya İmam Mehdi, onu sənə tapşırdım!"

O qədər kədərli idik ki, yolda bir-birimizlə heç danışmadıq. Özümü Əkbərin sağalacağına, bir gün onu haradasa görəcəyimə inandırmaq istəyirdim. Amma belə xoş xəyala asanlıqla inana bilməzdim. Həsənin sükutü onun da məyusluqla Əkbəri düşündüyünü göstərirdi.

Bir saat keçmədən bizi hər tərəfində böyük-kiçik səngərlər olan geniş bir sahədə maşından düşürtdülər. İraqlı əsgərlər alt geyim və çəkələklərilə səngərlərinin önündə dayanıb bizə baxırdılar. Onlar da məni gördükdə təəccübləndilər. Məni bir-birlərinə göstərib gülürdülər. Onlardan biri səngərə qaçıb fotoaparatla qayıtdı. Yanımda dayanıb xatirə fotosu çəkdirdi.

Əllərimi başımın arxasına qoyub iraqlı zabitin göstərişilə o deyən yerə gedirdim. Həsəni maşının yanında saxlamışdılar. Təxmin edirdim ki, dindirilmək üçün komandirlərinin səngərinə gedirik.

İraqlı əsgərlər səngərlərinin önündə durub tamaşa edirdilər. Həm də əsir düşmüş 16 yaşlı əsgər görməmişdilər. Təəccüblənməyə haqları vardı. Amma bu, mənə çox toxunurdu. Təəccüblənməkdən keçmişdi, məni təhqir edirdilər. Belə düşünürdüm. Reaksiya vermək lazım idi. Gərək qorxmadığımı, əksinə, cəsarətli olduğumu göstərəydim. Amma necə? Cəsarətli olub qorxmadığımı göstərmək üçün qürurla üzlərinə baxmaqdan və təkəbbürlə yeriməkdən başqa əlimdən bir şey gəlmirdi. Başımı dik tutdum, sinəmi qabağa verdim, addımlarımı bərkitdim və iraqlı əsgərlə yan-yana getməyə başladım.






Dostları ilə paylaş:
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   19


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə