Təsisçi: “Hədəf” nəşrləri Baş redaktor: fil.ü. f d., dos. Şəmil Sadiq Redaktor



Yüklə 9,34 Kb.

səhifə26/53
tarix13.11.2017
ölçüsü9,34 Kb.
1   ...   22   23   24   25   26   27   28   29   ...   53

tərcümə guşəsi
55
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
54
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
vaxt həmin hadisədən danışmadılar. Ancaq 
mən həqiqəti dərk edirdim. Əgər cəhd 
etsəydim, K.-nı xilas edə bilərdim. Bəlkə də 
yanına qaçıb sürüyə-sürüyə onu dalğanın 
çatmayacağı bir yerə aparmaq olardı. Ola 
bilsin ki, saniyə fərqi ilə xilas edəcəkdim, 
ancaq hadisələri yaddaşımda birləşdirəndə, 
həmişə “bunu bacarardım”, – deyə 
düşünürəm. Əvvəldə dediyim kimi, qorxudan 
özümü itirsəm də, etdiyim hərəkətin adı K.-
nı buraxıb öz canını xilas etmək idi. 
K.-nın ailəsinin məni günahlandırmaması 
və heç kimin yanımda hadisə barədə 
danışmaması mənə daha çox təsir edirdi. 
Yaxamı bu mənəvi əzabdan qurtarmaq 
üçün xeyli müddət lazım oldu. Bir neçə 
həftə məktəbə getmədim. Güc-bəla ilə nəsə 
yeyir, bütün günümü çarpayıda tavana 
baxaraq keçirirdim. K. həmişə orada idi
dalğanın ucunda – uzanmış vəziyyətdə mənə 
gülümsəyir, əlini uzadaraq məni çağırırdı. O 
görüntünü heç cür zehnimdən silə bilmirdim. 
Nə vaxt yatsam, yuxularıma girirdi. Həmişə 
də dalğanın içində görünən kapsuladan 
hoppanıb biləyimdən tutur, məni də özünə 
tərəf çəkirdi.
Tez-tez gördüyüm başqa bir yuxu da 
vardı. Görürdüm ki, gözəl bir yaz səhəri 
okeandayam. Sahildən xeyli uzaqda qurbağa 
kimi üzürəm. Günəş kürəyimi isidir, su 
adama ləzzət verir... Sonra, birdən-birə nəsə 
sağ ayağımdan tutur. Hiss edirəm ki, buz 
kimi soyuq bir şey topuğumdan bərk-bərk 
yapışıb. Həddindən artıq sərt şəkildə məni 
silkələyir, suyun altına doğru dartışdırır. 
Orada K.-nın üzünü görürəm... Eyni cür 
irişməyə başlayır... Ağzı o gün olduğu kimi 
qulaqlarına qədər çatır... Gözləri də gözümə 
zillənib... Qışqırmaq istəsəm də, səsim 
çıxmır. Ağciyərim su ilə dolmağa başlayır... 
Qaranlıqda qışqıraraq təngnəfəs və tər içində 
oyanıram....
Həmin ilin axırında valideynlərimə başqa 
bir şəhərə getmək istədiyimi bildirdim. 
Mənə icazə vermələri üçün yalvardım. 
K.-nı udan okeanın sahilində yaşamağa 
davam edə bilməzdim. Onsuz da bilirdim ki, 
qarabasmalarım məndən əl çəkməyəcək... 
Əgər çıxıb getməsəydim, dəli olacaqdım. 
Ailəm istəyimi anlayışla qarşıladı. Başqa 
şəhərdə yaşamağıma razı oldular. 
Yanvar ayında Komoro yaxınlığındakı 
Naqano şəhərində yerləşən dağ kəndində 
atamın valideynləri ilə yaşamağa başladım. 
İbtidai sinfi və orta məktəbi Naqanoda 
bitirdim. Hətta bayramlarda belə evə 
getmirdim. Hərdən valideynlərim məni 
görməyə gəlirdilər. 
Hələ də Naqanoda yaşayıram. 
Mühəndislik ixtisası üzrə Naqano şəhər 
kollecini bitirib tikinti alətləri hazırlayan 
şirkətdə işləməyə başladım. İndi də orada 
çalışıram. Hamı tək sadə həyat sürürəm. 
Gördüyünüz kimi, heç bir qəribəliyim yoxdur. 
Düzdür, sosial həyatım elə də aktiv deyil. 
Təkcə alpinizmlə məşğul olduğum bir neçə 
dostum var.
Evimi tərk edəndən sonra artıq 
qarabasmalar görmürdüm. Ancaq onlar 
həyatımın bir hissəsi olaraq qalırlar. Nə vaxt 
ki, unutmağa başlayıram, borcum varmış 
kimi qapımı döyürlər. Və həmişə də ən kiçik 
detalına qədər eyni yuxunu görür, qışqıraraq 
oyanıram. Yatağım büsbütün su içində olur. 
Elə buna görə də heç vaxt evlənmədim. 
Gecənin bir yarısında heç kimi qışqıraraq 
yuxudan oyatmaq istəmirəm. 
Bu illər ərzində çox qadınla sevgili oldum, 
amma gecəni heç kimlə bölüşmədim. 
Qorxu iliyimə qədər işləmişdi. Bu, kiminləsə 
bölüşəcəyim bir qorxu deyildi. Düz qırx il 
evimdən uzaqda yaşadım. Heç vaxt hər 
hansı bir sahilin yaxınlığına gedə bilmədim. 
Qorxurdum ki, yuxularım reallaşar. 
Üzməkdən xoşum gəlirdi, ancaq həmin 
gündən sonra heç hovuza da girmədim. 
Həmçinin dərin çayların və göllərin 
yaxınlığında da olmadım. Qayığa da minə 
bilmirdim. Xaricə gedəndə təyyarədən 
belə istifadə etmirdim. Bütün bu ehtiyat 
tədbirlərinə baxmayaraq, boğulmağımla bağlı 
yuxunu unutmaq mümkün olmurdu. K.-nın 
soyuq əli kimi bu hissiyat da düşüncələrimə 
hakim kəsilmişdi və məndən əl çəkmirdi. 
Nəhayət, keçən yaz, mən axır ki, dalğanın 
K.-nı udduğu sahilə baş çəkdim. Atam bir 
il əvvəl xərçəngdən dünyasını dəyişmiş, 
qardaşım isə köhnə evimizi satmışdı. 


tərcümə guşəsi
57
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
56
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
Çardaqda karton qutuda uşaqlığıma aid 
bəzi əşyalar tapmış və mənə – Naqanoya 
göndərmişdi. Çoxu istifadəyə yararsız əşyalar 
olsa da, içində K.-nın çəkib mənə verdiyi 
rəsmlərdən ibarət bir qutu da var idi. Yəqin 
ki, valideynlərim K.-dan yadigar qaldığından 
onu mənim üçün qoruyub-saxlamışdılar. 
Ancaq bu rəsmlər içimdəki qorxunu 
oyatmaqdan başqa heç bir işə yaramadılar. 
Elə bilirdim K.-nın ruhu geri qayıdıb 
rəsmlərdə canlanacaq... Buna görə də onları 
atmaq üçün yenidən qutuya qoydum. Ancaq 
heç cür ata bilmədim.
Bir neçə gün davam edən qərarsızlıqdan 
sonra qutunu yenidən açdım və özümü 
saatlarla K.-nın əl işlərinə baxmağa məcbur 
etdim. Əksəriyyəti mənzərə rəsmləri idi.  
Kağızlarda okeanın tanış sahili, şam ağacları 
və bizim şəhər təsvir olunurdu. Hamısı da 
K.-nın əlinin rəngində və şəffaflığında idilər. 
Üstündən illər keçməsinə baxmayaraq, 
onlar hələ də heyranedici dərəcədə canlı 
idilər və yaddaşımda olandan daha təsirli 
görünürdülər. 
Qutudakı rəsmlər içimdəki isti xatirələri 
yenidən oyatdı. Balaca K.-nın dərin 
hisləri, dünyaya baxışı bu şəkillərdə öz 
əksini tapmışdı. Birlikdə etdiyimiz şeyləri, 
getdiyimiz yerləri sürətlə xatırlamağa 
başladım. Və gözlərinin gözlərim olduğunu, 
birlikdə gəzdiyimiz vaxtlarda dünyaya onun 
canlı, qəmsiz  baxışı ilə baxdığımı anladım. 
Ondan sonra işdən qayıdanda hər gün K.-nın 
şəkillərini nəzərdən keçirməyə adət etdim. 
Hər bir əsərinə oturub saatlarla baxırdım. 
Həmişə də uşaqlığıma aid uzun müddətdir ki
beynimdə gizlətdiyim bir mənzərəni tapırdım. 
K.-nın əl işinə baxdıqca beynimə bəzi 
şeylərin yayıldığını hiss edirdim. Təxmini 
bir neçə həftə bu cür davam etdikdən sonra 
günlərin birində ağlıma bir fikir gəldi: İllərdir 
dəhşətli bir səhvə yol verirdim. Dalğanın 
ucunda uzanarkən K. mənə nifrətlə və 
yaxud da incik-incik baxmırdı, məni özü ilə 
aparmaq istəmirdi. Gözlərini mənə zilləyərək 
gülümsəməsi də, təsadüfən, ya da  işıq və 
kölgənin düşmə bucağının təsirindən əmələ 
gəlmiş ola bilərdi. Bu, K.-nın bilərəkdən 
etdiyi bir hərəkət deyildi. Çox güman ki, 
onda artıq dərketmə qabiliyyətini itirmişdi, 
sanki ömürlük ayrıldığımıza görə mənə 
xəfifcə gülümsəyirdi. Bəlkə də, üzündə 
gördüyümü zənn etdiyim kəskin nifrət 
baxışı həmin anda məni ələ keçirmiş dərin 
qorxunun əksindən başqa bir şey deyilmiş. 
O axşam K.-nın əsərlərinə baxdıqca yeni 
düşüncələrimə daha çox inandım. Rəsmə 
nə qədər çox baxsam da, bir uşağın zərif və 
təmiz ruhundan başqa heç nə tapa bilmədim.
Uzun müddət yazı masamda  oturdum. 
Edə biləcəyim başqa heç nə yox idi. Günəş 
batdı və axşamın solğun qaranlığı otağı 
bürüməyə başladı. Sonra ətrafa gecənin 
dərin səssizliyi çökdü. Elə bil, sonsuzluğa 
qədər belə davam edəcəkdi. Nəhayət, 
vəziyyət dəyişdi və qaranlıq  öz yerini dan 
yerinin şəfəqlərinə verdi. Yeni bir günün 
günəşi səmanı çəhrayı rəngə boyadı. Məhz 
həmin anda geri qayıtmalı olduğuma qərar 
verdim. Bir neçə əşyamı çantaya atdım, işə 
gəlməyəcəyimi demək üçün şirkətə zəng 
etdim və köhnə şəhərimə qayıtmaq üçün 
qatara mindim. 
O sakit, kiçik sahil qəsəbəsi xatirələrimdə 
olduğu kimi deyildi, çox dəyişmişdi. 60-cı 
illərdə qısa müddət ərzində sürətlə inkişaf 
edən sənaye şəhəri yaranmış, görünüşü 
fərqli olmuşdu. Stansiyanın yanındakı balaca 
hədiyyə dükanı ticarət mərkəzinə çevrilmişdi, 
şəhərin yeganə kinoteatrı indi supermarket 
kimi fəaliyyət göstərirdi. Evim uzun müddət 
idi ki, yox idi. Bir neçə ay əvvəl sökülmüş, 
torpağına qədər qaşınmışdı. Bağdakı bütün 
ağaclar kəsilmiş, qara torpağın üstündə bir 
çəngə ot belə qalmamışdı. K.-nın keçmiş evi 
də yox olmuş, yerində maşın və kamazlarla 
dolu beton avtopark tikilmişdi. Amma 
kövrəlmədim. Onsuz da qəsəbə uzun müddət 
idi ki, mənim deyildi. 
Sahilə tərəf getdim və sahilbəndin 
pilləkənləri ilə yuxarı dırmaşdım. O 
biri tərəfdə, həmişəki kimi okean gözlə 
görünə bildiyi qədər – üfüq xətti boyunca 
maneəsiz şəkildə yayılmışdı. Sahil də heç 
dəyişməmişdi: uzun qumsallıq, şappıldayan 
dalğalar, suyun kənarında gəzişən insanlar... 
Saat 4-ü keçirdi və günortanın ahəstə 
günəşi üzü qərbə tərəf yavaş-yavaş 




Dostları ilə paylaş:
1   ...   22   23   24   25   26   27   28   29   ...   53


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə