Təsisçi: “Hədəf” nəşrləri Baş redaktor: fil.ü. f d., dos. Şəmil Sadiq Redaktor



Yüklə 9,34 Kb.

səhifə28/53
tarix13.11.2017
ölçüsü9,34 Kb.
1   ...   24   25   26   27   28   29   30   31   ...   53

türkün  sözü
59
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
58
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
barədə düşünür və sonda bütün təhlükələrə 
sinə gərib doğma yerlərə, vətəninə qayıdır. 
Müəllif ağ dəvənin timsalında öz xalqının 
azadlıq arzularını ölməz bir nəğməyə çevirə 
bilib. Bu əsər rus dilinə çevrilib Moskvada 
nəşr olunandan sonra müəllifə böyük 
şöhrət qazandırıb. Müxtəlif dünya dillərinə 
çevrilib. Onun digər əsərləri də öz xalqının 
keçmişinin, bu gününün, gələcəyinin ustalıqla 
qələmə alınmış canlı, kaloritli lövhələridir. 
Xalqının həyat labirintlərinin qaranlıq 
dəhlizlərinə səyahət edən Sabit Dosanov, öz 
əsərləriylə bu qaranlıqda işıq yandıra bilir. 
Onun “Dağ yolu”, “İkinci həyat”, “20-ci 
yüz il” kimi romanları qazax xalqının, qazax 
cəmiyyətinin şanlı 
salnamələridir. “Dağ yolu 
romanında müəllif qazax bozqırlarındakı 
həyatı canlı, realist boyalarla təsvir edir. 
“İkinci həyat” romanı məşhur qazax şairi 
Kasım Amanjolovun həyatından bəhs edir 
və çağdaş qazax ədəbiyyatının ən yaxşı 
nümunələrindən sayılır. 
Bu il 75 yaşı tamam olan yazıçının 
yubileyi Qazaxıstanın bir neçə şəhərində, 
Astanada, Almatıda və Kustanayda geniş 
şəkildə qeyd edildi. Yubiley tədbirlərinə 
dünyanın 20 ölkəsindən, o cümlədən  
Azərbaycan və Türkiyədən də qonaqlar 
qatılmışdı. Mən Azərbaycan Yazıçılar Birliyi 
adından bu tədbirlərə qatılan Azərbaycan 
yazıçısı kimi deyə bilərəm ki,  böylə xalq 
sevgisini hər bir qələm adamı arzulayar. 
Kustanay şölənlərinə qatılmış şair İbrahim 
İlyaslı bunun canlı şahididir. Böyük türk 
çöllərində yazıçı şərəfinə inanılmaz 
şölən verildi. At yarışları təşkil edildi və 
Azərbayacan şairi İbrahim İlyaslı bu at 
yarışlarının ilk qalibi oldu.  
Yəni Sabit 
Dosanov öz varlığıyla yalnız yazmır, həm də 
türkün ənənəsini yaşadır. 
Sonda onu da deyim ki, Sabit Dosanov 
Beynəlxalq M.Şoloxov mükafatı laureatı, 
Rusiya Ədəbiyyat Akademiyasının 
akademikidir. Amma mənim üçün ən əsası 
böyük yazıçı və böyük kişidir.


türkün  özü
61
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
60
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
HƏYATIN 
KƏNARINA 
ATILMIŞLAR
h e k a y ə
Sabit Dosanov
Qazaxıstan
B
oğucu qızmar hava elə bil 
duman kimi şəhərin küçələri ilə 
axırdı, qabağına çıxan hər şeyi 
bürüyür, içinə alırdı. Qaynar hava buruna 
soxulur, sinəni yandırır, ciyərləri təngnəfəs 
edir, insana dərindən nəfəs alıb özünə 
gəlməyə imkan vermirdi. Hər yeni nəfəs 
rahatlaşdırmaq yerinə bir pay da qızğın 
hava verirdi. Bir ay idi ki, nə yel əsmişdi
nə də yağmur çisələmışdi… Yandıran 
Günəşin altında yarpaqlar da vaxtından əvvəl 
saralmışdı. Torpaq elə quruyub çartlamışdı 
ki, hətta ağacların da altında solğun, cod 
və cansız görünürdü. Asfalt da dözmürdü – 
ayaqqabı dabanı bataqlığa batan kimi təpimiş 
asfaltın qırına girirdi. Alatau ətəklərindəki 
bu gözəl şəhər boz rəngli ağır toz qatına 
bürünürdü. Ancaq səhərin erkən vaxtlarında 
dağlardan yüngül təmiz hava axını gələrdi, 
onu da az-maz, zorla hiss edərdin.
Aydın hər zaman olduğu kimi səhər 
tezdən, yapışqan kimi nəm istilik düşməmış 
qəzet köşkünə qaçardı. İllərdi belə adəti 
var idi, günə qəzet oxumaqla başlayardı. 
Qəzet köşkündəki sarışın rus qadın onu 
yaxşı tanıyırdı. Yaşlı bir təqaüdçü olsa da, 
əla yaddaşı var idi. Hətta Aydın hansı 
qəzetləri alacaq – onu da bilirdi. Köşkdən 
uzaqlaşmadan yenicə qəzetləri vərəqləməyə 
başlamışdı ki, birdən çox tanış gələn xırıltılı 
bir səs onu çağırdı:
– Aydın!
Sürətlə çevrilib baxdı və gördüyünə 
inanmadı. 
– Aydın, sənsən?! ...Məni tanımadın? – 
ortaboylu, qarabuğdayı, yumru qarnı olan bir 
cigit utana-utana Aydına yaxınlaşdı. Bic-bic 
qıyılan gözlər diqqətlə onu süzürdü.
– Tanıdım, niyə tanımadım? Qafur! –
Aydın səmimiyyətlə sevinərək əlini uzatdı, 
içindən gələn bir istəklə Qafuru bağrına 
basdı.
– Heç gözləməzdim ki, sənə rast gələm!... 
Neçə il idi itmişdin, nə yaxşı birdən-birə 
tapıldın! – Qafurun xışıldayan səsi artıq 
başqalarının da diqqətini çəkirdi.
Aydın yaxındakı beşmərtəbə binanı 
göstərərək, dedi:
– Niyə burda dayanmışıq? Gedək evə.
Qafur başa düşdü ki, Aydın tək yaşayır. 
Mənzil tərtəmiz idi, amma evə qadın əli 
dəymədiyi bəlli idi. Necə deyərlər, ailə 
rahatlığı yox idi. Nə vaxtsa göy rənglə 
boyanmış, indi solmuş divarlar, boş servant, 
əsgərcəsinə səliqə ilə düzəldilmiş yataq 
üzündən mənzildən “subaylıq iyi” gəlirdı. 
– Bağışla, bəs Rımcan və Aybar hardadı? 
Sən niyə təksən?
– İtirdim onları... oğlumu da, yoldaşımı 
da, – Aydın bir az ara verib dilə gəldi, gözləri 
doldu, ağlamaqdan özünü zorla saxladı, – 
dörd il əvvəl, – ah çəkib dedi. – 
Avtomobil qəzası... Rımcanla Aybar 
Çimkəndə qonaq gedirdilər. Korday 
aşırımında avtobus çevrilir, ikisi də həlak 
oldu... – boğazına yığılan qəhər sözünü 
bitirməyə imkan vermədi.
Qafur dostunun çiyninə toxunaraq, – O 
vaxtdan bəri yalqızsan? Evlənməmisən? – 
soruşdu.
– Evlənmək istəmədim, axı bilirsən 
Rımcanı necə sevirdim. Yadındadır da onu 
necə aldım?... – Səsindən bəlli idi ki, Aydın 
Qafurdan inciyir. – Sən ki, bizim toyumuza 
gəlmişdin, özün də sağdış idin...
– Əlbəttə yadımdadır, Aybar anadan 
olanda da, məktəbə gedəndə də necə 
bayram etmişdiniz...
– Aybar yerindəcə ölmüşdü. Rımcan 
isə qəzadan sonra gətirdikləri rayon 
xəstəxanasında rəhmətə getdi. Gözünü 
əbədiyyətə bağlamazdan əvvəl axırıncı sözü – 




Dostları ilə paylaş:
1   ...   24   25   26   27   28   29   30   31   ...   53


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə