Mehri xatun divan مهري خاتون ديوان baki 2011



Yüklə 2,19 Mb.
səhifə4/8
tarix18.05.2018
ölçüsü2,19 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Sadiqəm yolunda mən, Allah haqqı çün, bəyim.


Döndürürsəm üz üzündən, qiblədən dönsün üzüm,

Səndən ayrıya nəzər qılsa, derəm çıxsın gözüm,

Səni sevəldən, bə hey kafir, sana budur sözüm,

Sadiqəm yolunda mən, Allah haqqı çün, bəyim.


Ey məni Məcnun kimi eşqilə şeyda qılan,

Mən səni sevməkdə gerçək aşiqəm, sanma yalan,

A mənim çox sevdiyim, vallahi-billahi, inan,

Sadiqəm yolunda mən, Allah haqqı çün, bəyim.


Qəmzənin peykamı sinəmdə əyandır, dostum,

Halımız xud gün kimi sana əyandır, dostum,

Yoluna can verirəm bunca zamandır, dostum,

Sadiqəm yolunda mən, Allah haqqı çün, bəyim.


Razıyam, cana, gərək ağlat, gərək güldür məni,

Dönməzəm səndən, gərəkdir gör, gərək öldür məni,

Mehriyəm eşqində dəxi neçə il yeldir məni,

Sadiqəm yolunda mən, Allah haqqı çün, bəyim.

111
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Dəstgir ol mən üftadəyə, ey kani-kərəm,

Ki kərim zat olanın şanıdır ehsan kərəm.


Dərgahın dari-şəfa oldu çü bimarlara,

Səndən erdi qamu dərd əhlinə dərman kərəm. 


Dilü can xəstəsinə lütfün ilə eylə əlac,

Ki ərür sihhətə lütfünlə anı an kərəm.


Ədlin abı nola diltəşnələrə versə həyat,

Ki verir mürdəyə İsa nəfəsin can kərəm.


Haqqa minnət qədəmin basdı üzüm üzrə bu dəm,

Həmdülillah xoş edisər yenə dövran kərəm.


Nur ilə şəhri-Amasiyyəyi mə’mur edəsən,

Yapısar ədlin ilə hər dili-viran kərəm.


Mehri-üftadəyə rəhm et, dəmidir lütf ilə,

Dəstgir ol ona ədlinlə gəl, ey kani-kərəm.

112
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Dili yetir, yaxa, əfəndiciyim,

Canı yetir, yaxa, əfəndiciyim.


Ürəyim yarasına vüslətinin

Mərhəmindən yaxa, əfəndiciyim.


Nə çəkər cövrün ilə xəstə dilim,

Halına bir baxa, əfəndiciyim.


Çoxdan eşq elinə mən bəndə

Vermişəmdir yaxa, əfəndiciyim.


Unudursan bəlalı Mehrini,

Səni qoydum haqqa, əfəndiciyim.

113
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Dedi canan: tərk qıl yolumda can, dedim: bə-çeşm!

Dedi: çeşmim xunidir, tez ol həman, dedim: bə-çeşm!


Dedi: əbruyi-kəmanım atsa qəmzəm tirini,

Sinəni hər dəm ona eylə nişan, dedim: bə-çeşm!


Dedi: sərvi-qəddimin gəlsə xəyalı didənə,

Gözlərin yaşın rəvan eylə rəvan, dedim: bə-çeşm!


Dedi: lə’lim yadına can məclisində ma həzar

Nuş qıl dil sağərindan dolu qan, dedim: bə-çeşm!


Dedi kim: gəl, itlərimdən yad olma bir nəfəs,

Asitanəm guşəsində tut məkan, dedim: bə-çeşm!


Mehriyə bir busə ən’am et dedim, dilbər dedi:

Sən də gəl şükranə təslim eylə can, dedim: bə-çeşm!

114
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Düşmüşəm dərdinə, cana, dərdə dərman istərəm,

Dostum, dərdin yetər, dərdimə dərman istərəm.


Gülüstan hüsnünü dur etmə çeşmimdən, şəha,

Əndəlibəm gül üzün şövqündə, nalan istərəm.


Bu dili-şuridənin taxtında sultan olmağa

Bir sənin kimi üzü gül, bərgi-xəndan istərəm.


Dostum, kuyində mən xara həman izzət yetir,

İtlərinlə bir gecə kuyində mehman istərəm.


Qəmzənin tirinə Mehri sinəsin qıldı nişan,

Qaşların yayına, cana, canı qurban istərəm.

115
Məfā’īlün fə’ilātün məfā’īlün fə’ilün
Ömür vəfa edər ikən, cahanı xoş görəlim,

Bahar fəsli ərincə xəzanı xoş görəlim.


Gətirdi cövri-cəfasın dilə xəyali-həbib,

Bizə həmişə budur ərməğanı, xoş görəlim.


Necə sevəlim onu kim, sevə ol qeyriləri,

Məhəbbəti bizim ilə olanı xoş görəlim.


Rəqibi kəndinə məhrəm edindi, aşiqi yad,

Ol onun ilə xoş olsun, biz onu xoş görəlim.


gül qalar, nə hu bülbül, nə növbaharü xəzan,

Cahan ilə gəl, ey Mehri, bu canı xoş görəlim.

116
Məfā’īlün fə’ilātün məfā’īlün fə’īlün
Gətir, götür mey, saqi, baharı xoş görəlim,

Ərişdi vəqti-şükufə kənarı, xoş görəlim.

Bu gün ki mövsümi-güldür çəməndə bülbül ilə,

Xüruşü nalə qılıb ahü zarı xoş görəlim.


Qoymaz gülün, nedəlim, damənini əldən xar,

Gülün rizası çün barı xarı xoş görəlim.


«Yoluna töhfə gətirdim, bəyim, bu canı» dedim,

Dedi: «Gətir sən əli boşda varı xoş görəlim».


Cahanü canı rəvan et yoluna, Mehri, həbib,

Edəm demiş sana bu etibarı xoş görəlim.

117
Məf’ūlü fā’ilātü məfā’īlü fā’ilün
Gördüm üzünü, ahla əfqandan əl yudum,

Sordum ləbini, çeşmeyi-heyvandan əl yudum.


Gözüm görəli sidrə qəddin müntəhasını,

Can gülşənində sərvi-xuramandan əl yudum.


Qəvvas olalı ol sənəmin eşqi-bəhrinə,

Bəhri-mühitə baxdımü ümmandan əl yudum.


Lə’li-ləbinlə dişlərinin vəsfın eşidib,

Haqqa budur ki, dürr ilə mərcandən əl yudum.


«Öldürməsin ikən dəxi qəmzən, de, Mehrini»,

Mən xuni gözlərin görəli, qandan əl yudum.

118
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Gün üzün oldu gözümdən ki, nihan, iki gözüm,

Qaranğu oldu mana uşbu cahan, iki gözüm.


Demədin: «Bu dəxi aşüftələrimdən biridir»,

Sürünürəm yoluna bunca zaman, iki gözüm.


Baği-hüsnündə görüb müddəiyi didələrim,

Oldu qanlı yaşı ilə şadürəvan, iki gözüm.


Gözümün suları hər canibə bağı toplanır,

Hər haçan seyr edəsən sərvi-rəvan iki gözüm.


Gözümə nuru ərişsin, yenə könlümə sürur,

Göreyim gün üzünü bir dəm aman, iki gözüm.


Xubkən eylə vəfa yoluna canlar verənə,

Böylə qalmaz bu gözəllik də həman, iki gözüm.


Mana rəhm etsə gərək yar dedim əğyara,

Mehriyi eyləmə «Billah!» yalan, iki gözüm.

119
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Gör necə dərdə yesir oldun, ey biçarə başım,

Bulmadım, qaldı sənin dərdinə bir çarə, başım.


Toprağın çünki gözün yaşıyla yuğrulmuş əzəl,

Biz ona neyləyəlim, ey üzləri qarə başım.


Bivəfa yara könül verdimü bilməzlik ilə,

Kəndi əlim ilə atdım səni odlara başım.


Vay, əgər güldürə düşmənlərimi yar mana,

Qılalar tə’nə daşıyla səni min parə başım.


Üzümü xak edəyin getdiyi yollara həbib,

Səni həmsər edəyin basdığı daşlara başım.


Görə dursun bu gözüm barı ölüncə üzünü,

Kəfənin boynuna taxıb vara, yalvara başım.


Bilməzəm bəxti-siyahimlə necə ağlıyayın,

Sənin qəmxanələrində yenə avarə başım.


Müddəi nüktələriylə sinəmin qüssələri,

Mehriyi öldürə bir gün, səni qurtara başım.


120
Məfā’īlün fə’ilātün məfā’īlün fa’lün


Nigar ruxlarını laləzara bənzətdim,

Bənövşə saçlarını müşkbara bənzətdim.


Cəmali-gülşənini gördümü dedim əlhəq,

Şükufə ilə müzəyyən bahara bənzətdim.


Çəməndə qamətini gördüm ol güləndamın,

Gözünü nərgizü boyun çinara bənzətdim.


Səfineyi-dili qərq edəcək gözüm yaşı,

Həbib damənini mən kənara bənzətdim.


Dilində şamü səhər Mehrinin budur zikri,

Vəfası yox sənəmi ruzigara bənzətdim.

121
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Necə bir hicrinlə edəm ahı çoxlar, sevdiyim,

Ahım odu yaxdı mehrü mahı çoxlar, sevdiyim.


Dürlü-dürlü, dilbəra, cövri-cəfan ilə məni,

Qəsdin öldürməkmidir billahi çoxlar, sevdiyim.


Hər nə üzdən cövr edirsən mən hu üz döndərməzəm,

Sən dəxi hazır gör Allahı çoxlar, sevdiyim.


Dostum lütf eyləgil, əğyar ilə seyr eyləmə,

Devin olmasın mələk həmrahı çoxlar, sevdiyim.


Hey, həzər qıl, dostum, Mehrinin ahından saqın,

Ahü ahəndən keçər, vallahi çoxlar, sevdiyim.

122
Hərfi-nun

Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Ayrı düşdüm həbibimdən, xuda göstərməsin,

Olduğum sərvi büləndimdən cüda göstərməsin.


Lə’li-nabindən məni məhrum qılsın, razıyam,

Tək rəqibə vəslixanından əta göstərməsin.


Üzə-üz yara müqabil olmasın dəng ayinə,

Kəndi-özün gizləsin ol bihəya, göstərməsin.


Handa bir xubu görərsə, bizdən artıq can verir,

Arifanə zövq edib, zahid riya göstərməsin.


Dostlar, billah deyin ol sevdiyim dildarə kim,

Mehriyə cövr edib, əğyara vəfa göstərməsin.


123
Məf’ūlü fā’ilātü məfā’īlü fā’ilün


Biz bəndəsində düşmən işin varı etməsin,

Bir xəstə sihhət istər ikən canı getməsin.


Bazari-eşq içində məni heçə saydı yar,

Ayağa düşdük isə, yabanlara atmasın.


Ol bivəfaya billah ayt, ey nəsimi-sübh,

Eşqi-şəhidi dərd ilə öldü, unutmasın.


Hər kişi etdiyin bu cahanda bulur, vəli,

Mən buldum, uş saqın, bunu düşmən eşitməsin.


Biqədirə bu cahanda kimsənə könül verib,

Mehri, sənin kimi əməyi yelə getməsin.

124

Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Mən umardım ki, sən yari-vəfadar olasan,

Nə bileydim ki, bəyim, böylə cəfakar olasan.


Hələ sən qaideyi-cövrdə əskik qoymadın,

Dostluq haqqı isə ancaq ola, var olasan.


Rəhi-eşqində nələr çəkdiyim, ey dost, mənim,

Biləsən, bir gün ola, eşqə giriftar olasan.


Sözümə uymadın, ey asılası dil, dilərəm

Səri-zülfünə onun axırı bərdar olasan.


Sən ki can gülşəninin bir güli-növrəstəsisən,

Nə rəvadır bu ki, hər xarü xasa yar olasan.


Məni azadə ikən eşqə giriftar etdin,

Görəyin sən də mənim kimi giriftar olasan.


Sən çıxardın məni zülfünə uyub başdan, ey dil,

Göreyin sən dəxi bu yolda ki bərdar olasan.


Bəd dua etməzəm, əmma ki, xudadan dilərəm,

Bir sənin kimi cəfakara havadar olasan.


İndi bir haldayam kim, ilənən düşməninə

Der ki, Mehri kimi sən dəxi siyahkar olasan.


125
Məfā’īlün fə’ilātün məfā’īlün fə’ilün
Xuda yaratdımı ola, bəd sitarə mənciləyin,

Fələk gətirdimi ola, bəxtı qarə mənciləyin.


Cahanda çox dürur, əmma bəlakəş aşiqlər,

Kimsənə uğramadı ahü zarə mənciləyin.


Məgər ki ney ola həmdəm fəğanıma hər dəm

Ki, olub dürur ürəyi parə-parə mənciləyin.


Könül evində bir aşiqi-həbibin ismin

Yazarmı ahiylə hər divarə mənciləyin.


Cahanə gələli Mehri der ərdiyinə əcəb,

Xuda yaratdımı ola, bisitarə mənciləyin.

126
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Dost, hicrindir dəmadəm bağrımı qan eyləyən,

Lə’li-nabındır, sorarsam ona dərman eyləyən.


Gülşəni-hüsnündə, cana, gecələr ta sübhə dək,

Dərd ilə can bülbülüdür ahü əfğan eyləyən.


Ağlamaqdan münqəte’ olmazdı çeşmim, neyləyim,

Qanlı yaşımdır rəqibi-kəlbi-xəndan eyləyən.


Key, həzər qıl gözlərindən, xunidir dilbərlərin,

Gündə min gəz hey budur nahaq yerə qan eyləyən.


Həsrəti-çaki-zənəxdanın dürur gər var isə,

Bu cahan gülşənlərin Mehriyə zindan eyləyən.

127
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Dövlət atına süvar olmuş iki simin bədən,

Guyiya xəlqi-cahanə biri candır, biri tən.


Biri İskəndəri-dövran, birisi Heydər şah,

Tiği-qəhrinə buların doyurmu bürci-bədən.


Buların biri mələkdir, biri fəriştə əyan,

Ki tamaşa edər onları ol arada gedən.


Mehri mehrin buların görəmməz, illa ki, rəqib,

Neyləyəlim, kişiyə hər şeyi taledir edən.


Eydi-əzha nə mübarək gündü, gördüm xoş,

Dövlət atına süvar olmuş iki simin bədən.

128
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Düşdüm ayaqlara, əldən qoymadım yar ətəyin,

Gərçi yarım qoymadı bir nəfəs əğyar ətəyin.


Olalı eşq ilə Şirin ləbinin Fərhadı,

Dili-divanə vətən eylədi dağlar ətəyin.


Dəymədim bir gülə, bu taleyi yox başımı gör,

Tutaram bunca zaman oldu ki, gülzar ətəyin.


Mehri, yar istər isən daməni-əğyara yapış,

Gül ələ girməz imiş tutmayınca xar ətəyin.


Öl-diril, ol yaxa suz, ey dil, əgər arifsən,

Xubların qoyma əldən hələ zinhar ətəyin.

129
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Saqiya, söhbəti-kərəm et, qədəhi sun, yürüsün,

Böylə kan məst olalım, aləmi hömrət bürüsün.


İçəlim, durma, məhəbbət ayağın dolu gətir,

Əlbir edib, açalım dəftəri-işrət dürüsün.


Allah aldayı-aldayı şikar eyləyəlim,

Məclisə cəm edəlin gözləri ahu sürüsün.


Xacə vüslət qapısın kimsə çün asan açammaz,

Ömrü nəqdin verəlim, vəsli-yolunda çürüsün.


Qönçələr bəzminə ol zağ rəqibi qoymasın,

Deyəlim gülşəni bülbüllərə hər dəm qorusun.


Siləlim lə’li-meyin ol büti-əyyarələrin,

Bu həsəddən dili ağzında rəqibin qurusun.


Zahida, sana behişt, Mehriyə didar gərək,

Ona məhbubu yetər, sana cənanın hurisin.

130
Məf’ūlü məfā’īlü məfā’īlü fa’ūlün
Eşqin meyini ələ alayınmı? Nə dersən?

Qeyrət kəlimin suya salayınmı? Nə dersən?


Dil saxladığı şişeyi-arı daşa, cana,

Həngamə eşqində çalayınmı? Nə dersən?


Qanlı yaşım, ey dost, sənin rahi-qəmində,

Dil zövrəyi qərq oldu, dalayınmı? Nə dersən?


Tutmazsan əlim lütfin ilə, qaldım ayaqda,

Cana, dəmidir, yoxsa öləyinmi? Nə dersən?


Mehrab qaşın təki durur qibleyi-canım,

Dil qibləsinə səcdə qılayınmı? Nə dersən?


Əskik qoymadın Mehriyə sən cövri-cəfada,

Bir yari-vəfadarı bulayınmı? Nə dersən?

131
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Handa varam saçların kimi kəməndim var ikən,

Halqeyi-zülfün kimi boynumda bəndim var ikən.


Tubaya meyl etməzəm mən, sidrə haqqı, dostum,

Müntəha qəddin kimi sərvi-büləndim var ikən.


Xublar içrə gər şahi-dövransa, mən də ölməzəm,

Əhli-hüsn içrə sənin kimi əfəndim var ikən.


Ləblərin zikri yetər dil tutisinin şəkkəri,

Neylərin qəndi, dəhanım dolu qəndim var ikən.


Dildə qəm, gözümdə nəm, sinəmdə atəş hər zaman,

Kimə derdim yanayın, mən kəndi-kəndim var ikən.


Vəslin istərsən, ey dil, dilbər qəmilə xürrəm ol,

Kimsəyi guş etmə, mənim böylə pəndim var ikən.


Şadam, ol dilbər demiş kim, kimsəyə rəhm etməzəm,

Mehri kimi bir bəlakəş dərdməndim var ikən.

132
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Gülşənə meyl etməzəm, gül kimi yarım var ikən,

Bülbülü guş etməzəm, ah ilə zarım var ikən.


Sərvə baş endərməzəm, tubaya boynum əyməzəm,

Müntəha qəddin kimi rə’na çinarım var ikən.


Canü dil nəqdini canan yoluna xərc eylədim,

Xoş səfa sürdüm cahanda, əldə varım var ikən.


Sinəmin gəncinəsindən əskik olmaz lə’lü dürr,

Müflis olmaz dil, nə qəm, bu əşkbarım var ikən.


Neylərəm mən izzü cahı, ya cahanın rüf’ətin,

İtlər ilə eşiyində e’tibarım var ikən.


Çalmış idim daşa mən namusü arım şişəsin,

Aləm içrə qeyrətim, xəlq içrə arım var ikən.


Mehriyi biixtiyar etmişdin, ey dildari-mən,

Başda əqlimü əlimdə ixtiyarım var ikən.

133
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Gəldi çün qərra qəzəllər bizə ol canandan,

İsa vəş ərdi nəfəs mən mürdə cismə candan.


Oldu Şirin lə’linin Fərhadı dil aşüftəsı,

Keçisər canü cahandan keçməyisər andan.


Firqətindən qamətim xəlqə etmişəm hatəm kimi,

Başıma səngi-məlamət almışam mərcandan.


Ruxların gülzarına ərdikcə, cana, badi-sübh,

Aləmi xoşbuy tutar ol sünbülü reyhandan.


Görəli kuyində, canım, sən gözəllər şahını,

Qalmadı rizvana meylim, keçmişəm qılmandan.


Şübhəsiz, nadanü əbtər cilfü biidrakdır,

Əhli-şeir içrə səni yey görməyən Səlmandan.


Sən yalandan hatəmi-aşiq keçərsən Mehriyə,

Sümmə vallahi səni Mehri yey sevər oğlandan.

134
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Kim görürsə der səri-zülfeynin, ey qönçə dəhən,

Bağlamış müşkin rəsənlər nafeyi-ahu Xotən.


Gəh-gəh ol sərvi-səhi seyr etdiyincə bağda,

Xaki-payinə üzün sür məndən, ey sərvü səmən. 


Sənin ilə, dilbəra, aləm qamu gülzardır,

Görünür sənsiz gözümə, dostum, hər gül tikən.


Çün dəmi-İsa kimi, eşqin dirildirmiş ölü,

Gəlməyincə başıma, bilmədim ol nəsnəyi mən.


Mehrinin min can ilə getdi dili-biçarəsi,

Şami-zülfündə həbibin tutdu ol miskin vətən.

135
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Kimsələr mənciləyin eşqə giriftar olmasın,

Kimsənin mənciləyin sevdiyi əğyar olmasın.


Kimsənin yarı gözündən dur olub yad olmasın,

Kimsələr qəm xanəsində çarü naçar olmasın.


Kimsələr dilxəstə olub düşməsin yardan cüda,

Kimsənin şəhrində aləm gözünə dar olmasın.


Kimsələrin gül kimi yarı üzünə gülməsin,

Kimsələr bülbül kimi fəryad edib zar olmasın.


Dilərəm haq həzrətindən Mehri kimi, dostum,

Gecə-gündüz zarı qıl, yarın sana yar olmasın.

136
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Nola, dilbər lütf edib yad etsə mən biçarəsin,

Görsə tiri-qəmzəsindən dildə yüz-yüz yarəsin.


Çeşmi-xunrizin əlindən kimə fəryad edəyin,

Kim, içər qanımı hər dəm gözləməz avarəsin.


Dudi-ahından əsər ta biləsən aşiqlərin,

Görməsən gül səfhənin üstündə xəttin qarəsin.


Ya tabundan dur ədəm, cana, rəqibi-kəlbi mən,

Ya yedirəm bir gün ona loxma-loxma parəsin.


Yoluna can vermək imiş, Mehri, ancaq çarəsi,

Yar üçün əğyara varıb necə bir yalvarəsin.

137
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Necə bir izzət edəyin yar üçün əğyarə mən,

Necə bir yalvarayın bir gül üçün min xarə mən.


Handa baxsan xardır bağrına basan qönçəyi,

Aciz oldum, dostlar, varmağa bir gülzarə mən.


Xari-qeyrət parələr bir anda min gəz ciyərim,

Kəndiliyimləmi həmdəm oldum ahü zarə mən.


Ləblərim «sirrin dəhanından çıxarmasın» demiş,

Sər verəm, bu sirri heç faş etməyəm diyarə mən.


Üz çevirər, məni gördükcə rəqibə meyl edər,

Sevdiyimdən, qeyri bilməm, neylədim ol yarə mən.


Zülfünə dilbər məni əhd eyləmiş bərdar edə,

Razıyam min canla asılmağa ol darə mən.


Xəlq içində Mehriyəm, üşşaq içində mübtəzəl,

Yar qatında acizü, avarə vü biçarə mən.

138
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Yox imiş çün kim nəsibim vəsli-canan olmadan,

Əl yudum şimdi qeyri dərdimə dərman olmadan.


Hoqqayi-lə’lindən əğyara müfərrihlər verir,

Mən iraqdan ölmüşəmdir ona heyran olmadan.


Hicr ilə yandı, köyündü qalmadı candan əsər,

Atəşi-tənnuri-qəmdə sinə biryan olmadan.


Olalı şeydası bir zərrə günahım bilməzəm,

Hər nə dersə dilbərin əmrinə fərman olmadan.


«Rəhm edəm bir gün» demiş biçarə Mehriyə həbib,

Bu kəlamı saxlasın, ya rəb, yalan olmadan.

139
Hərfi-vav

Məfā’īlün məfā’īlün məfā’īlün məfā’īlün
Bu gün bir qönçəfəm gördüm, dedim kim, ey nə candır bu,

Dedilər: bu ruhi-zibayı sorma, özgə candır bu.


Düşəldən ləblərin əksi bu cami-didəmə, cana,

Görənlər der qabağımı ki, safi dolu qandır bu.


Dedi: qəddim xəyalını dəruni-dildə mökəm tut,

Dedim kim, bir əlif kimi bu can içrə nihandır bu.


Dedi: şükranə vəslim çün ver əvvəl başü can, dedim:

Yoluna öldüyüm çoxdan, yolunda dərmiyandır bu.


Müjgən tirini sinəmdən dariğ etmə ki əvvəldən,

Xədəngi-qəmzeyi-dilbərlər üçün bir nişandır bu.


Gətir, badi-səba, lütf et, həbibin zülfi-buyindən,

Dili-məcruhimə, zira bəqayət ərməğandır bu.


Görüb, imazi-eyn etmə kəminə Mehriyi, cana,

Rəhi-eşqində can verir sənin xeyli zamandır bu.


140
Məf’ūlü məfā’īlü məfā’īlü fə’ūlün
Çün pərdəsini kəşf edə gül bülbülə qarşı,

Bülbül dəxi can versə, əcəbmi gülə qarşı.


Tərki-dilü can eylədim, ey dost, rəhində,

Gəh-gəh kərəm et, bas qədəmin o yola qarşı.


Zülfün, sənəma, hər yana canlar qılır əfşan,

Tərpətsə səba zülfünü gər sünbülə qarşı.


Aşiqlərin inlətmə, gəl, ey ruhi-rəvanım,

Səni sevənin üzünə barı gülə qarşı.


Mehrində sənin bir gün, eya məhliqa, ah,

Faş eyliyəsər sirrini Mehri elə qarşı.

141
Fā’ilātün fā’ilātün fā’ilātün fā’ilün
Kuyi-canan çün yetər məskən mana şimdən geri,

Yürü, zahid, cənnətini, var sana şimdən geri.


Şö’leyi-yarın cəmaliylə müşərrəf olmuşuz,

İmdi, ey məhvar, qalırsan, qal dana şimdən geri.


Gördü məni, zülfünü dilbər döşünə aldı çün,

Bildim onun meyli var məndən yana şimdən geri.


Lütf ilə canan çıxardı qəm bəlasından məni, 

Qüssə çəkməm sarınarsam boriya şimdən geri.


Ruxları bağında keçdi ömrümüz ey-vay ilə,

Umarız şaftalıdan gəh-gəh ona şimdən geri.


Gülüstanda qönçə lə’lin gördü yarın lalə çün,

Dağlara düşüb dedi: «Ya hu» sana şimdən geri.


Mehriyə vəsli həbibinin miyəssər oldu çün,

Yoluna can vermək asandır ona şimdən geri.

142
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Necə zülfü necə mu ənbər geysudur bu,

Var isə sünbülü reyhanə verən budur bu.


Bir nəzərdə necə aşiqlərı Fərhad eylər,

Necə Şirin, necə dilbər, necə mahrudır bu.


Çeşmi salmış dili-zülfi-xəminə duymadı can,

Allah, Allah necə əyyarü, nə cadudur bu.


Sana al etməsin, aldanma, ey dil, qəmzəsinə,

Dilləri seyd edici, gözləri ahudur bu.


Diqqət ilə nəzər etməkdən ona, incəldim,

Bilmədim dəxi miyanmı və yaxud mudur bu.


Der görən ol sənəmi-laləruxu bir-birinə,

Mehri biçarəyi aşüftə qılan budur bu.

143
Hərfi-he

Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Atəşi-qəmdə kəbab oldu ciyər dönə-dönə,

Göylərə çıxdı duxanımla şərər dönə-dönə.


Can fəraqınla fitil oldu könül xanəsinə,

Tən xəyalınla fənər oldu, yanar dönə-dönə.


Xaki-payinə üzün sürmək üçün şəmsü qəmər,

Səri-kuyinə gəlir şamü səhər dönə-dönə.


Qaşına bənzəmək üçün sənin, ey Zöhrə cəbin,

Kəndisin tutdu, hilal etdi qəmər dönə-dönə.


Can canbazını gör lə’linə ərişmək üçün,

Rismani-səri-zülfündən enər dönə-dönə.


Düşəli şövqi-xəyalı ləbinin Mehri dilə,

Atəşi-qəmdə kəbab oldu ciyər dönə-dönə.

144
Məf’ūlü fā’ilātü məfā’īlü fā’ilün
Əl vermiş idi xoş bizə dövran keçən gecə,

Həmsöhbət idi dilbəri-canan keçən gecə.


Zülmət şəbində qalmış idim xeyli dərd ilə,

Girdi əlimə bir məhi-taban keçən gecə.


Bir dilrübayü hüsn elinin şahı lütf edib,

Olmuşdu mən gədasına mehman keçən gecə.


Dilbər xəyali-şövqü ilə yandı sübhədək,

Bir ayaq üzrə şəm’i-şəbistan keçən gecə.


Zin etmiş idi məclisi hüsnü lətafəti,

Ol xəttü, xalü zülfi-pərişan keçən gecə.


Bir qönçə lə’l şövqünə məstanə gərm olub,

Çak etmiş idi Mehri giriban keçən gecə.

145

Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Eylədik yar ilə səhraları seyran bu gecə,

Vacib oldur mana şükranə verəm can bu gecə.


Dövlət atına süvar olmuş idik bir neçə yar,

Bizim olmuş idi başdan-başa meydan bu gecə.


Tiği-qəhr ilə rəqibin iki çaldıq başın,

Əlimizdəydi, bəli, top ilə çovqan bu gecə.


Zahir etdi ruxunu zülfi-sahabın götürüb,

Yarlıq etdi bizimlə məhi-taban bu gecə.


Məst idim eşqi meyindən dəxi bir badə sunub,

Cüreyi-lə’li məni eylədi heyran bu gecə.


Müddəi yarımı mən’ etməyə cəhd etdi, vəli

Azdırammadı, nə dersən, onu şeytan bu gecə.


Aramızdan, şükürilillah ki, əskildi rəqib,

Hələ sər vaxtımıza ermədi hicran bu gecə.


Kə’bə hüsnünü çünkim bizə etdirdi təvaf,

Eylədim min dil ilə canımı qurban bu gecə.


Mahi-zülhiccənin on beş gecəsi xoş şəb idi,

Ki eylədi yar ilə Mehri belə seyran bu gecə.


146
Fə’ilātün fə’ilātün fə’ilātün fə’ilün
Bir təbib oldu bizimlə yenə həmdəm bu gecə,

Dili-bimarımıza eylədi əm-səm bu gecə.


Yaralanmışdı ciyər qəmzəsi peykanlarilə,

Lə’li verdi yenə ol yaraya mərhəm bu gecə.


Ruzigarın ələmin çəkmiş idik xeyli zaman,

Həmdülillah, bizi yar eylədi biqəm bu gecə.


Məclisində sənəmin rahat olub sübhə deyin,

Min səfasıyla keçildi hələ bir dəm bu gecə.


Fürsət əl vermiş ikən busə kənar et yarı,

Daima girməz, ey Mehri, ələ bu dəm, bu gecə.

147
Məf’ūlü məfā’īlü məfā’īlü fə’ūlün
Bilsəm ki, pərimisən, ey can, yoxsa fəriştə,




Dostları ilə paylaş:
1   2   3   4   5   6   7   8


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə