Mehri xatun divan مهري خاتون ديوان baki 2011



Yüklə 2,19 Mb.
səhifə3/8
tarix18.05.2018
ölçüsü2,19 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Sin Sən ruhi-rəvan, ey cani-dil, mərduma can ancaq,

Gülruxlarının şövqü gün kimi əyan ancaq.


Lam Laleyi-xəddini bülbül gülşəndə görüb idi,

Aləmdə güli-tər çox, bu, qönçədəhan ancaq.


Ya Yaylanla hüsnünü hər kim görə der: «Şəha,

Kəndisi dürur qılman, yaylağı sinan ancaq».


Mim Meylim sanadır, xanım, qurban yoluna canım,

Gerçəyi sözümün bu, qeyrisi yalan ancaq.


Əlif İtinlə eşiyində çün hər gecə həmdəmdir,

İzzət isə Mehriyə yetər bu həman ancaq.


Nun Nə vəqti-fərəh, dövrani-aləm bu dəmə heyran,

Min cana dəyər bir an, nə xoşca zaman ancaq.


82
Məfā’īlün məfā’īlün fa’ūlün


Qulaqdan olmuş idik gərçi aşiq,

Bihəmdüllah ki, xoş göstərdi xaliq.

Nə söz söyləndisə haqqında sadiq,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Yaşıl dibayı geymişlər çəmənlər,

Yaxarlar sim qəndil yasəmənlər,

Hər ətrafı gülü, sərvü səmənlər,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Kənarı safi-cuyi-ərğüvanlar,

Axar hər yana da abü rəvanlar,

Dimağa bu bağışlar, cana, canlar,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Havası mötədildir, suyu kövsər,

Dərəxtü narvənlə sərvü ər-ər,

Otu reyhanü sünbül, xaki ənbər,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Bitər dəryası içrə nilufərlər,

Ruhi-zərdi verər eşqdən xəbərlər,

Gülüstanlar, təfərrücgah yerlər,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Yapılmış bir səriri-ali eyvan,

Yaşıl yarpaqlar olmuş ona sayəvan,

İçindədir onun ol şahi-dövran,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Çü şahın beytini mə’mur gördüm,

İçində bərq urur, ol nuru gördüm,

Ona səf bağlamışlar huri, gördüm,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Ki bir xurşid, məh təl’ət cəbindir,

Xəddin kim görsə, der kim, yasəmindir,

Tərəfi kuyi-san, xüldi-bərindir,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Ləbi yadına olmuş gərm lalə,

Durar yekpa, tutar əldə piyalə,

Qurardı üstünə xeyməyi-valə,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Pür olmuşdu gül ilə səhni-gülşən,

Qabağı doldurub tutmuşdu süsən,

Çəmən sultanı güldür, vəchi əhsən,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Düzəltmiş tuti, qumru çənginə çəng,

Nəvada saza tutmuş quşlar ahəng,

Əlinə badə almış lalə, gül rəng,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Tərənnümlər qılırdı onda bülbül,

Səfasından dedi xəndan olub gül,

Sürahi-mül dəmidir, nə təhəmmül,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Qamu əşcar cəm olmuş bu caya,

Fərəhdən hər biri kürs ərdi aya,

Mələk salmış məgər üstünə saya,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Gülə nərgiz durub süzmüş gözünü,

Açılmış qönçələr düzmüş yüzünü,

Budur firdövs bağının güzini,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Çiçəklər vəcdə gəlmiş, eyləmiş cuş,

Kimi sərxoş olmuş, kimisi xamuş,

Bular xoş eşq ayağın eyləmiş nuş,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Əmiri-aşiqan gül bu qərənfil,

Bitər onda bənövşə, nərgizü gül,

Gülə qarşı edər əfğan bülbül,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Əgər ağlın var isə, doğru tut rah,

Varıdır almalı bağçaya hərgah,

Ağaclar sayə salmış sanki hər gah,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Nə dil ilə qılayım təqrir anı,

Deyilməz həşrədək onun bəyanı,

Bulunmaz sərasər gəzsən cahanı,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Yapılmış anda bir şəhanə həmmam,

«Yeni həmmam» derlərmiş ona nam,

Həm olmuş ayü günəş səqfinə cam,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Suyu gülaba bənzər, hövzü vardır,

Malamal olmuş, içi abü güldür,

Diyari-Rum içində şimdi birdir,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Eyü çəkdik bu dövranın cəfasın,

Görəlim barı bir kərrə vəfasın,

Sürəlim imdi zövq ilə səfasın,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Zəhi vəqtü, zəhi zövqü, zəhi dəm,

Fərəhlər gəldi, getdi qüssəyü qəm,

Deyəyim can ilə mən dəxi hər dəm,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri Ladiq.


Zəhi fərxundə tale bunda hər gah,

Müqim olar bu caya salü ba mah,

Ki keçmiş ömrümüz, heyfa həzar, ah,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Dualar eylə, Mehri, şəhriyara,

Ki onun lütfündən ərdin bu diyara,

Ki gördün gizli gənci aşkara,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.


Kərəm kanıdır ol şahlar əmiri,

Ki topraqdan götürdü hər fəqirı,

Xuda olsun, ilahi, dəstgiri,

Nə xoş yaylaq imiş bu şəhri-Ladiq.

83
Hərfi-kəf

Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Olmasın əğyar ilə yarı, ilahi, kimsənin,

Artmasın gündən-günə dərd ilə ahı kimsənin.


Gecələr ney kimi nalan eylərəm, gündüz fəğan,

Olmasın mənciləyin halı, ilahi, kimsənin.


Asitanından məni mən’ etmə, naseh, dilbərin,

Kə’bəyə üz sürəcək qalmaz günahı kimsənin.


Zahida, eyb eyləmə, dil verdiyim dilbərlərə,

Olmamaq bunlara olurmu nigahı kimsənin.


Hüsn elinə şah olalıdan yıxar dil şəhrini,

Böylə zalım olmasın heç padişahı kimsənin.


Gah zülfi hail olar ruxlarına, gah xətti,

Qalmasın, Mehri, səhab içində mahı kimsənin.

84
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Oldu həngami-bahar ərdi dəmi gülzarın,

İmdi dil bülbülü ötər dəmidir, gəl, zarın.


Varalım səhni-gülüstanında tamaşa edəlim,

Sərvi-rəftarını salındığını dildarın.


Denə yüz şəbaşəd ola bir ruhi-gül qönçələbə,

Çəkmişiz cövrü cəfasını həzaran xarın.


Sinəmiz dəf qılıban qamətimiz çəng edəlim,

Dinləsin yar məqamatı, nədir ədvarın.


Müddəi olsa cahan xəlqi qamu, bizə nə qəm,

Gər bizimlə ola bir zərrə vəfası yarın.


Daməni-vəsli həbibin hələ girsin əlimə,

Tutmuşam tiği-bəlasına boyun əğyarın.


Gərçi nöqsani-qəzəlsən ləbi-yarı anacaq,

Tutiyi mat edər, ey Mehri, şirin güftarın.

85
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Bu məqamın ismini gərçi demişlər Köniçək,

Dillərə verər həyat abi-rəvanı güniçək.


Gülüstan etmiş bu arayı sərasər növbahar,

Xanə bər xanə müzəyyən eyləmiş rəngin çiçək.


Otu sünbül, xakı ənbər, abı kövsər, xəlqi xub,

Cənnətə bənzətdim onu mən həman dəm göricək.


Ruzi-şəb əlxan edər bülbülləri xoş şövq ilə,

Gül kimi gülər könül, guşə sədası irəcək.


Asitanını ədəb etdik ziyarət etməyə,

Üzümüz sürdük qədəm basdığı yerə girəcək.


Bir əzizin bu məqamıdır, ki, Mehri, sidqlə,

Canü dildən bir mühibbüsən sən onun gerçək.


Muzduna Ağ Şəmsəddinin ver salavat, qıl dua,

Qurtarar üsyandan ol səni, himmət edicək.

86
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Çəkmişəm həddən aşa cövrü cəfasın fələyin,

Görmədim zərrə qədər mehrü vəfasın fələyin,

Sürəmmədim, neyləyiyin, zövqü səfasın fələyin,

Ah əlindən fələyin, dad əlindən fələyin.


Möhnətü, dərdü bəla ilə gözüm yaşlar edər,

Həsrətü, hicrü cəfa ilə dilim başlar edər,

Nedəyin, mana fələk ummadığım işlər edər,

Ah əlindən fələyin, dad əlindən fələyin.


Artırır nalə ilə şamü səhər zarımızı,

Ağladır bizi, nə xoş güldürür əğyarımızı,

Ahü əfğan ilə hər dəm keçirir karımızı,

Ah əlindən fələyin, dad əlindən fələyin.


Həmdəmi-qüssə vü qəm eylədi dövran bizə,

Rəhm edib lütfünü göstərmədi bir an bizə,

Pür edər kasəyi, hər dəm içirir qan bizə,

Ah əlindən fələyin, dad əlindən fələyin.


Hər kimi görsə, onun gül kimi üzünə gülər,

Sonradan xari-cəfa tiğ ilə bağrını dələr,

Nə özü göynər, əsirgər, nə hu, yaşını silər,

Ah əlindən fələyin, dad əlindən fələyin.


Görmədik bir gülü gülşəndə ki, solmaya fələk,

Sanma bir kimsə ki, etdiyini bulmaya fələk,

Bu cahan baqi deyil, sana da qalmaya fələk,

Ah əlindən fələyin, dad əlindən fələyin.


Neçə sə’yimizi yolunda həba eyləsin,

Neçə bir əhlə cəfa, cəhlə vəfa eyləsin,

Mehriyi öldürəcək, kimə cəfa eyləsin?

Ah əlindən fələyin, dad əlindən fələyin.


Gözümüz yaşını döndürdü bizim qanlara,

Bir nəfəs dərdimiz ərgürmədi dərmanlara,

Həsrət etdi bizi uş sevgili cananlara,

Ah əlindən fələyin, dad əlindən fələyin.

87
Məfā’īlün məfā’īlün məfā’īlün məfā’īlün
Həbibim, nəqşi-ruyindən könül oldu müsəvvərlik,

Camalın afitabından cahan doldu münəvvərlik.


Əcəbmi lə’li-nabından sənin yaqut rəng alsa,

Dəhanın nüktəsindən dür bulubdur çün müdəvvərlik.


Əgərçi bu dürur hər dəm Hotənin müşki aləmdə,

Saçın buyindən ərmişdir ona dəxi müəttərlik.


Xuda xəlq etdi aləmdə, vəli gül üzlü dilbərlər,

Sənin zatında cəm’ etmiş gözəllik, tazəlik, tərlik.


Rəqibin laf urub dermiş «anı öldürərəm bir gün»,

Ər isə gəlsin ol namərd, ona göstərəyin ərlik.


Nola meydani-eşqində sənin can oynasa, Mehri,

Gah tiğ oldu ona qəmzən, edər zülfün də çəmbərlik.

88
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Təpələ, ey rəqib, gəl məni tək,

Damənindən həbibimin əl çək.


Qapısından haçan gedəsən, ah,

Məgər Allah ala səni tezçək.


Məni öldür, rəqibə rəhm et, yar,

Bumudur adətin, eyi, göyçək.


Kimə halım dedimsə, haqqında

Bivəfa derlər idi, həp gerçək.


Mehrini qəmzən etdi qanına qərq,

Dostum, yarasına gəl nəmək ək.

89
Məf’ūlü fā’ilātü məfā’īlü fā’ilün
Dil verdim isə sana, ey can, böyləmi gərək?

Hər dəmdə çeşmin eyləyə qan, böyləmi gərək?


Tərk etdin, etməzəm der ikən, mübtəlanı, ah,

Xublar içində əhdü aman böyləmi gərək?


Qövlün mənimlə könlüm alıncamıydı, ey yar?

Döndərəsən üzünü rəvan, böyləmi gərək?


Sən bivəfanı sevdimsə, kafir olmadım,

Nazü, itabü, cövr həman böyləmi gərək?


Biçarə Mehri müştəri ikən qamu ünas,

Bəndə etdi isə sana zaman, böyləmi gərək?

90
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Dedi dilbər: yapayın könlünü sən viranənin,

Mən dedim: can mülkətinə hökmü var cananənin.


Qisseyi-Məcnun ilə Leyliyi bilirdik yaxın,

Halına baxsan, həbibim, bu dili divanənin.


Tutuşur şə’min zəbani, məcmərin köynür özü,

Yandığın gördükcə rüxsarına mən pərvanənin.


Eşqdən fariq olan dillər nə bilsin halını,

Tutuşub hicr atəşiylə gecə-gündüz yananın.


Çün səba peyki gətirdi yar kuyindən əsər,

Müjdəqanı can gərəkdir, Mehri, bu şükranənin.

91
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Ruxların narıyla dil yandı, kəbab oldu ürək,

Çeşminin qəsdi əgər can isə, alsın tezrək.


Yaralar urduqca qəmzən sinəyi-məcruhimə,

Tökməsə seylabi-əşkim barı üstünə nəmək.


Dostum, cövrü cəfadan öldürəm dersən məni,

Dəymə, bir dərdilə ölməz, aşiqəm mən canı bərk.


Xublar zülfi-həvəsinə yelər çoxdur vəli,

Yox dürur amma mənim kimi yelə vermiş əmək.


Qılmadın bir gün həbibin zülfünə həmsər məni,

Neyləyəyim, bu, cahandır, sana da qalmaz fələk.


Canü dildən oldu bir mahruya, Mehri, mübtəla,

Canıdır bir kimsənin kim, adını olmaz demək.

92
Məfā’īlün məfā’īlün məfā’īlün məfā’īlün
Salaldan boynuma halqa kəməndi-zülfi-müşkinin,

Siyah bəxt olmaq oldu karü varı cani-miskinin.


Gözüm yaşını qan etdin, məni biəqlü can etdin,

Vəli mən xəstədən, ey dost, hərgiz kəsmədin kinin.


Rəqiba, məni mən’ etmə nigarın xaki-payindən,

Əgər mən’ edər isən, bil, nə dinin var, nə ayinin.


Ölüncə çünki əl çəkməz könül dildari-mehrindən,

Şəfa verməz mana hərgiz sənin, ey şeyx, təlqinin.


Görəldan Mehri xəddinlə səmən simanı, ey mahru,

Başından çıxdı sevdası gülü sərv ilə nəsrinin.

93
Müstəf’ilün müstəf’ilün müstəf’ilün müstəf’ilün
Qəmzən xədəngin, yay qaşın ta çəkdi peykanına dək,

Atdı, keçirdi sinədən aşiqlərın canına dək.


Boynuna çeşmi-aşiqin zünnari-zülfün bağladı,

Şimdi görün ol kafiri qəsd eylər imanına dək.


Carub olur kirpiklərim bazara getdikcə həbib,

Sular gözümün yaşları rahını dükkanına dək.


Budur əcəb kim, ol kəman əbrusu tirin atmadan,

Yayına qurban olmağa canım gedər yanına dək.


Getdikcə hər dəm ol sənəm sinəm nişanın atmağa,

Üzüm sürərəm izinə ta oxu meydanına dək.


Tarusu, tarlası sanıb, dolandı kuyinü rəqib,

Bir kəsmə urdum ol donuz ta getdi ormanına dək.


Çün əndəlibisən bu gün gül üzlü yarın Mehriyə,

Varmadı nalan etməyə dilbər gülüstanına dək.

94
Fāilātün fāilātün fāilātün fāilün
Gəl-gəl, ey dilbər ki sənsən təndə canı kəndimin,

Sənin ilə şad olur ruhi-rəvanı kəndimin.


Yediyim dərd, içdiyim qəmdır, ənisim qüssə, yar,

Sənsizin necə keçər, gör, bu zamanı kəndimin.


Dil nə çəkmişdir Züleyxa vəş bəlayi-hicr ilə,

Əlinə girincə sən Yusifi-sani kəndimin.


Qamətim çəng oldu, tən bir qıla döndü rastı,

Eyləyincə ah sən muy miyanı kəndimin.


Dost Məcnun olalı Leyli saçın sevdasına,

Gör nə çıxdı aləmə namü nişanı kəndimin.


Gördüyünə meyl edər dil, əm-səm olmaz, nedim, ah,

Kəndi-kəndimdən gəlir mana ziyanı kəndimin.


Can verə hicrində, Mehri, mehrini tərk etməyə,

Çürüyüb gər xak olursa ustuxanı kəndimin.

95
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün
Mətleyi-hüsnün kimi bir bürci-ə’la görmədik,

Mahi-rüxsarın kimi bir şəmsi-qərra görmədik.


Çox cahan gülşənlərin seyr etdik, əmma rastı,

Müntəha qəddin kimi bir sərvi-rə’na görmədik.


Görsələr bu nükteyi-hüsnün Qaraman katibin,

Deyələr kim, Allah, Allah, böylə inşa görmədik.


Sünbüli-gülpuşlar çoxdur cahan mülkündə leyk,

Bu güli-lalən kimi zülfi-səmənsa görmədik.


Heyy edər bir dəmdə min əzmi-rəmim olmuşları,

Haq bilir kim, böylə ənfasi-Məsiha görmədik.


Dil qəribin gərçi bənd etdi həvayi-zülfü, dost,

Ah, kim can qurtarar, biz bundan əsla görmədik.


Gərçi, ey Mehri, cahanda qönçələb məhbublar

Çoxdur, əmma biz bunun manəndi-qəta’ görmədik.

96
Məfā’ilün fə’ilātün məfā’ilün fe’ūlün
Nola, bəyim, kərəmindən bizimlə yar olsan,

Gözəllər içrə nə var, sən bir ixtiyar olsan.


Vəfa qılam demişdin cəfaların çəkənə,

Nazirin olmaz idi, əhdə bərqərar olsan.


Qəminlə sən dəxi bilsən nələr çəkər aşiq,

Bu cövrü etməzdən aşiq talibi-didar olsan.


Bahar fəsliyü gül dövrü, qönçə aləmidir,

Dəmidir imdi, ey dil, sən dəxi həzar olsan.


Cahanda izzü səadət yetərdi Mehri sana,

Ayağı toprağına dilbərin qubar olsan.

97
Məfāīlün məfāīlün məfāīlün məfāīlün
Yenə dil mürğünə danə tökər, nə haldır zülfün,

Məgər can boynuna halqa salar, mühtaldır zülfün.


Qəmər sərvi üzrə çıxmışdır, görünür türrən altında,

Cəmalın gülüstanından əyilmiş daldır zülfün.


Əgərçi çeşmi-xunrizin içər nahaq yerə qanı,

Vəli qətlinə üşşaqın ikən fil-haldır zülfün.


Düzər bir qılda üşşaqı, məgər hüsnün qiyamətdir,

Ki əqlü, dinü dil alır, bəyim, dəccaldır zülfün.


Həvayi-zülfünün Mehri dəxi keçməz həvəsindən

Ki, onu yel kimi yeldirdi neçə mah saldır zülfün.

98
Hərfi-lam

Məf’ūlü fā’ilātün məf’ūlü fā’ilātün
Təhsil oldur ki aşiq mə’şuqa ola vasil,

Hasil budur cahanda, təhsildən nə hasil?


Cuy kənara hər dəm, seyr eylə, ol rəvanə,

Əyyami-növbaharın tez keçər, olma qafil.


Dövlət onun ki, bu dəm ruyi-nigara qarşı,

Nuş edə sağəri-mül, mahtab ola məşail.


Əfsanə ilə, zahid, künci-riyada qalma,

Qəmnakı canü dildən mül dəf edər bəla bil.


Əfğanlar etdiyincə şamü səhərdə hər dəm,

Səhni-çəməndə guş et, billah, nə der bilabil.


Düləb vəş nigarın gördükcə gülüstanda,

Qıl əşki-çeşmin ilə xaki-rəhini pür gil.


Ən’ama gəldik, ey dost, bir busə ver ləbindən,

Məhrum qılma lütf et, şeylillah etsə sail.


Boynuna Mehrinin gəl sal zülfi-ənbərinin,

Divanəyə, bilirsən, lazım dürur səlasil.

99
Məf’ūlü fā’ilātü məfā’īlü fā’ilün
Ərz etdi gülşənə yenə rüxsari-yar gül,

Xamuş olma key, saqın, ey mürğizar gül.


Səhra üzünü tut, keçər əyyami-növbahar,

Fövt etmə fürsəti ki, deyil bərqərar gül.


Safi-mey ilə, saqi, gətir cami-sağəri,

Bülbül tərənnüm ilə keçər gül’üzar gül.


Gül mövsümündə gülşənə gəl, eyşi-nuş qıl,

Dəstində dəstə-dəstə tutar hər nigar gül.


Nərgiz gözün xəyalilə sərməst səbzə də,

Qönçə təbəssüm etməyə uş intizar gül.


Dövran baharı bir gün ərər kim, xəzan olar,

Ovraqını qılar, hədər et tari-mar gül.


Ömrünü xoş keçir ki, keçər, Mehri, dövri-gül,

Dersən ki: «hanı bülbül, ya növbahar gül?».

100
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün
Getməyə əzm eyləmişsən, ah, şahım, getmə gəl,

Qorxaram kim, sana təsir edə ahım, getmə gəl.


Qılma məhrum xani-vəslindən dili-sailləri,

Asitanındir bu gün puştü-pənahım, getmə gəl.


Gərçi kim, eşqin yolunda cürmü çoxdur aşiqin,

Mən səni sevməkdən özgə yox günahım, getmə gəl.


Çənbərin çərxin yıxar nari-şərarım, dostum,

Aləmi-zülmətdə qoyar dudi-siyahım, getmə gəl.


Taği-əbrunsuz sücud etməz, bilirsən əhli-eşq,

Əhli-islama yazıqdır, qibləgahım, getmə gəl.


Gün camalinlə münəvvər olmuş ikən cani-dil,

Zülməti-qəmdə qoyma Mehrini, mahım, getmə gəl.

101
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Gördü çeşmim yenə bir şahi-cahanı, nə gözəl,

Sevdi canım yenə bir xubi-zamanı, nə gözəl.


Gərçi gülşəndə ikən çox bitər sərvi-səhi,

Rastı bu sənəmin qəddi-rəvanı nə gözəl.


Bitmədi baği-cahanda, dəxi heç bitməyisər,

Ruxları güllər ilə qönçə dəhanı nə gözəl.


Kirpiyi oxların atmağa könül potasına,

Bu gözi-ahunun əbruyi-kəmanı nə gözəl.


Hər ki gördüsə cəmalın dedi təhsinlər edib,

Mehrinin haqqı budur, ruhi-rəvanı nə gözəl.

102
Hərfi-mim

Məf’ūlü məfā’īlü məfā’īlü fa’ūlün
Ey dost, səni yari-vəfadar ola sandım,

Bilməzlik ilə, gör ki, necə odlara yandım.


İnanmaz idim kimsəyə öldüm desə əlhəq,

Yalan dilinə aldanıb, ey yar, inandım.


Dur etmə tapundan məni əğyar sözüylə,

Allaha qoydum onu vü mən sana dayandım.


Göz yaşı kimi sən də nəzərdən düşürürsən,

Dərda vü, diriğa vü həzar ah, əfəndim.


Min dürlü cəfan ilə bu can hülquma gəldi,

Çıxmaz nedəyin,mən bu aləmdən usandım.


Bir muyini verməz bu cahan mülkünə Mehri,

Vallahi vü billahi, inan kim, budur andım.

103
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Eşidib şirin sözün ol lə’li-qəndimdən mənim,

Haq bilir kim, getdim ol dəm kəndi-kəndimdən mənim.


Şadam, ol canan, məgər, əfğanım eşidib demiş:

Getməmiş eşqim dəxi bu dərdməndimdən mənim.


Zülfünə dolaşdı dil mürğü dedim. Dilbər dedi:

Key hədər qıl, kimsə qurtulmaz bu bəndimdən mənim.


Dedi: miskin sənmisən, zülfüm giriftarı həman,

Neçə canlar boynu bağlıdır kəməndimdən mənim.


Gər sizə canan gərəksə, can verin, canan bulun,

Qafil olman, mübtəlalar, uşbu pəndimdən mənim.


Müshafi-hüsnün haqqı çün bir nəzər qıl halıma,

Haqqı hazır gör, bəyim, qorxmazsan andımdan mənim.


Mehri, sən qılma şikayət dəsti-cövri-yardan,

Hər ki gəlsə, xoş gəlir mana əfəndimdən mənim.

104
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Ey cahan xəlqi, bilin kim, yardan mən dönməzəm,

Sərvi-qəddü lalə-xədd dildardan mən dönməzəm.


Küfri-zülfündə həbibin eşqlə can verməyə,

Gəlmişəm Mənsur vəş bərdardan mən dönməzəm.


Dilrüba, əhd eyləmişdim yoluna canım verəm,

Dostum, vallah, ol iqrardan mən dönməzəm.


Zahida, döndün isə gər yardan sən nar üçün,

Yanayın ol nara mən, ol yardan mən dönməzəm.


Canına qəsd eyləmiş xunriz çeşmin Mehrinin,

Verəyin min cansa, ol xunxardan mən dönməzəm.

105
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Bulmadım bir gün vəfa, sevgili yarımdan mənim,

Keçmədi, bilməm nədir, dövlət kənarımdan mənim.


İnlərəm ta sübh olunca, naləm eşitməz həbib,

Gərçi aləmlər dolubdur ahu zarımdan mənim.


Umma, ey dil bülbülü ol güldən ikən rəhm kim,

Yey onun qatında bir xarı həzarımdan mənim.


Şəm’ kimi yandığım hicrində görüb, əhli-eşq,

Can verir pərvanə vəş almağa narımdan mənim.


Canı ver canan yolunda, yarı kəs əğyardan,

Yoxsa, ey Mehri, nolur aləmdə varımdan mənim.

106
Məfā’īlün məfā’īlün məfā’īlün məfā’īlün
Bu gün şadanü xəndanam ki, mürdə cismə can buldum,

Könül mülkünə çün şahi-əmiri-kamran buldum.


Bu əşki-seyli Ceyhunum qoy bəhri-Nil olsun kim,

Kənarında qəddin kimi səhi-sərvi-rəvan buldum.


Dəfü çəngü rübab ilə dəmidir eyşü nuş edəm,

Visali-yar ilə çün kim, şərabi-ərğüvan buldum.


Nigara, ta xilas etdin məni girdabi-həsrətdən,

Fərəhdən şadman oldum, bəlalardan aman buldum.


Təşəbbüh edəli Mehri xəddinə virdi-həmrayı,

Çəməndə lalənin bağrın həsəddən dolu qan buldum.

107
Məfā’īlün məfā’īlün fa’ūlün
Bənövşəm, xəttinü hüsnün baharım,

Həman pəsdir mana sevgili yarım.


Cəmalın bağın edəldən tamaşa,

Cahan bağına yoxdur etibarım.


Ruxun güldür mana, qönçə dəhanın,

Xəddin bərgi-səməndir gül’üzarım.


Tapuna bəndə olaldan canü dildən,

Əlinə vrrmişəmdir ixtiyarım.


İki aləmdə yarından, ilahi,

Ayırma Mehriyi, pərvərdigarım.

108
Məf’ūlü məfā’īlü məfā’īlü fa’ūlün
Çün bir nəfəs oldum sana mən bəndə ki həmdəm,

Aləmdə neçün pəs çəkərəm ölmək üçün qəm.


Qorxutma məni nari-cəhim ilə, ey naseh,

Ahim şərərindən yanar odlara cəhənnəm.


Öldürsə gərək məni xəyali-ləbin, ey dost,

Bu xəstə dilə qılmaz isən zərrə qədər əm.


Qəmzən nə əcəb ürəyimə yaralar urdu,

Vəslindən ərişdir, mədəd et yaraya məlhəm.


Ey dost, mənim halıma lütf et, nəzər eylə,

Can hülquma ərişdi, haman qaldı vü bir dəm.


Cürmünə baxıb Mehrini dur etmə tabundan,

Olmaz bu cahanda çü günah işləməz adəm.

109

Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Həsrətindən surətim zərdi-əyandır lacərəm,

Firqətindən gözlərim yaşı rəvandır lacərəm.


Həmdəmim ahim olubdur, munisim, gözüm yaşı,

Kimsə bilməz halımı, dərdim nihandır lacərəm.


Necə Fərhad olmasın eşqin biyabanında dil,

Gecə-gündüz zikri sən, şirin zəbandır lacərəm.


Çünki sultan oldu dil taxtında eşqin, dilbəra,

Sərbəsər can mülkünə hökmün rəvandır lacərəm.


Ol kəman əbruna canım necə qurban etməyəlim?

Qəmzən oxlarına çün sinəm nişandır lacərəm.


Bəndə dil, cana, tabundan hərgiz azad olmasın

Kim, xəyalın könlümün taxtında xandır lacərəm.


Varisə müşkin saçın buyindən etmişdir güzər

Ki, ol həvayilə səba ənbər-fəşandır lacərəm.


Yıxma könlün aşiqin, uyma rəqibə, dostum,

Çün bilirsən iblisin sözü yalandır lacərəm.


Həmdülillah, bəzmi-hüsnündə həbibim Mehrinin,

Sağəri-çeşmi-ləbin əksilə qandır lacərəm.


110
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Hüsnünün üstündəki ol mah haqqı çün, bəyim,

Canü dildən bəndənəm, mən şah haqqı çün, bəyim,

Hər səhərgah etdiyim bu ah haqqı çün, bəyim,

Sadiqəm yolunda mən, Allah haqqı çün, bəyim.


Qiblə üzündən ölüncə üzümu döndərməzəm,

Versələr bir qılına iki cahanı verməzəm,

Gərçi aylar, illər oldu, mən üzünü görməzəm,

Sadiqəm yolunda mən, Allah haqqı çün, bəyim.


Eylədim səni sevəldən qeyrilərdən dil bəri,

Demədin bir gün ki, hey biçarə miskin, gəl bəri!

Gündə min gəz qəmzən ursa ürəyimə xəncəri,




Dostları ilə paylaş:
1   2   3   4   5   6   7   8


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə