Jakobo Biffi



Yüklə 0,58 Mb.
səhifə26/35
tarix25.07.2018
ölçüsü0,58 Mb.
1   ...   22   23   24   25   26   27   28   29   ...   35

Ĉapitro 26


Pinokjo iras kun la kunlernantoj al la bordo

de la maro, por vidi la teruran Ŝarkon.


LA MALUTILO DE LA NEKONFORMECO


La sekvantan tagon Pinokjo iris al la komunuma lernejo. Fine, post tiom da tempo kaj aventuroj, li sukcesas transpasi la lernejan pordon, nome atingi la celon de li fiksitan en la unua kaj unika "re­gu­leca" eliro el la hejmo de Ĝepeto. Ĝi ŝajnis alvenpunkto je du paŝoj el la sojlo, kaj male ĝi distancis je preskaŭ la tuta vivdaŭro. La plej mal­facila afero en la konkero de saĝo estas ekscii pri ĝia loĝeja adreso kaj samtempe transpasi ĝian sojlon.
La kvaliton de la instruplano ellaboritan por tiu marioneto, la aŭ­tora teksto prisilentas. La sekvanta ĉapitro liveros al ni la liston de la libroj uzitaj en tiu lernejo, kun rimarko tamen, ke ili blokus la di­geston ankaŭ al fiŝoj.

La sola libro, kiu povintus enteni la tutan priekzistan saĝon ne­ce­san, por ke la koncernato fariĝu homo, devintus esti "La aventuroj de Pinokjo". Sed pro la klara neeblo entenigi la tutan historion en ties unu sola momento, ĝuste oni lerte evitas la temon, kaj ni neniam sci­os la didaktikan instruplanon de la nekonata majstro.


La rakonto tamen longiĝas plu registrante la kvaliton de la akcep­to, kiun ricevis la marioneto ĉe siaj kunuloj. Sendube tiu epi­zodo, kvankam ĉiu nova pripenso iomete nin vagigas for de la ĉefvojo de tiuj ĉi rimarkoj kaj estas iel kontraŭlegado el "dorsa flanko", atentindas, ĉar ĝi utilos por nia kulturiĝo.

Pinokjo estas mokata kaj turmentata de siaj kunuloj, ĉar li "malsamas". Neniom interesas, ĉu li plibonas aŭ plimalbonas; ne gravas la kvalito de lia ecaro: sufiĉas la malsameco por senrajtigi lin.

Grupo, komunumo, socio sin sentas ofendataj kaj insidataj an­kaŭ pro la nura ĉeesto de la neegalulo. Kiu alilingve parolas aŭ alirite pre­­ĝas aŭ posedas aliajn vidpunktojn - ĉefe se li ne mon­tras suferi mem­senvaloran senton kaj rezulte de tio ne sin konsideras perseku­tata de malbonŝanco - estas taksata kiel reala provokanto dum lian ĉeeston oni rifuzas sendiskute. (Por eviti eblajn miskomprenojn, tio ne koncernas ĉi tie tiun, kiu atencas, per sia libera kaj kutima konduto, la fundamentan normon de la universo de kunvivado: la ŝtelisto, la mortiganto, la gesamseksuloj, kiuj povas kaj devas esti objekto de la komprenado kaj mizerikordo, precipe kiam la nekulpaj nenormalecoj devenus de psikaj difektoj, rajtas tamen reklamacii leĝan agnoskon pri siaj inklinoj nur en socio, kiu modliĝas laŭ la vilaĝo de la neku­raceblaj naivuloj).

La plej akutan kaj malican el la psikaj altrudaĵoj oni atingas kiam la ĉirkaŭa premo instigas, ke la "neegalulo" interdividu la plimultan juĝon kaj malkonfesu la valoron de sia "neegaleco", do kamufliĝu kaj fine kapitulaciu kaj konformiĝu.

Kaj ensceniĝas en ĉiu angulo de historio uloj, kiuj volus ĉion plani, ĉion redukti al malmultaj vinkulantaj modeloj, kvazaŭ la malsameco kaj varieco - kiu konsiderendas prerogativo tiom de la universo elirinta el la manoj de neantaŭvidebla Dio kiom de la eklezio, reve ensemblita de la vervo de la Spirito - karambolus kun ilia sento de or­do kaj ilin skandalus.
La meditado pri la "neegaleco" necesas plejunue al la kristanoj, kiuj ofte, por difini sian socian kondiĉon, sin malŝate difinas per la vortoj "geto" aŭ "palisbarilo" aŭ "mensfermejo", kaj postulas "malfer­miĝon" al la mondo. Kvankam pravigita de kelkaj ne neebla historiaj eventoj, malprave elblovas el tiu flustro la ĝeno de tiu, kiu retroviĝas sola kaj forpelita, kaj sin sentas laca de la malsimileco pli kaj pli psi­ke peziĝanta.

Ni povas eĉ emociiĝi pri dramo tia, sed ne antaŭ ol ni klarigas, ke la kaŭzo plej vera kaj profunda de la malsimileco - kaj do de la elpe­liĝo - ne kaŝiĝas en iu struktura maljuniĝo, en io kulture mal­­frue­ca, en iu prieklezia konceptado, kiun oni opinias transpasinta, kiom en la kreda atesto mem.

La kristano ĉiam heterogene kaj proprapaŝe vojaĝas tra la mondo. Li proprariske aŭdacas kredi kaj anonci aferojn tiom originalajn kiel tiujn entenatajn en sia "Kredo", kaj samtempe trankvile cirkuli meze de aliaj homoj. Kiu konfesas firme, ke Jesuo Kristo, homo mortinta antaŭ du mil jaroj, hodiaŭ vivas laŭ la litere semantika signifo de la termino; proklamanto, ke li persone konvinkite kredas, ke iu panvualaĵo fariĝas, en Eŭkaristio, la korpo de la Sinjoro; ĉirkaŭvaganto por rakonti, ke li mem kunportas en la koro la ĉeeston de la mistera kaj vivodona Triunuo, tiu ĉi ne rajtas miri se poste aliuloj lin iomete apartigas, kiel prudente ni ofte kondutas kun "liberaj pensuloj".

Li estas "stultulo pro Kristo", kaj tial ne rajtas plendi kaj protesti, ke li fariĝas pro sia vivo "spektaklo al mondo, al anĝeloj, al homoj (1 Kor 4, 9)". Lia "geto" implicas la ĉielan regnon, lia "diverseco" kunsonas kun la anĝelaj vicoj, lia "enfermejo" malfermi­ĝas super la senlimaj grandvastaĵoj de la realo nevidebla kaj sentempa, lia izoliteco komunikas kun la tri Diaj Personoj.

Oportunas tial, ke ni verŝu niajn larmojn ne sur "diversulon" sed sur baraktanton kunfluiĝi ĉiukoste en modamasiĝon.
Al la malboneco de la lernejaj kamaradoj la marioneto reagas per piedfrapo ĉe la krurostoj kaj per kubutfrapo sur la stomakon, kiuj montras al tiuj etaj pikantoj la nevatitan kompaktecon de tiu ligno.

Post tiuj piedkubutfrapoj, Pinokjo akiris tuj estimon kaj simpation de ĉiuj knaboj de la lernejo kaj ĉiuj faris al li mil karesojn kaj ĉiuj amis lin kore.

El tiaj piedkubutfrapoj konfekciiĝas la solaj efikaj argumentoj kontraŭ la profesieca subpremanto. Ili liveras la ĝustan eskapilon por interparoli - sen tamen ke ili asimilu tiajn subpremajn meto­­dojn - kun tiu, kiu posedas, ene de sia ideologia altiriĝo, la mal­toleremon kaj la volon eksigi kaj nuligi la nekon-formiĝanton.

La sistemoj inkluzivantaj, ene de sia logiko, la uzadon de perforto, kiel origina kaj nekontestebla rajto de sia "misio" en la mondo, komprenas neniun argumenton krom forton. Ĉiu partne­r­eca provo de interkompariĝo pri ideoj estos taksita cedema malforteco. Oni ne interparolu impertinentulojn kaj ekskludantojn, sen objektivaj rajtoj, ke vi ekzistu kiel vi konstruiĝas kaj kiel vi deziras esti.

Ja la trudemo neniam rajtu konsenti kun la kristana stilo, eĉ ne kiel reprezalio; al la perforto oni ne reagu per perforto. Sed per forto, jes: la animoforto, kiu ne timiĝas, la forto de homgrupoj kapablaj laŭmo­rale kontesti ĉiun politikan kaj kulturan eksceson, la forto sin deteni de la konsento insiste trudpetita per iloj senprovizaj je racia pruvo.

Tian forton oni uzu ne nur ennome de libereco kaj justeco (aŭ almenaŭ ennome de la prudente rajta konvinko esti en la vero kaj justo), sed ankaŭ kiel altruistan agon avantaĝe de la mala­mikoj: iam kaj iam tia reago provizas la unikan ilon por ilin plibonigi kaj reenkonduki al pensoj kaj intencoj pli indaj. Kontraŭmeti preman firmecon al la perforto povus esti la unika karitata rimedo ŝance uzebla helpe al tia homo aspiranta mastrumegi homojn kaj vanigi la rajton je mal­sameco.




Dostları ilə paylaş:
1   ...   22   23   24   25   26   27   28   29   ...   35


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2017
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə