Təsisçi: “Hədəf” nəşrləri Baş redaktor: fil.ü. f d., dos. Şəmil Sadiq Redaktor



Yüklə 9,34 Kb.

səhifə51/53
tarix13.11.2017
ölçüsü9,34 Kb.
1   ...   45   46   47   48   49   50   51   52   53

povest
111
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
110
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
görə də Rəhim içəndə anasının köhnə yarası 
təzələnirdi, deyirdi cavanlıqda atan günümü 
qara elədi, indi də sən başlamısan. Rəhim 
ana bətnindəki uşaq kimi ayaqlarını qarnına 
yığıb qıvrılırdı. Təcili yardım çağırılmasına 
razılıq vermədi. Anasının ağlına gəldi ki, 
ona marqanis suyu içirsin. Bir litrlik bankada 
marqanis suyunu zorla boğazına tökə bildi. 
Bundan sonra Rəhim axır ki, yediklərini 
qaytardı. O vaxtdan bir daha qurban ətiylə 
araq içməyəcəyinə and içdi. 
Rəhim Rəfaelin “Primorski”dəki 
kababxanasında işləməyə başlamışdı. 
Əlisəfanın da bu kababxanaya tez-tez güzarı 
düşürdü, hər dəfə də başqa bir qızla gəlirdi. 
Hamısı da say-seçmə qızlar idi. Əlisəfa 
onlara yaxşı pul buraxırdı. Onlar açıqlıqda 
oturmurdular, Rəfael onlar üçün ayrıca 
kabinet saxlayırdı. Yaxşıca yeyib-içirdilər, 
hesabı istəyəndə Əlisəfa hər dəfə Rəhimin 
cibinə əlavə pul basırdı. Bir dəfə yaxşıca 
yeyib-içəndən sonra əlini köpmüş qarnına 
çəkib gərnəşdi və dedi:
– O bir söz var e, deyirlər ki, ac ol, kişi ol. 
Alə, acdan kişi olar? İki əl bir başı dolandıra 
bilmirsə, onun kişiliyindən nə olacaq? Pul 
qazana bilməyən kişidən kişi çıxmaz. Bunu 
yaduvuzda saxlıyun! 
O vaxtdan xeyli vaxt keçsə də Rəhim bu 
sözləri heç cür unuda bilmirdi, Əlisəfanın 
sözlərinə haqq verirdi. İnsafnan danışsaq, 
Əlisəfa tənbəl adam deyildi, uşaqlıdan çörək 
qazanmağa başlamışdı, sübh tezdən hamı 
isti yerində yatanda Əlisəfa qapılardan 
tərəvəz yığıb arabayla bazara aparırdı, 
bəzən də yaş kisələri belində daşıyırdı. 
Rəhim düşünürdü ki, Əlisəfanın bahalı 
maşında gəzməyə, villada yaşamağa, evində 
qulluqçu saxlamağa, həyatın zövq-səfasını 
çəkməyə haqqı var. Deyirdilər Əlisəfanın 
naxışlığı var, hansı işə əl atırsa, bəxt üzünə 
gülür. Rəhim də xəyalən özünü Əlisəfanın 
yerində görürdü, onun kimi bahalı maşın 
sürür, evində qulluqçu saxlayırdı. Bəzən də 
bu xam xəyallardan yorulur, düşünürdü ki, 
heç vaxt Əlisəfa kimi varlana bilməyəcək. 
Doğru deyirlər, adamın gərək bəxti olsun. 
Hoppanıb-düşməklə deyil.
Rəhim Rəfaelin kababxanasında təkcə 
ofisiantlıq etmirdi, gecədən xeyli keçmiş 
müştərilər çəkilib gedəndən sonra cəmi bir-iki 
saat yata bilirdi. Sübhün gözü açılar-açılmaz 
qalxıb əlində dırmıx kababxananın ərazisini 
təmizləməli, stol-stulları qaydaya salmalı idi. 
Ətraf siqaret kötükləriylə, sür-sümüklə, kirli 
salfetkalarla, boş butulkalarla dolu olurdu. 
Səhər 7-ə qədər hər tərəf tərtəmiz olmalı idi. 
Rəfael sübh obaşdan qalxıb obyekti gəzirdi. 
Gözünə bircə siqaret kötüyü dəysəydi, 
dərhal Rəhimi işdən qova bilərdi. Çox əzazil 
adam idi. Arvadı da onun qorxusundan tük 
salırdı. Heç kəs sözünün qabağına söz deyə 
bilməzdi. “Volqa”sının yük yerində qoşalülə 
saxlayırdı, kiminlə sözü çəp düşürdüsə, 
cumurdu maşına. Vuran əli də var idi, çox 
qüvvətli adam idi. Zalım oğlunun Tanrıyamı, 
şeytanamı qulluq etdiyi bəlli deyildi. Bir dəfə 
oğlu Sahib maşını ondan icazəsiz qaçırmışdı, 
Rəfael hirsindən dodaqlarını gəmirə-gəmirə 
kababxananın həndəvərində dolaşırdı. Mirzə 
Rəhimin qulağına pıçıldadı ki, Sahib bunun 
əlindən sağ çıxmayacaq, görərsən. Heyvan 
kimidi, vuranda baxmır oğludu, ya kimdi. 
Vurub xosunvay edəcək. 
Gün günortadan əyilən vaxtı müştərilər 
çoxalmağa başladı. Rəfael gözə dəymirdi, 
çox güman ki, içəri otaqlardan birində 
yatmışdı. Uzaqdan Rəfaelin maşını göründü, 
təpəliyi aşıb dəniz yoluna düşən maşın yavaş-
yavaş yaxınlaşırdı. Maşın kababxananın arxa 
tərəfində dayandı. Rəfael maşını həmişə bu 
yerdə saxlayırdı. Sahib maşından düşəndə 
Rəfaelin səsi ildırım kimi çaxdı:
– Bura gəl ə, küçük! 
Sahib atasının xasiyyətinə bələd idi, bilirdi 
ki, onu möhkəm vuracaq, bununla belə 
qorxmadan gəlib düz atasının qarşısında 
dayandı. Rəhim şillənin nə vaxt açıldığını 
görməyə macal tapmadı, gözünü qırpınca 
Sahibi tirtap yerə sərilmiş vəziyyətdə 
gördü. Söyüş Rəfaelin ağzından horra 
kimi tökülürdü. Sahibin ürəyi getmişdi, 
heç qımıldanmırdı. Nə Mirzə, nə də 
Rəhim Rəfaelin qorxusundan yaxına gedə 
bilmirdilər. Rəfael soyuqqanlılığını itirmədən 
Mirzəyə tərəf çönüb dedi:
– Ə, ordan bir vedrə soyuq su gətir, əndər 
bu oğraşın üstünə.


povest
111
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
110
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
Mirzə cəld çuqun vedrəni krandan soyuq 
suyla doldurub gətirdi. Elə gətirdiyi kimi də 
tələm-tələsik Sahibin üstünə əndərdi. Sahib 
ehmalca başını tərpətdi. Mirzə canıyananlıqla 
dedi:
– Ölməyib, diridi.
Rəfael tövrünü pozmadan soruşdu:
– Sən elə bilmişdin ölüb? 
Mirzənin özü də Rəfaeldən ehtiyat edirdi
bir də gördün, beyni çöndü, Mirzəni də 
vurub xosunvay elədi. Ona görə onunla 
ehtiyatla dolanırdı. Rəfael sözü elə soruşdu 
ki, Mirzə hesabını götürdü:
– Yooox, əşi zarafat eləyirəm də, – deyə 
sözü fırlatdı.
– Alə, onun genə mənim şilləmə dözümü 
var, o şillədən sənə dəysəydi yox e, əlim 
qalxmamış şalvarıvı batırardın. Davay, vızqırt 
get kababuvi bişir, yandırsan, daluva ağac 
soxacam. 
Rəhim Rəfaellə məsafə saxlayırdı, bilirdi 
ki, ağzı pərtövdu, işçidən narazı qalanda 
söyüb-batırır, dalına da bir karlı təpik 
qoyub işdən qovur. Bu adam öz işçiləriylə 
təhqiramiz formada rəftar edirdi, onun 
təbiətində barbarlıq vardı, çox qəddar 
adam idi. Amma yüksək vəzifəli, imkanlı 
müştərilərin qarşısında sifəti yüz səksən 
dərəcə dönürdü, belə vaxtlarda onu 
tanımayan adam deyərdi ki, bu kişi nə gözəl 
insandır! Rəhimi heyrət bürüyürdü, insan bir 
anın içində necə dəyişilə bilərmiş! Burdakı 
ab-hava Rəhimin heç xoşuna gəlmirdi, 
yediyi yemək də canına sinmirdi. Rəhimin öz 
halal zəhmətiylə qazandığı pulu Rəfael ona 
minnətlə verirdi. Bilirdi ki, bir gün zəhərini 
onun da üstünə tökəcək. O isə havayı gülləyə 
qabırğa vermək istəmirdi.
Bir gün dan yeri ağarmamış səssizcə 
yerindən qalxdı, əynini geyinib çölə çıxdı, 
it duyuq düşüb qumların kəhrəba ağuşunda 
qaraltı kimi görünən damından çölə çıxsa 
da, sonradan onu tanıyıb quyruğunu buladı 
və tənbəl-tənbəl əsnədi. Duzlu sudan gövdəsi 
aşınmış və sahildə böyrü üstə qalmış gəminin 
iri, nəhəng silueti və sükutu adamı vahiməyə 
salırdı. Sallaqxana damının qabağında 
asılmış qoyun dərisi lap diri adama oxşayırdı. 
Gözü yaxşı seçməyən elə bilərdi orda kimsə 
dayanıb. Uzun illər bu gəminin tamhüquqlu 
sakinləri olmuş siçovullar da onu çoxdan 
tərk etmişdilər. Xiffət və heç kimə, heç 
nəyə gərək olmamaq hissi onun içini də 
büsbütün çürütmüşdü. Bu gəmi okeanlar 
üçün, uzaqda göz vuran mayak üçün, lap 
elə zirzəmisində vurnuxan siçovullar üçün də 
möhkəm darıxırdı. İt hürsəydi, işlər korlana 
bilərdi. Rəfael yuxuda olsa da, qulağı darı 
dəlirdi, bircə səsə yuxudan dik atılırdı, zalım 
oğlu çox sərvaxt adam idi. Rəhim qumluq 
təpənin üstünə çıxıb ordan ipliyi qırılmış kimi 
üzüaşağı yelləndi, bir daha arxaya baxmadı...    




Dostları ilə paylaş:
1   ...   45   46   47   48   49   50   51   52   53


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə