Təsisçi: “Hədəf” nəşrləri Baş redaktor: fil.ü. f d., dos. Şəmil Sadiq Redaktor



Yüklə 9,34 Kb.

səhifə31/53
tarix13.11.2017
ölçüsü9,34 Kb.
1   ...   27   28   29   30   31   32   33   34   ...   53

türkün  özü
65
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
64
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
***
 
Canı əldən düşmüş, özünü itirmiş Aydın 
özünü Almatıya çatdırana qədər üç ay keçdi. 
Neçə il yaşadığı mənzilin önündə isə onu 
bir bəla daha gözləyirdi. Taxta qapını dəmir 
qapı ilə dəyişmişdilər. Bir qıfıl yerinə iki qıfıl 
qoyulmuşdu. Nə olduğunu başa düşmədən 
qapının zəngini çaldı. Dəmir sürgülü qapı 
açıldı.
– Sizə kim lazımdı? – gombul yanaqlı 
saçları dağılmış cavan oğlan soruşdu.
– Qapını açın, – dedi Aydın, – bu mənim 
mənzilimdir.
Ağlınız başınızdadır?.. Çıxın gedin 
burdan! Yoxsa, polis çağıraram!.. – qapını 
üzünə bağladılar.
Bu işdə bir zibil olduğunu hiss edən 
Aydının ürəyi döyündü, qan kəlləsinə vurdu 
və həmin o qonşu tatarın evinə yollandı

Qapını Rafiq özü açdı. Aydın mənzilini başqa 
adamlar tutduğunu həyəcanla ona söylədi.
– Bəli, – Rafiq soyuqqanlıqla cavab verdi, 
– Sizin gedişinizdən sonra bəzi adamlar 
gəldilər, evinizi başdan ayağa təmir etdilər. 
Bu yaxınlarda da köçdülər. Onlardan 
soruşdum, bu nə məsələdir, dedilər ki: “Biz 
bu mənzili satın almışıq”.
– Bəs mən neyləyim?
– Gedin polisə.
Rafiqin məsləhəti ilə Aydın polis şöbəsinə 
gəldi. Sağ olsun cavan polis işçisi, onunla 
birlikdə mənzilə gəldi, Aydının yanındaca 
yekə başlı heyvərə adamı sorğuladı. Heyif 
ki, sənədlərin hamısının qaydasında olduğu 
ortaya çıxdı. Sonra onlar ikisi birlikdə Mülk 
sənədləşdirmə idarəsinə getdilər. Orada da 
sənədlərin düzgün rəsmiləşdirildiyi aydın 
oldu.
Bu sənədlərə görə Aydının makler vasitəsi 
ilə öz evini üç min dollara satdığı görsənirdi.
– Ağsaqqal, bağışlayın, sizə heç cür 
kömək edə bilməyəcəm, – deyən polis öz 
yoluyla getdi.
“Göydən yağsa xırda şişlər, bəxtsiz 
Makarın üstünə düşər”, “Bəla təkbaşına 
gəlməz”, – düşündü Aydın, bir yandan da 
inanmaq istəmirdi. “Necə yəni, mən indi 
küçədə qalacağam? Mən indi kiməm?.. İnsan 
bu qədər vicdansız ola bilər?.. Allahdan 
da qorxmurlar! Niyə? Nəyə görə belə bir 
şey məhz mənim başıma gəldi? Təqsirim 
nə idi? Ya Rəbbi, nəyə görə məni belə 
cəzalandırırsan? Sənə nə pislik etdim? Yəni 
sən insanı belə vəziyyətdə qoya bilərsən?... 
Görəsən necə bir günah işlədim ki, məni 
bağışlamırsan? Niyə, nədən, səbəbi nədir?...” 
Ağır-ağır düşüncələrdən başı hərləndi, 
gözləri qaraldı. Dizləri əsdi, ayaqlarını zorla 
sürüyərək özünü skamyaya çatdırdı və bitmiş-
tükənmiş halda çökdü.
Günəş enirdi...
***
Səhər tezdən hərəsi şəhərin bir 
tərəfinə dağılır, axşam isə yenə də bir yerə 
toplanırdılar. Əsl beynəlmiləl qruplaşma idi. 
Müxtəlif xalqların təmsilçilərindən ibarət çox 
rəngli bir qrup.... Həmişə sərxoş olan, burnu 
qıpqırmızı İvanın qrupun başçısı olduğu hiss 
olunurdu. Onun sağ əli, möhkəm bədənli, bir 
gözü kor Şavxat tatar idi. Ortaboylu, hər yeri 
göy qançırlı Toxtaxun isə uyqur... Qısaboylu, 
qüvvətli Pak əslən koreyalı, arıq, amma iri 
sümüklü, boşboğaz Yuldaş özbəkdi. Hamıdan 
hündür, uzun ayaqlı, arıq olduğuna görə 
“Antena” ləqəbi almış Timofey ukraynalı... 
Bir zamanlar nurüzlü, indi isə solmuş Aydın 
da indi onlarla birlikdə yaşayırdı.
Onların kiçik yaşayış yeri, bir zamanlar 
anbar kimi istifadə olunmuş mikrorayon 
evlərindən birinin zirzəmisi idi. Bir 
vaxtlar binaların damlarında, kanalizasiya 
quyularında yatan dostlarını Şavxat indi bu 
zirzəmiyə gətirmişdi.
– İy götürən köpək kimisən, Şavxat, 
sən nələr tapa bilirsən, – İvan belə demişdi 
bu yeri görəndə. – Sən olmasaydın bu 
yaramazların heç vaxt belə evi ola bilməzdi. 
– İvan səs-küylə tüpürmüş, tüpürcəyi 
qarşısında oturan Aydının başının üstündən 
uçmuşdu.
– Düz deyir Ağa, – başçının hər sözünü 
dəstəkləməyə alışmış Yuldaş bu dəfə də onu 
təsdiqlədi, – bəyəm burdan yaxşı bir yer tapa 
bilərdik ki, başımızı ora soxaq?


türkün  özü
67
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
66
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
– Nəyimizə lazımdı buradan yaxşı?
– Niyə lazım deyil?
– Bundan yaxşı olan yerdə bizə yaşamağa 
imkan verməzlər.
– Hə, düz deyirsən.
– Kommersantlar əlimizdən alardılar.
– Bəsdir! Susun, yetər!... – dedi İvan. 
Sifəti qara buluddan da betər bozarmışdı. 
Arı pətəyi kimi uğuldayan mərəkə o dəqiqə 
susdu.
Camaatın “bomjlar” dediyi bu qrupun 
özünün yazılmamış qanunları var. Təkbaşına 
sağ qalmaq mümkün olmadığını başa düşən 
bu insanlar, birlikdə icma kimi yaşamağa 
başlayırlar. Gündüz milyonyarımlıq şəhərin 
bütün künc-bucağını gəzib, axşam isə 
zirzəmidə toplanırlar. Evsiz-eşiksiz səfillər 
üçün bu zirzəmi xan sarayı kimi bir yer idi.
Yaşantılarının gündəlik ritmi bu gün də 
eyni qaydada idi. Axşam düşüncə, hava 
qaraldıqca bir-bir “evlərinə” qayıtmağa 
başladılar.
– Hey, Alik, şamı yandır, – Toxtaxun 
aşağıda duran qazağa əmr elədi, burun 
dəliklərini qalın barmaqları ilə tutub burnunu 
təmizlədi.
– Mənim adım Alik deyil, Aydındır, – 
narazı cavab verdi.
– Kəs səsini, bunun anasını!... Ağa gəlir, 
əgər işıqlı olmasa, o sənə göstərər gününü. 
Öz adını da yaddan çıxararsan! – Toxtaxun 
Aydını hədələdi.
Aydın şamı yenicə yandırmışdı ki, İvan 
içəri girdi, baş barmağı ilə burnunun üstünü 
qaşıdı.
– Necəsiniz burda, qartallarım mənim, 
hamı yerindədi?
“Həə, deməli bugün Ağanın kefi 
yerindədi, çünki içki içməyə imkan tapa 
bilib. – Aydın düşündü. – Kefi pis olanda, 
içə bilməyəndə hamıya çığırıb-bağırır, ağzını 
“donuzlar-itlər” deyə açır.
– Hamı yerindədi, – ağzına sığışmayan dili 
ilə çatlayan dodaqlarını yalayan Şavxat tez 
cavab verdi.
– Yaxşı, əlinizə nə keçib?... Ortaya atın 
görək!... Antena, orda kran partlamaz ki? 
Sən axı santexniksən! – İvan bunu deyəndə 
yüksəkdən və istehza ilə güldü. – Bomba 
kimi partlamasın sonra!...
– Hə, Mənzil istismar idarəsində santexnik 
işləmişəm, – Timofey qamətini düzəldib 
cavab verdi. – Qorxmayın! Partlamaz!..
 – Yaxşı, bəs niyə çıxdın işdən?
– Qəpik-quruş verirdilər, onu da vaxtı-
vaxtında verə bilmirdilər!.. Mən də iki dənə 
sayğacı götürüb, qabağa saydırdım. Buna 
görə tutub dama basdılar. Dörd illik cəzamı 
günbəgün çəkdim... Arvadım ilan çıxdı, evi 
satıb, özünə başqa kişi tapıb, başqa şəhərə 
qaçıb. Beləcə oldum sərgərdan..
– Mən isə Tatarıstanda bir iş tapa 
bilmədim, Qazaxıstana gəldim. Deyirdilər 
ki, burada pul qazanmaq olar...,  –
Şaxvat söhbətə dəstək oldu. – Gəl indi 
inan kiməsə... Düzdür, birinci il iş tapıb, 
“Kamaz”a minə bildim. Çinə əlvan metal 
apardıq. Amma hər şeyimızı lənətə gəlmiş 
gömrükçülər soyub, əlimizdən aldılar. 
Hər şey tərsinə getdi – işimi də itirdim, 
sənədlərimi də.
– Deməli, biznes eləmək istəyirdin? 
– koreyalı Pak söhbətə qoşuldu. – Mən 
də bizneslə məşğul idim, evi də girov 
qoymuşdum. Hər şey batdı getdi, əlimdən 
çıxdı, biznes də, girovda qalan evim də!... 
Daha doğrusu bic bir alçağın əlinə keçdi! 
Arvadımı da ələ keçirdi!.. Bəli!.. Qadınlar 
hamısı iblisdirlər! Onlara ancaq pul 
lazımdır!..
Yuldaş sözünə qüvvət verdi:
– Bu kolbitlər düz deyirlər, – barmağı ilə 
Aydını göstərərək dedi, – “arvadına və atına 
arxayın olma”. Sibirdən qayıtmışam evimə, 
nə görsəm yaxşıdır? Arvadım öz məşuqu ilə 
yataq otağında, ikisi də çılpaq uzanıblar.
– Sonra nə oldu? – Timofey tüpürcək 
saçaraq soruşdu.
– Ay eşşək, sözümü kəsmə, – Şaxvat 
acıqlandı.
– Hansı kişi bu cür alçaldılmağa dözər, 
– Yuldaş sözünə davam etdi. – Əlimi 
atdım bıçağı götürüm, ikisini də doğramaq 
istəyirdim. Amma iblis arvad tez tərpəndi
qaçıb gizləndi qonşunun mənzilində. O 
biri yaramaz da ki, elə bil ayağına konki 
geyinmişdi, sürüşüb aradan çıxdı. Məni də 
öldürməyə təşəbbüs göstərdiyim üçün həbs 




Dostları ilə paylaş:
1   ...   27   28   29   30   31   32   33   34   ...   53


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə