Ilk sayfadan 7



Yüklə 1,5 Mb.
səhifə2/18
tarix22.05.2018
ölçüsü1,5 Mb.
#45602
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18

KARIŞIKLIK MI DÜZEN Mİ?




Madde, Enerji ve Doğa Yasalarının Kökeni

Kökenlerle ilgili bu iki modelin, evrenin temel nitelikleri ve kökeni hakkındaki değerlendirmelerine bir göz atalım. Bu konuları inceleyen bilimler kozmoloji ve kozmogonidir. Bu konularda evrim ve yaratılış modelleri tam bir dünya görüşü taşırlar ve bu da iki kavramı karşılaştırırken dikkat edilmesi gereken mantıklı bir başlangıç noktasıdır.


Evrim modeli, en azından ilke olarak evrenin, doğa yasaları ve süreçlerle yönetilen, dışarıdan hiçbir doğaüstü müdahalenin yapılmadığı ve kendi kendine yeterli bir sistem olduğunu varsaymaktadır.32 Bundan dolayı, yasalar da doğal olarak, yine kendi kendine ortaya çıkmış olmalıdır. Aynı şekilde, enerji ve madde de içerik ve yapı bakımından, dağınık ya da gelişigüzelden bugünkü karmaşık organize duruma evrimleşmiş olmalıdır.
Yaratılış modeli ise, evrenin sonsuz güç ve bilim sahibi bir Yaratıcı tarafından kolayca yaratıldığını varsayar.1 Yaratıcı, yalnız evrendeki madde ve enerjiyi değil, onların davranışını düzenleyen yasaları da hiç yoktan, yalnızca kendi gücüyle yaratmıştır.
Rasyonalist biri, yaratılış kavramını elbette katlanılamayacak kadar saf, hatta “inanılmaz” bulacaktır. Bununla birlikte, böyle bir hüküm ancak sonsuz güç sahibi Tanrı’nın kesin olarak inkâr edilmesiyle mümkündür.
İki modelin tahminlerini karşılaştırmak ve bunların temel doğa yasalarını yorumlamadaki göreceli kapasitelerini araştırmak, daha bilimsel bir yaklaşım olacaktır. Evrim modeline göre, maddenin, enerjinin ve yasaların, geçmişte olduğu gibi, bugün de evrimleşmesi gerekir, çünkü bunu durduracak hiçbir dış güç yoktur.
Yaratılışçılar ise, doğa yasaları gibi, madde ve enerjinin temel niteliklerinin de günümüzde değişmemekte olduğunu tahmin ederler. Bunların hepsi geçmişte yaratılmış ve tamamlanmış olup evrendeki denge, şimdiki durumda yalnızca korunarak sürmektedir.
Evrim yanlısı kozmologlar ve kozmogonistler, evrendeki sürekli değişikliği mantıkla ilgili bir mesele olarak görmektedirler. Nitekim bunlardan Mecrea, şöyle der:

“Denenmemiş görüş, evrenin aniden oluştuğunu ve uyulmayı bekleyen fizik yasalarının tamamını hazır bulduğunu ima etmektedir... Aslında, evrenin fiziksel yapısının ve fizik yasalarının birbirine bağımlı olduğunu düşünmek daha doğal görülmektedir. Bu da bizde, evrende büyük ölçüde bir değişiklik olursa, bunun sonucunda yasaların da tahmin edilemeyecek şekilde değişebileceği düşüncesinin uyanmasına yol açmaktadır.”33



İşin gerçek yönüyse, bugüne kadar yapılan bütün gözlemlerin yaratılış modelinin tahminlerini doğrulamasıdır. Yani, doğa yasaları kalıcıdır, değişmemektedir ve aynı şekilde madde ve enerjinin temel içeriğinde de bir değişiklik gözlenmemektedir. Şimdiye kadar bunların evrimleştiğine dair en küçük bir işaret bile saptanmamıştır.
Yani yerçekimi yasası, termodinamik34 yasaları, hareket yasaları ve diğer bütün temel yasalar, evrim modelinin tahmininin tersine, her zaman bugünkü biçimde işlemişlerdir.
Benzer şekilde, madde ve enerjinin sabitliği o derece kesindir ki, fen bilimlerindeki en önemli yasalardan ikisi, Kütlenin ve Enerjinin Korunumu yasalarıdır. Madde durum değiştirebilir, fakat yaratılamaz ve yok edilemez. Madde - enerji dönüşümü durumunda ya enerji maddenin ya da madde enerjinin bir biçimi sayılabilir ve iki durumda da korunma ilkesi geçerlidir.
Fizikte başka korunma ilkeleri de vardır (örneğin, momentin korunumu, elektrik yükünün korunumu, vs.). Doğanın temel yasalarının sürekli bir evrim sürecinde olmadıkları, tersine yaratılış modelinin öngördüğü şekilde bir korunma ve kalıcılık içinde oldukları deneysel bilimler kadar kesin gözükmektedir.
Doğadaki bu sabit yönler, evrim modelinin içine alınabilir, ancak bunu yapabilmek için ikinci derecedeki bir varsayımı, yani yasaların geçmişte evrimlerini tamamlayarak sabitleştikleri varsayımını eklemek zorundayız. Demek istediğimiz, yaratılış modelinin durumu açıklamak zorunda kalmayıp durumu öngörmesidir. Evrim modelinin ise, bu durumu açıklaması gerekmektedir.
Bundan dolayı, yaratılış en azından bu noktaya kadar daha iyi model olarak görünmektedir. Modele karşı gelebilecek tek itiraz, doğaüstü bir Yaratıcı’yı kabul etmemizi gerektirmesidir. Bunun üzerine evrimciler sık sık şu soruyu sorarlar: “O halde Tanrı’yı kim yarattı?”
Fakat, böyle bir soru davanın kanıtlandığını gösteriyor. Evrimci Tanrı’ya inanmamayı seçse de, nedenlere gereksinim duymayan bir çeşit İlk Neden’e inanması gerekir. Ya maddenin hiç yoktan oluştuğunu ya da başka bir maddenin ilkel bir biçimde daima varolduğunu varsaymalıdır. Her iki durumda da madde, kendi kendinin nedeni olmaktadır. Bu durumda yaratılışçılar da, “Öyleyse Maddeyi kim yarattı?” diye sorabilirler.
Her iki durumda da, ya sonsuz ve gücü sınırsız maddeye ya da sonsuz ve gücü sınırsız Yaratıcı bir Tanrı’ya inanılması gerekmektedir. Hangisinin akla daha yatkın olduğuna karar verilebilir. Fakat her ikisi için de verilecek kararın tümüyle bilimsel olamayacağı bilinmelidir.
Ancak, yaratılış yandaşı kararını doğrulamak için, neden - sonuç yasasını kullanır. Herkes tarafından kabul edilen ve bilimin her dalında uygulanan bu yasa, her olguyu bir nedenin sonucu olarak değerlendirir. Hiçbir sonuç, ne nicelik yönünden nedenden daha büyük, ne de nitelik yönünden nedenden daha üstün olabilir. Bir sonuç, nedeninden daha aşağıda olabilir, ama daha yukarıda olamaz.
Neden – sonuç düşüncesini kullanarak Tanrı’ya inanan yaratılışçılar aşağıdaki sonuçlara varırlar:
Sınırsız Uzayın İlk Nedeni Sınırsız Olmalıdır

Nihayetsiz Zamanın İlk Nedeni Sonsuz Olmalıdır

Sınırsız Enerjinin İlk Nedeni Sonsuz Güç Sahibi Olmalıdır

Evrene Bağımlı İlişkilerin İlk Nedeni Her Yerde Varolmalıdır

Sonsuz Karmaşıklığın İlk Nedeni Her Şeyi Bilmelidir

Ahlakî Değerlerin İlk Nedeni Ahlaklı Olmalıdır

Ruhanî Değerlerin İlk Nedeni Ruhanî Olmalıdır

İnsanî Sorumluluğun İlk Nedeni İrade Sahibi Olmalıdır

İnsandaki Dürüstlüğün İlk Nedeni Dürüst Olmalıdır

İnsan Sevgisinin İlk Nedeni Seven Olmalıdır

Hayatın İlk Nedeni Canlı Olmalıdır

Neden-sonuç yasasından, her şeyin “İlk Nedeni”nin sınırsız, sonsuz, her şeye gücü yeten, her yerde varolan, ahlaklı, ruhanî, iradeli, dürüst, seven ve yaşayan bir Varlık olduğu sonucuna varıyoruz. Böyle sıfatlar “Madde”yi tanımlayabilir mi? İlk parçacıkların gelişigüzel hareketleri, akıllı düşünceleri ya da cansız moleküller, ruhsal tapınmayı oluşturabilir mi? Evren ve içindekilerin açıklamasını, yalnız madde ve maddenin özelliklerine dayandırmak, neden-sonuç yasasının geçmişte değil, yalnız şimdiki koşullarda geçerli olduğunu belirtmekle aynıdır.


Bu bölümü, California Fen Eğitimi Danışma Komitesi tarafından tanımlanan “bilimin kavramsal sistemleri”35nin tamamının, yaratılış modelini evrimden daha çok desteklediğini kaydederek özetleyelim. Tabii ki, bu kavram sistemleri California’yla sınırlanmış değildir, herkes tarafından kabul edilmektedir. Aşağıda bu önemli kavramlardan her biri kısaca tartışılacaktır.
1. Neden ve Sonuç: Bu ilke üzerinde az önce de durmuştuk. Evrende gözlenebilen her sonuç için Yaratıcı, uygun bir İlk Nedendir, evrim ise yeterli bir neden değildir. Evren, kendi nedeni olamaz.
2. Bağıntıcılık: Einstein, yeryüzündeki boyut, yer, zaman ve hareketle ilgili bütün ilişkilerin mutlak değil, göreceli olduğunu belirtmiştir. Bu da, evrenin kendisinin mutlak olmadığını ve dolayısıyla bağımsız ya da mutlak varlığının söz konusu olamayacağını söylemektedir. Evren, kendini oluşturamayacağına göre, evrenden ayrı ve mutlak bir Yaratıcının sonsuz gücüyle varolmalıdır.
3. Hareket: Evren durgun değildir; uzayda ve zamanda durmadan olaylar ve oluşumlar gerçekleşmektedir. Bunlar, hareket üreten ve her yerde varolan bir enerjiyi gösterir. Madde bile hareket halindeki parçacıklardan oluşmaktadır. Bu olgu yaratılış modeline uygun olarak, bu kadar büyük enerjiyi ve hareketi sağlayabilen sınırsız bir Neden ve tamamlanmış bir yaratılış gerektirir. Yani, “hareketlerin hiyerarşisi” vardır. Bir hareket ya da dinamik yasa, diğerine evrimleşmez.
4. Enerji Korunumu: Enerji, fiziksel bir varlıktır ve birbirine dönüşebilen çeşitli biçimlerde bulunur. Uzayda ve zamanda varolan her şey enerjidir ve bütün olaylar, enerji dönüşümüdür. “Enerji bir biçimden diğerine dönüştürülebilir, fakat yaratılamaz ve yok edilemez” şeklindeki Enerjinin Korunumu Yasası, bilimin en önemli ve en iyi biçimde kanıtlanmış yasasıdır.

“Bu yasa, evrene dair bilim adamlarının şimdiye kadar yapabildikleri en güçlü ve en temel genelleme olarak düşünülmektedir.”36



Bütün korunum ilkeleri, özellikle de enerjinin korunumu, yaratılış modelinin bu konudaki tahminlerini doğrulamaktadır. Yaratılış geçmişte tamamlanmıştır ve hala korunmaktadır.
5. Kütle - Enerji Eşdeğerliliği: Madde ve enerjinin birbirine dönüşebilmesi, 20. yüzyılın büyük buluşlarından biridir. Bugün, nükleer reaksiyonlarda kütle ve enerji toplamının korunmuş olmasından dolayı, madde de enerjinin bir biçimi olarak kabul edilmektedir. Bu reaksiyonlar hariç yaratılış modelinin öngördüğü biçimde madde daima korunmaktadır.
6. Sınıflandırma ve Sıralama: Olay çeşitlerinin düzenli sınıflandırma sistemleri içinde düzenlenebilmesi (elementlerin periyodik cetveli, Linne sistemindeki gibi biyolojik sınıflandırma bilimi, yıldız çeşitlerinin hiyerarşisi, vs.), yaratılışın bir tanıklığıdır. Yani, her şey gerçekten evrimleşseydi, sınıflandırılamazlardı. Örneğin, biyolojik sınıflamada kedilerin nerede biteceğini, köpeklerin nerede başlayacağını kestirmek olanaksız olacaktı. Yapılarındaki benzerlik, ortak bir atadan evrimle türemiş olmalarını gerektirmez. Bunun yerine, benzer işlevleri benzer yapılarla, farklı işlevleri de farklı yapılarla yaratan tek bir Mühendis fikri daha iyi bir seçenek olmaktadır.
7. Süreçler: Evrendeki her madde birimi, çeşitli biçimlerde başka madde ya da enerji birimleriyle etkileşir. Evren dinamiktir; kuvvetler etkileşmekte, oluşumlar gerçekleşmekte, olaylar olmakta, enerji kullanılmakta ve iş yapılmaktadır. Bu etkinliklerin hepsi, evrende gelişigüzel çarpışmalar yerine, düzenli ve anlamlı amaçları göstermektedir. Böyle olmasaydı, bilimsel çalışmanın yararı olmazdı. “Anlam” ve “amaç”, yaratılış modelince öngörülen kavramlardır.
8. Kuvvetler ve Alanlar: Doğadaki etkileşmeler üç çeşit kuvvete ve bunların birlikteliğindeki alanlara bağlıdır. Bunlar, elektromanyetik, yerçekimsel ve nükleer güçlerdir. Üçü de evren kurulduğundan beri şimdi olduğu şekilde etki göstermektedirler. Şimdiki durumlarını almak için evrim geçirdiklerine dair bir ipucu yoktur. Alan etkisi, ışıkla aynı hıza sahip olan bir dalga hareketi şeklinde (elektromanyetik dalgalar, yerçekimi dalgaları vs.), serbest uzayda yayılmaktadır. Bu dalga olayında gerçek bir gizem vardır, çünkü bu dalga hareketi, hiçbir şeyin olmadığı serbest uzayda, yani bir boşlukta oluşmaktadır. Bu dalgalarda titreşen nedir? Bu soruyu kimse yanıtlayamamıştır. Bu mesele evrimciler açısından sorun yaratmaktadır. Evrimleşeceği hiçbir şeyi içermeyen uzay boşluğunda, dalga olayının evrimleşmesi pek olası değildir.
9. Çevresel Anlamda Her Şeyin Birbirine Bağımlılığı: Doğada, sistemler çevreleriyle öyle olağanüstü tarzda bütünleşmişlerdir ki, önceden düşünülerek yaratıldıklarına dair bir izlenim bırakmaktadırlar. Organik alanda doğal seçilim, önceden ayarlanmış bir sisteme dışarıdan girmeye çalışan yeni özellikleri elemek için, koruyucu bir mekanizma olarak çalışır ve evrende geçerli olan statüko böylece korunur. Diğer yandan, eğer çevrenin kendisi değişirse, yaratılan genotipin yapısında, yeni çevreye uyum sağlamasına yetecek potansiyeli vardır ve varlığını devam ettirir. Böylece, doğal seçilim sürecindeki çevre, yaratılmış türleri ve doğa dengesini koruyan güçlü bir sibernetik37 araç görevi yapmaktadır. Bu da, yaratılış modelince öngörülen bir özelliktir.
10. Enerji Bozulması: Bütün oluşumlar enerji değişimleri içerir ve bu değişimler daha az enerjili bir duruma doğru eğilimlidirler. Bunun sonucunda, dönüşmüş enerjinin elde edilmesinde net bir düşüş olur. Enerjinin Korunumu Yasası (Termodinamiğin Birinci Yasası) enerjinin yok edilmeyeceğini söylediği halde, Enerji Bozulması Yasası (Termodinamiğin İkinci Yasası) enerjinin devamlı olarak daha düşük kullanılabilme seviyesine doğru yol aldığını anlatmaktadır.

“İkinci Yasa, evrenin büyük oyununda kazanamayacağımızı ve zarar görmeden çıkamayacağımızı söyler.”38

Bu bozulma yasası, kökenler üzerinde o kadar etkili ki, 3. bölümde bunu daha ayrıntılı inceleyeceğiz. Şimdilik şu konuyu bir kez daha yineleyelim; evrim modeli bu yasayı açıklayabilmek için bir başka ikinci derecedeki varsayıma gereksinim duymaktadır. Oysa bu durumu yaratılış modeli önceden tahmin etmektedir. Yani, başlangıçta mükemmel olan bir sistemde değişimlerin yönü yalnız bozulmaya doğru olabilir.
Bu bölümü, dünyanın en önde gelen matematikçi ve fizikçilerinden birisinin aydınlatıcı bir yorumuyla bitirmek istiyoruz:

“Doğanın temel niteliklerinden biri, temel fizik yasalarının, çok güzel ve güçlü matematik teorileriyle anlatılabilmeleridir. Bunları anlamak için çok ileri seviyede matematik bilgisi gerekmektedir. Doğanın niçin bu çizgiler boyunca yapıldığını merak ediyorsunuzdur. Bunu bugünkü bilgilerimizle ancak ‘böyledir’ diyerek yanıtlayabiliriz. Basitçe böyle kabul etmemiz gerekiyor. Bu durum belki Tanrı’nın yüksek seviyede bir matematikçi olduğunu ve evreni yaratırken çok ileri seviyede matematik kullandığını söyleyerek de açıklanabilir. Matematikteki zayıf girişimlerimiz, evreni biraz anlayabilmemizi sağlamaktadır. Matematik bilgilerimizi geliştirdikçe, evreni çok daha iyi anlamayı bekleyebiliriz.”39

Modern bilimin de gösterdiği gibi, evrenin fiziksel anlamda oluşumundan yalnızca sonsuz güç ve bilim sahibi bir büyük “İlk Neden” sorumlu olabilir. Tabii, bu gerçek de yaratılış modelini desteklemektedir.
Evrenin Başlangıcı

Bu bölümde, sayısız yıldız ve galaksileriyle, evrenin kökenini tartışmak istiyoruz. Yıldızların çeşitli ve karmaşık oluşlarının yanı sıra, farklı topluluklar halinde bulunmalarını açıklamak üzere çeşitli evrimleşme modelleri öne sürülmüştür. Büyük kütlelerdeki bu çeşitlilikten hareketle, bunlara keyfi bir düzen vermek ve sonra bu düzenlemenin evrim dizilerini gösterdiğini varsaymak zor değildir.


Ancak, bu konudaki modellerin ne kadar mantıklı göründüğüne bakmaksızın, deneyle araştırılmalarının mümkün olmadığı çok açıktır. Bir yıldızın evrimini gözleyecek araç yapılabilir mi? Bir yıldızın başka bir yıldıza evrimleşebilmesi ya da parçacıkların biraraya gelmesi tasarlanabilmesine karşın, kimsenin böyle bir olayın oluşumunu görmediği çok açıktır. İnsanoğlu incelemeye başladığından beri yıldızlar, gözlenebildiği kadarıyla, değişmemişlerdir.

Şimdi yaratılış modelinin görüşlerini ele alalım. Bu modele göre, yıldızlar ve galaksiler de dahil, doğadaki başlıca bütün sistemler, belirli bir amaca hizmet etmek üzere belirli bir yapıda yaratılmışlardır. Bundan dolayı, yaratılış yanlıları, yıldız ve galaksilerin, daha yüksek seviyede bir hiyerarşiye, ileri bir aşamada da olsa, değişmeyeceğini öngörürler. Böyle bir değişmenin olmaması yaratılış modelinin beklentisine uymaktadır.



Şimdi, evrenin kökeniyle ilgili olarak Termodinamiğin Birinci ve İkinci Yasalarının görüşlerini belirtelim. Bu iki yasanın kanıtlanmış bilimsel yasalar olduğunu belirtmeliyiz. Bunlar şimdiye kadar son derece büyük ve küçük sistemler üzerinde binlerce defa denenmiş, ölçülmüş ve doğrulanmıştır ve erişebileceğimiz uzay-zaman koordinatlarında tümüyle uygulanabilirliği üzerinde hiçbir bilim adamının şüphesi yoktur. Bundan dolayı bu iki yasanın kozmik belirtileri çok önemlidir.
1. Birinci Yasa (Enerjinin Korunumu Yasası), şu an hiçbir şeyin yaratılmadığını ve yok edilmediğini açıklamaktadır. Kesin olarak, evrenin kendi kendini yaratmadığını ortaya koymaktadır. Yani, doğa yasalarının yapısında kendi kökeninden sorumlu olabilecek hiçbir özellik yoktur.
2. İkinci Yasa (Enerjinin Bozulması Yasası), kendi haline bırakılan sistemlerin düzensizliğe doğru eğilimleri olduğunu, enerjinin de daha az kullanılabilir olmaya yöneldiğini ve son olarak da, tam bir düzensizlik ve işe yaramazlık durumuna geldiğini söyler. Evrenin bütün enerjisi işe yaramaz bir ısı enerjisine indirgendiği ve moleküller düzensiz ve düşük sıcaklıkta hareket ettiği zaman, evren bir “ısı ölümüyle” yok olmuş olacaktır.
3. Evrenin henüz ölmemiş olması, onun öncesiz olmadığının kanıtıdır. Varolan oluşumların sürmesiyle evrenin bir gün sonu geleceği için, zamanın bir başlangıcı olmalı. Şimdiki durumda evrenimiz uzay, kütle ve zamandan oluşan bir birliktir. Eğer bunlardan birisinin bir başlangıcı varsa, diğer ikisinin de aynı anda başlamış olması gerekir.
4. İkinci Yasaya göre evrenin bir başlangıcı olmalıdır. Birinci yasa da kendi kendine başlamış olmayı olanaksız kılmaktadır. Bu sorun, ancak evrenin kendisinden daha üstün bir neden tarafından yaratıldığının kabul edilmesiyle çözümlenir.
5. Şimdiki durumda gözlemlenebilen uzay - kütle - zaman çerçevesi içinde hiçbir şey uygun bir Neden değildir. Bunun için Neden ya gözlenebilir uzayın ötesinde ya da gözlenebilir zaman öncesinde oluşan bir evrimleşme olayı olmalı (böylesi bilimdışı olur) ya da uzayı, maddeyi ve zamanı bir arada ve aynı zamanda var eden bir yaratıcı bulunmalıdır.
a) Maddenin, uzayın gözlenemeyen derinliklerinden geldiğini ve bugünkü yapısını evrimleşerek kazandığını ileri süren hipoteze “sabit durum teorisi” adı verilir. Buna göre evrendeki enerji kaybını dengelemek üzere maddenin, büyük olasılıkla hidrojen gazı şeklinde, uzayda bilinmeyen bir yerde, hiçten oluştuğu varsayılmaktadır.
b) Maddenin bugünkü yapısını, gözlenemeyen bir zaman içinde evrimleşerek kazandığını ileri süren hipoteze de “büyük patlama teorisi” denilmektedir. Yani, bir çeşit patlamayla enerji, maddeye dönüşmüştür. Patlama, yerçekimi kuvvetiyle süper-yoğun duruma geçişten kaynaklanmış olabilirmiş.
6. Ne büyük patlama, ne de sabit durum teorisi, tanımlarından açıkça anlaşıldığı gibi, hiçbir gözlemlenebilir özelliğe sahip değildirler. Bu teoriler her iki Termodinamik Yasası’na da ters düşmektedirler. Onun için bunlara, evrim modelinde ortaya çıkan çelişkilerden kurtulmak amacıyla ortaya atılan ikinci derece varsayımlar olarak bakılabilir. İçerik bakımından bilimsel değil, felsefi kurgulardan oluşurlar.
7. Diğer yandan yaratılış modeli, Termodinamiğin iki yasasını önceden bildirir. Uzay, madde ve zamanın, sonsuz güç ve bilim sahibi, öncesiz bir Yaratıcı tarafından yaratılması, bilimin en kesin ve evrensel iki yasasından çıkarılması gereken tek mantıklı sonuçtur.
Ne sabit durum ne de büyük patlama teorilerinin, evrenin kökeni ile ilgili yeterli bilgi vermediği, önde gelen ve hepsi de evrimci olan otoritelerin aşağıdaki açıklamalarından anlaşılmaktadır:

“Anlayabildiğim kadarıyla günümüzdeki yeni evrenbilimciler, öncelikle değişmekte olan bir evreni kabul eden bütün sistemler hakkındaki en zor soru olan “Nasıl bir başlangıcı kavrayabiliriz?” sorusuyla ilgilenmektedirler... Bir nedenden dolayı bu araştırmacılar çok eskiden olan bir şeyin artık devam etmediğini düşünmekten de memnun değillerdir. Evrenin başlangıcının olmadığını ve sonunun da gelmeyeceğini düşünmektedirler. Dolayısıyla evrenin, zevklerine uyması gerektiğini varsayarak, bunun böyle olduğunu ilân ederler.”40

“Bir bütün olarak evrenin yapısı ve evrimi hakkındaki kozmolojik (evrenbilimsel) fikirlerimizin (onlar ne olursa olsun) 21. yüzyılın astronomlarına olgunlaşmamış ve ilkel görüneceği anlaşılmıyor mu? “Modern Kozmoloji” demekten hoşlandığımız bilim dalının doğuşundan yaklaşık 50 yıl sonra, az sayıdaki deneysel gerçeğin kesinlik kazandığı ortadadır. Evrenle ilgili çok sayıda farklı ve basitleştirilmiş modelin birbiriyle yarıştığı göz önüne alındığı zaman, “kozmolojik problemlerin kesin çözümüne yakın olduğumuzu az çok ummak, gerçekte bir değer taşımakta mıdır?” diye soruyoruz.”41

Yıldızlar ve galaksilerin kökenleriyle ilgili olarak, bütün evrim modellerince çözüme ulaştırılamayan çok önemli bir problem de, evrenin her yerinde benzer parçacıkların, elementlerin ve moleküllerin oluşmuş olmasıdır.


“1875 yılında J. C. Maxwell şöyle yazmıştı: Göklerde ışıklarıyla keşfettiğimiz yıldızlar birbirinden öyle uzaktır ki, birinden diğerine hiçbir madde geçişine olanak yoktur. Yine bu ışık bize, bu yıldızların her birisinin, yeryüzünde bulunan moleküllerin benzerlerinden oluştuğunu göstermektedir...! Bu benzerliği açıklayabilecek bir evrim teorisi bulunamamaktadır. Diğer yandan, her molekülün aynı türden diğer moleküllerle tam eşitliği, onlara aynı fabrikadan çıkmış ürünler özelliğini vermekte, sonuç olarak da bu moleküllerin ebedi ve kendiliğinden varolduğu düşüncesini çürütmektedir! Bildiğimiz kadarıyla, bugünkü durum da hâlâ Maxwell’in dediği gibidir; evrenin her yerinde elektronlar, protonlar hep aynıdır. Bunun niçin böyle olduğunu bize anlatacak kapsamlı ve yeterli bir teori beklemeliyiz.”42

Tabii ki, yaratılış modeli bunun nedenini bize söylemektedir. Bütün evren Yaratıcı tarafından yaratılmıştır ve çoklu bir âlem şeklinde değil, bütünlüğü olan bir biçimde var edilmiştir. Biyolojik varlıklar gibi fiziksel oluşumlarda da, benzer işlevler için benzer, farklı işlevler için de farklı yapılar yaratılmıştır.


Evrimciler nedense evrenin başlangıcıyla ilgili soruları yanıtlamak yerine, meseleyi kanıtlanmış gibi varsaymaktadırlar. Büyük Patlama teorisi, başlangıçtaki aşırı yoğun durumu yanıtlamamaktadır (ancak daima titreşimli olan bir evreni varsayarak evrim modeline yine ikinci bir varsayım ekleyerek soruyu yanıtlayabilirler). Sabit durum teorisi de, sürekli hiçten oluşan hidrojen için bir neden göstermemektedir. İşin gerçeği, soruya “yanıt verilemez” karşılığını vermektedirler.
Şimdi Isaac Asimov’un şu hayali önermesine bakalım:

“Evrenin maddesi nereden gelmektedir? ... Eğer 0=+1+(-1) ise, “0” olan bir şey +1 ve –1’e dönüşebilir. Belki sonsuz bir hiçlik denizinde, artı ve eksi enerji yığınları eşit büyüklükteki çiftler halinde sürekli oluşmakta, evrime uğradıktan sonra bir kere daha birleşerek kaybolmaktadır. Bizler hiçlikler arasındaki bir zaman aralığında, bu yığınlardan birinin içindeyiz ve merakla bekliyoruz.”43



Evrimcilerin, “kişisel bir Yaratıcı’yı kabul etmekle hiçbir şey açıklanmaz”, “Tanrı’yı kim yarattı?” şeklindeki itirazlarına karşı şunu hatırlatmak isteriz: yaratılış modeli Termodinamik yasalarını, doğa yasalarının değişmezliğini, evrendeki birliği ve insandaki kişilik ve zekânın varlığını öngörmektedir. Ancak, bunların hepsi de evrimciler için ciddi sorunlar çıkaran konulardır.

Güneş Sisteminin Kökeni

Okul kitapları genellikle, dünya ve güneş sisteminin kökeni ile ilgili kuramlara, evrenin kökeninden çok daha fazla yer vermektedirler. Bununla beraber, bu kuramsal düşüncelerin bilimsel kanıta dayanmadığını (dönen nebulalar, gezegenlerin artması, gelgit koparmaları, dönen toz bulutları vb.) genç okuyucularına dürüstçe söylememektedirler. Her biri, bir süre moda olmuş, fakat sonradan karşıt teoriler ileri süren bilim adamları tarafından etkili biçimde çürütülmüşlerdir.
Bildiğimiz kadarıyla, güneş sisteminin evrende benzersiz bir yeri vardır. Evrende sayısız yıldız yer alır, ama bu, herhangi birinin gezegenlere sahip olduğu anlamına gelmez. Evrimci astronomlar, birçok yıldızda gezegenler bulunduğunu kabul ederler, ama böyle düşünmelerinin tek nedeni evrim istatistiğidir. Yani, güneş nasıl bazı doğal olaylar sonucunda çevresindeki gezegen sistemini evrimleştirmiş ise, başka yıldızlarda da böyle bir durumun oluşması gerekir.
Ancak konuyu böyle ele almak, bütün meseleyi kanıtlanmış varsaymak demektir. Bilgi sahibi olduğumuz tek güneş sistemi bizimkidir ve istatistiksel çözümleme yapan birisi, elindeki verilerde bir türden yalnız bir örnek varsa, bunu hesaplarında kullanmaz. Şimdiye kadar hiçbir astronom, güneş sistemimizin dışında gerçek bir gezegenin varolduğunu kanıtlayamamıştır. Bundan dolayı güneş sistemimizin kökeni ile ilgili konu ayrı olarak ele alınmalı ve incelenmelidir.
Soru hâlâ yanıtlanmamıştır. Bugüne kadar uzay araştırmaları ve ay projelerine milyarlarca dolar harcanmıştır. Birçok bilim adamı, bu çalışmalar sonucunda güneş sisteminin nasıl evrimleştiğine ve dünyadan başka gezegenlerde de yaşamın olduğuna ilişkin kanıtlar elde edilmesini bekliyorlardı.
Uzay programının başka birçok değerli sonuçları olmasına karşın, bu umut gerçekleşememiştir. Güneş sisteminden başka bir yerde, yaşamın evrimleştiğine ilişkin hiçbir kanıt bulunamamasının yanı sıra, elde edilen yeni veriler, güneş sisteminin kökenine ilişkin önceki bütün teorilere yeni sorunlar da eklemiştir.
Oysa yaratılışçılar, bunu kendi modellerine göre yorumlamışlardır. Örneğin, yaratılış modelinin bu konudaki tahminlerinden bazıları şunlardır:
1. Dünya, ay ve gezegenlerin her biri özel bir amaçla yaratıldığı ve ortak bir kaynaktan beraberce evrimleşmiş olmadıkları için, hepsi de temelde aynı bileşim ve yapıda değil, ayrı ayrı yapılara sahip olacaklardır.
2. Yaşamımızın vazgeçilmez gereği olan su, yalnız yeryüzünde bulunacaktır.
3. Yaşamı mümkün kılan atmosfer, yalnızca dünyada bulunacaktır.
4. Güneş sisteminde, dünyadan başka hiçbir yerde, geçmişte ve günümüzde yaşamın olduğuna ilişkin bir kanıt bulunamayacaktır.
5. Diğer gezegen ve uydularda bozulma ve afetle ilgili kanıtlar bulunabilir, ama bunlar, düzen ve karmaşıklığa doğru gelişen bir evrimleşmeyi göstermeyecektir.
Bütün bu tahminler aya yerleştirilen, gezegen ve uydulara gönderilen uzay araçlarının araştırmaları sonucu açıkça doğrulanmıştır. Bazı bilim adamları, hâlâ, bu gezegenlerin birinde, geçmişte ya da gelecekte yaşam bulunabileceğini destekleyecek bazı kanıtlar bulmayı ummaktadırlar. Böyle bir kanıtın şimdiye dek bulunmadığı da bir gerçektir.
Hayatın varlığı için kesinlikle gerekli olan oksijen atmosferine ve suya, ölçülebilir miktarda, hiçbir gezegende rastlanmamıştır. Bu gerçek o kadar iyi bilinmekte ve evrensel anlamda kabul edilmektedir ki, belgeye ihtiyaç yoktur.
Aynı şekilde, Mars ve Ay’ın yüzeylerini gösteren yayınlanmış fotoğraflarda, bu kitlelerin afete uğramış durumları ve bozulma işaretleri açıkça görülmektedir. Parçalanan asteroit kısımları, meteorlar, meteoritler ve kuyruklu yıldızlar afetin ve bozulmanın kanıtlarıdırlar. Güneş sisteminde, ne gezegenlerin ne de üzerlerindeki karmaşık kimyasal ve fiziksel sistemlerin sürekli oluştuklarına ilişkin hiçbir kanıt bulunamamıştır.
Ay yolculukları, en azından dünya dışındaki bir yerden alınmış maddelerin yapı ve bileşimlerinin incelenmesini sağlamıştır. Şimdi Dünya ve Ay’ın birbirinden oldukça farklı yapıda bulunduğu ve dolaysıyla, aynı kaynaktan evrimleşmiş olamayacağı yeterince kanıtlanmıştır.

Bilim adamlarının beklentilerinin aksine, Ay’daki kayaların kimyasal yapıları, dünyadaki kayalardan oldukça farklıdır. Bu farklılık gösteriyor ki, Ay ve Dünya farklı koşullarda oluşmuştur... Artık gezegenlerin kökenini açıklayan herhangi bir teori, Dünya’yı ve Ay’ı ayrı ayrı açıklamak zorundadır.”44

Bu, oldukça önemli bir buluştur ve derslerde vurgulanmalıdır. Dünya ve Ay farklı yapılara ve bundan dolayı farklı kökenlere sahiptirler!

İncelemek üzere diğer gezegenlerden alınmış kaya örneklerine sahip olmamamıza karşın, yapılarının da dünyadan farklı olacağını tahmin etmek kolaydır. Dünyanın yanındaki uydusu bile kendisi gibi evrimleşmemişse, diğer gezegenlerin tek bir kökenden geldiğini düşünmek akılsızlıktır. Bu kesin bilimsel gerçek, güneş sisteminin kökeni ile ilgili evrim modellerini modası geçmiş bir hale getirmiştir. Şimdi öğretmenlerin, bu kavramları öğrencilerine anlatmakla zaman geçirmelerinin tek nedeni, insanların tarihten ve yaratılış gerçeğinden kaçmalarıdır.


Bu buluştan önce bile, güneş sisteminin kökeni ile ilgili evrime dayanan açıklamalarda, yanlışların bulunduğuna birçok yazar tarafından değinilmişti. Bu hatalar şu problemlerden kaynaklanmaktadır:
1. Güneş sistemindeki açısal momentumun %98’i gezegenlerde toplanmışken, kütlenin %99,8’i güneşte bulunmaktadır.

2. Merkür, Plüton, asteroitler, meteorlar ve kuyruklu yıldızların yörüngeleri güneşin elips düzlemine oldukça eğik durumdadır.

3. Uranüs ve Venüs, Dünya’ya göre ters bir eksen etrafında dönmektedirler.

4. Gezegen uydularının üçte biri, gezegenlerin dönüş yönlerine göre geriye doğru yörüngelerde hareket etmektedirler.


Evrim modeli, yukarıda sıralanan problemleri ve daha başkalarını açıklamakta yetersiz kalmıştır. Birçok astronom da bu açıklamaların yetersizliğini içtenlikle itiraf etmişlerdir. Ayın yapısı hakkında edinilen yeni bilgiler, bu evrimsel teorilere son vermiştir.
Yaratılış modelinin, güneş sisteminin olağanüstü yapısını açıklayabilecek tatmin edici tek açıklamayı yaptığı sonucuna varabiliriz. Yukarıda belirttiğimiz gibi, yaratılış modelinin tahminleri doğrulanmıştır. Güneş ve gezegenlerin başlangıçta özel bir yaratılışla var edildiği, sonradan bir takım bozulma ve afetlere uğradığı kabul edilmekte, bunlarla ilgili her tür konu kolayca açıklanabilmektedir.
Yaratılışın Amacı

Benzersiz hidrosferi, atmosferi ve litosferi ile dünya, gerçek kanıtların gösterdiği kadarıyla, evrende insanoğlu gibi yüksek canlı biçimlerini barındırabilecek tek yerdir. Kuşkusuz, bu da yaratılış modelince öngörülmüştür. Dünya insanoğluna bir ev gibi hizmet edecek şekilde yaratılmıştır.


Dünya tarihine dair evrim modeli, çağlar süren bir yapı değişimini ve fiziksel özelliklerinde, sonradan hayatın ortaya çıkışına izin verecek şekilde, derece derece gerçekleşen bir evrimleşmeyi öngörmektedir. Bununla beraber, ellerinde hiçbir kanıt yoktur. İleride de gösterileceği gibi, her tip kayaya her devirde rastlanmıştır ve bundan dolayı da dünyadaki kaya biçimi oluşumlarının devirden devire değiştiği söylenememektedir.
Maddenin, doğa yasalarının, yıldız ve galaksilerin, güneş sisteminin ve dünyanın kökenleri hakkında yaratılış modelinin, gözlemle elde edilen gerçek bilgiler arasındaki ilişkileri, evrim modelinden daha gerçekçi olarak ortaya koyduğu görülmektedir. Atomlarından galaksi sistemlerine kadar, bütün evrenin aynı anda yaratılmasını reddetmek için, hiçbir bilimsel neden yoktur.
Yaratılış modeline itirazlar bilimsel değil, felsefîdir. Örneğin, yaratılış modeli çeşitli yıldız tiplerinin birbirinden türediğine dair kanıt olmadığına işaret etse, evrimciler de bu kadar çok çeşitte yıldızın yaratılmasında bir amaç olamayacağını söylerler.
En azından, bilimin genelde kabul edilen tanımlarına göre, bir şeyin amacı ile ilgili sorular, bilimsel nitelikte değildir. Kökenler hakkında bilimsel değer taşıyan soru, evrim modelinin mi, yoksa yaratılış modelinin mi gözleme dayalı bilimsel gerçekleri açıklamada ve tahmin etmede daha etkili bir araç olduğu sorusudur.
Bununla beraber, hem yaratılış, hem de evrim modellerinin bilimsel kanıtının olanaksızlığını ve iki model arasında son seçimi yaparken felsefî ya da dinî tercihlerimize (iman) dayanmamız gereğini göz önüne alırsak, amaç ile ilgili sorulardan kaçınmamızın olanağı yoktur.
Yaratılış modeli, temelde amaç kavramını içermektedir. Yaratıcı, parçacık ve molekülleriyle, yasa ve ilkeleriyle, yıldız ve galaksileriyle, bitki ve hayvanlarıyla ve son olarak da insanlarıyla, evreni belli bir amaç gözeterek planlayıp yaratmıştır. Yaratıcı, düşüncesiz ya da ilgisiz değildir.
Evrimle yaratılış modelleri arasında, gözlenen gerçeklere en fazla hangisinin uygun olduğuna bakarak, bilimsel bir tercih yapabiliriz. Bununla beraber, bu gerçeklerin ve aralarındaki ilişkilerin sonuçlarını yorumlama, seçtiğimiz modele bağlı olarak, birbirinden çok farklı olacaktır. Evrimci tarzda bir yorumlama, parçacıklardan insanlara uzanan evrim zincirini oluşturan rastlantısal değişim olaylarına dayanır. Yaratılış modeli ise, önceden bir plânlamanın olduğunu, evrendeki her şeyin bu plâna dayanan özel bir yaratılışla, amacını en etkili şekilde yerine getirebileceği yapı ve davranışlarla bir Yaratıcı tarafından var edildiğini öngörür. Ayrıca, yaratılış modeli evrendeki bozulma ve afetlere de işaret eder. Bu afetler, mükemmel yaratılmış düzeni geçici olarak bozarlar. Bu bozulmalar gerçekleştikten sonra, yaratılış mükemmel durumuna dönecektir.
Evrim ve yaratılış modelleri arasındaki anlaşmazlık sonunda dinî noktaya gelmektedir. Biyoloji ya da jeolojinin gerçek verilerini iki bilimsel model açısından nesnel olarak karşılaştırmaya çalışsak da, sonunda her şeyi evrimin sonucu ya da yaratılışın amacı olarak açıklayarak, bilimsel olmayan bir seçimle karşı karşıya kalıyoruz.
Örneğin, balıkların da, insanların da gözleri vardır. İnsanlar balıklardan evrimleştiği için mi, yoksa yaratılış amaçlarını yerine getirmek için görmek gerektiğinden mi gözlere sahiptirler? Yıldızlar ve galaksiler bir çeşitten diğerine mantıklı bir hiyerarşiye göre düzenlenmişlerdir. Acaba, bir devir boyu evrim olayındaki farklı aşamaları gösterdikleri için mi, yoksa, her biri farklı derecelerde büyüklük ve karmaşıklık gerektiren belirli amaçlara hizmet etmek üzere özel olarak yaratıldıklarından mı bu düzenleme vardır?

Birçok evrimci bilim adamının, kökenlerin öğretilmesiyle ilgili yaklaşımlarında bilinçli olarak “amaçlılıktan kaçma” eğilimleri,45 amaçlı açıklamaların geçersiz olduğunu göstermez. Yaratılış modeli bu kitapta göstermeye çalıştığımız gibi, bilimsel verileri yorumlama ve açıklamada daha doyurucu bir çerçeve oluşturuyorsa, amaç konusunu da düşünmek gerekir. Yaratılışçılar, varsayıma dayanan birtakım evrim geçirmiş atalarla açıklama yolları aramaktan çok, amaç ve hedefleri saptamaya çalışmaktadırlar. Newton, Kepler ve birçok öncü bilim adamı bu saptamayı “Tanrı’nın düşündüklerini düşünmek” sözleriyle açıklamışlardır.


İtiraf edelim ki, Yaratıcı’nın bu aşamada pulsarları, sarmal nebulaları, dinozorları ya da tahtakurularını yaratmadaki amacını anlamak zor olabilir. Yine de, akla uygun tahminler yapabiliriz. Şunu hemen belirtelim ki, böyle tahminler, pulsarlar, sarmal nebulalar, dinozorlar ve tahtakurularının hayali evrimleşmeleri hakkındaki tahminlerden daha az bilimsel değildir. En azından, sonsuz güç sahibi ve amaç gözeten bir Yaratıcı, evrendeki bu ve diğer bütün gözlenebilen sonuçları oluşturacak uygun bir neden ortaya koyarken, gelişigüzel hareket eden, aklı ve bilinci olmayan madde bunu sağlayamaz.
Yaratılış modeline göre insanoğlu, yaratıkların en üstünüdür ve bundan dolayı yaratılan bütün diğer sistemler insana hizmet ederek amaçlarını yerine getirmektedir. Evrimciler bile insanı, evrensel olayların en üstün ürünü olarak tanımaktadırlar.

“Bildiğimiz kadarıyla insandaki bir buçuk kiloluk beyin, evrendeki en karmaşık ve en organize maddedir.”46

Yaratılışçılar, insan beyninin ancak sonsuz güç sahibi bir Yaratıcı tarafından tasarlanıp yapıldığına inanırlar. Tabii ki, böyle bir gerçek bilimsel yolla kanıtlanamaz, ama aynı şekilde evrimciler de gelişigüzel hareket eden parçacıkların insan beynini oluşturmak üzere kendilerini organize edebildiklerini kanıtlayamazlar.
Yaratılışçı açıklaması yalnızca neden-sonuç, termodinamik ve olasılık yasalarına uygun olmakla kalmaz, aynı zamanda yaşamın var olmasındaki gerçek anlamı ve sonsuz amacı da ortaya koyar. Bu sonuç ise, bir çocuğun ya da bir gencin kişiliğinin gelişmesinde her şeyden önemlidir.
Yoktan Evrimleşme

Son yıllarda evrenin kökeniyle ilgili evrimsel teorilerin kendileri inanılmaz şekilde evrimleşmişlerdir. Sabit durum teorisi, onu ortaya koyan ve geliştiren Sir Fred Hoyle tarafından bile tamamen terk edilmiştir. Ayrıca, Sir Fred ve daha birçok kişi büyük patlama teorisini de reddetmiştir. Weisskopf’un belirttiği gibi:

“Evrenin gelişimiyle ilgili hiçbir görüş tümüyle doyurucu değildir ve buna temel soru ve sorunlara yönlendiren standart model de dahildir.”47

Titreşimli evren fikri de terk edilmektedir.

“Şimdi titreşmeden öte, evrenimizde üretilen büyük düzensizlik sayesinde kapalı bir evrenin yalnızca bir adet genişleme ya da daralma sürecinden geçebileceğini düşünüyoruz.”48

Yeni bir evren fizikçisi grubu, şişen evren fikrini ortaya atmıştır. Buna göre evren (tüm uzay ve zaman dahil) varoluşunun ilk anında (10-35 saniye) greyfurt boyutunda şişen son derece küçük bir parçacıkla başladı. Bu ilk “büyük soğuk şişme”yi49 daha sonra standart “büyük sıcak patlama”nın izlediği varsayılmaktadır.

Peki ya ilk baştaki parçacık boyutundaki evren? Bu görüşü başlatanların ikisinin bu soruya yanıtı şöyledir:

“Öyleyse bir adım daha ileri gidip tüm evrenin aslında yoktan evrimleştiğini öne sürebiliriz.”50

Bu konuyla ilgili olarak Tryon şöyle der:

“…evrenimizin fiziksel kökeni, daha önceden varolan gerçek bir boşluğun ya da bir yokluğun kuvantum dalgalanmasıyla oluşmuştur.”51

Yani, evrenin yaratılışıyla ilgili seçeneklerimiz şunlardır: Hiçlikten Evrim ya da Tanrı’dan Yaratılış. Eskiden “sonsuz madde” ya da “sonsuz Tanrı” arasında seçim yapılırdı. Şimdi söz konusu olanlar “gücü herşeye yeter yokluk” ya da “gücü herşeye yeter Yaratıcı”dır.

3

YUKARIYA DOĞRU MU

AŞAĞIYA DOĞRU MU?
Termodinamiğin Yasaları

Evrenin kökeni ve temel yapısı üzerinde durmuştuk. Bundan sonra, evrende egemen olan yasaların özelliklerini ve gerçekleşen oluşumları inceleyeceğiz. Termodinamiğin Birinci ve İkinci Yasalarının önemini belirtmiştik. Şimdi, bu Yasaların yaratılış modelini destekleyen güçlü kanıtlarını ayrıntılı biçimde ele almak istiyoruz.


1. Temel Yasalara Göre Evrim Modelinin Tahminleri

Evrim modeli, bilimsel verileri tahmin etmede etkili bir çerçeve olsaydı, elbette doğa olaylarında egemen olan temel ilkeleri öngörürdü. Maddenin birtakım aşamalardan geçerek, elementlere, yıldızlara, kimyasal polimerilere, canlı hücrelere, kurtçuklara, balıklara, amfibyumlara, sürüngenlere, memelilere ve son olarak da insana evrimleşmiş olduğu ileri sürülüyor. Bu doğruysa, sistemleri sürekli olarak daha yüksek karmaşıklık seviyelerine iten güçlü ve yaygın bir ilke olmalıdır. Bu, evrim modelinin en temel ve en önemli öngörüsüdür. Öyleyse doğaya yeni sistemlerin dahil olmasını sağlayan ve varolan sistemleri daha yüksek sistemler haline getiren temel bir ilke olmalıdır. Biz bu ilkeye, kimliğini belirtmek için, “Doğal İlerleme ve Bütünleşme İlkesi” diyeceğiz. Evrim modelinin kökenler ve gelişmeyle ilgili görüşleri geçerliyse, doğada işleyen böyle bir ilkenin gerçekten bulunması gerekmektedir.


Bir evrimcinin doğa yasaları hakkında hiçbir ön bilgisi olmasaydı ve tahminlerini ancak evrim modeline göre yapacak olsaydı, doğada işleyen bu çeşit bir temel ilkenin varlığını kesinlikle öngörürdü. Doğanın süreçlerini ölçerken de ilkenin işlediğini görmeyi beklerdi. Evrim varsayımlarından yola çıkıldığında, Termodinamiğin Birinci ve İkinci Yasalarını hiç kimse beklemezdi.
2. Temel Yasalara Göre Yaratılış Modelinin Tahminleri

Diğer yandan yaratılış modeli İki Yasayı da kesin olarak öngörmektedir. Başlangıçta, mükemmel ve amaçlı bir yaratılış temel alındığından, yaratıklardan, arzu edilen amaçların gerçekleşebilmesi için korunma ilkesinin varlığı gereklidir. Mükemmel bir yaratılışı etkileyen herhangi bir değişiklik de zararlı olacaktır. Yaratılış modeli, bu konuda “Doğal Korunma ve Dağılma İlkesi” olarak adlandırılabilen temel bir ilke ortaya koymaktadır. Söz konusu ilke evrim modelinin öngördüğünün tersidir. İlerleme yerine korunmayı, bütünleşme yerine dağılmayı öngörür.


Acaba hangi modelin ilkesi gerçeklere daha uygundur? Bütün doğa olaylarını etkileyen ve bilim adamlarınca evrensel yasalar olarak kabul edilen Termodinamiğin İki Yasasının yaratılış modelini doğrulaması, bu sorunun yanıtıdır. Korunma, Termodinamiğin Birinci Yasası, bozulma ise İkinci Yasasıdır. Evrimcilerin öngördüğü ilerleme ve bütünleşme, gözlenebilen bilimsel verilerce desteklenmemekte ve bir evrim felsefesi olmaktan öteye gidememektedir.
“Kanımca, termodinamiğin iki yasası, belki de fizikçiler olarak deneyimlerimizden edindiğimiz en güvenilir genellemelerdir.”52

Bu tartışmada Termodinamiğin İkinci Yasasının ayrı bir önemi vardır. Çünkü, bu yasaya göre, doğada evrimcilerin ileri sürdüğünün aksine, yukarıya doğru değil, aşağıya doğru evrensel bir değişme ilkesi vardır. Bu özellik, aşağıdaki gibi farklı ortamlarda değişik yönlerden tanımlanabilir:


(1) Klasik Termodinamik

“Kendiliğinden oluşan bütün fiziksel değişmelerde entropi (düzensizlik) artışı hep olur.” Entropi, “işe dönüştürülemeyen enerji miktarının bir ölçüsüdür”.53


(2) İstatistiksel Termodinamik

“Klasik ve istatistiksel yönlerden entropi şöyle anlatılmaktadır: ‘Her enerji miktarında entropi adı verilen bir özellik vardır ve düzensizlik derecesinin bir ölçüsüdür. Enerjinin, sürekli olarak entropi artışının olduğu yönde akması gerekir’.”54

“Bildiğimiz kadarıyla bütün değişmeler; artan entropi, artan düzensizlik ve artan gelişigüzellik yönünde, yani bozulmaya doğrudur.”55
(3) Enformasyonsal Termodinamik

Bilginin işlendiği ve aktarıldığı sistemlerle (örneğin, bilgisayarlar, otomasyon, televizyon, gazeteler vs.) bağlantılı olarak, enformasyon teorisi adı verilen son derece yararlı bir bilim dalı, bilginin iletilmesinde entropiyi, “gürültünün” ya da belirsizlik derecesinin bir ölçüsü olarak düşünmektedir. Termodinamiğin diğer dallarında olduğu gibi enformasyonsal termodinamikte de aynı matematik kavramlar ve denklemlerin uygulanması, doğadaki birliğe ilginç bir tanıktır.

“Enformasyon ve termodinamiğin ikinci yasası arasındaki kavramsal bağlantı şimdi kesin olarak ortaya konmuştur.”56

“Termodinamiğin İkinci Yasası birçok şekilde ifade edilebilir... Bu ifadelerin eşitliğini göstermek için çok ileri seviyede matematik ve fizik kullanmak gerekse de, hepsi eşittir.”57

Bundan dolayı doğa olaylarını; (1) bir işin yapıldığı enerji dönüşüm sistemi, (2) değişikliğe uğrayan bir yapı sistemi, (3) bilginin kullanıldığı ve iletildiği bir bilgi sistemi olarak sınıflandırabiliriz. Birincisinde, daha sonraki iş için enerjinin bulunamayışı; ikincisinde, sistemin yapısındaki düzensizlik artışı; üçüncüsündeyse, kaybolan ya da bozulan bilgi, entropinin bir ölçüsüdür.
Belirli bir durumda hangisi daha yararlı olursa olsun, hepsinde de aşağıya doğru bir eğilim vardır. Enerji sağlanamaz, düzensizlik artar, bilgi değiştirilmiş olur.
Bununla beraber, daha gelişmiş organizmaların evrimleşmesi için enerjinin kazanılması, düzenin artması ve yeni bilgilerin eklenmesi gerekir. Oysa Termodinamiğin İkinci Yasası, herhangi bir dış etmen bu artışı zorlamadan artış olmayacağını göstermektedir.

“Bu yasanın sonuçlarından biri de, bütün gerçek olayların dönüşümsüz olmalarıdır... Evrende her olay, entropi miktarındaki değişmeye paraleldir... Bütün gerçek olaylar, entropideki artışla birlikte yürür. Entropi, sistemdeki düzensizliğin de ölçüsüdür. Düzensizlik arttıkça entropi de artar.”58

Görüldüğü gibi, Termodinamiğin İkinci Yasası, evrim modeli karşısındaki önemli bir sorundur. Evrimcilerin bu sorunu önemsememeleri yaratılışçıları şaşırtmaktadır. Evrimi teşvik eden birçok kitap, bu konudan asla söz etmez. Birçok evrimci bilim adamı da, bu konuyu, hiç önemi yokmuş gibi atlar. Bununla beraber, evrimle entropinin nasıl uzlaştığını sorduğumuz zaman genellikle şu yanıtlardan birisini verirler:
1. “İkinci Yasa canlı sistemlere uygulanamaz.”

“Karmaşık evrimleşme süreci içinde hayat, İkinci Yasada belirtilen eğilimle önemli bir karşıtlık göstermektedir. İkinci Yasa, artan entropi ve düzensizlik yönünde dönüşümsüz bir ilerleme öngörürken, yaşam sürekli olarak daha düzenli ve organize duruma doğru evrimleşir. Bir başka önemli gerçek de, daha büyük düzenliliğe doğru ilerleyişin dönüşümsüz olmasıdır. Evrim geri gitmez.”59

Bununla beraber, evrimin İkinci Yasaya ters düşmesi gerçeğinden (yazarın yukarıdaki alıntıda belirttiği gibi), uygulanmayacağını varsayarak sıyrılmaktadır. Yani o, sorgusuz sualsiz evrimin doğru olduğunu kabul etmektedir. Aslında, yaşamdaki oluşumlar çok karmaşık kimyasal olaylardır ve termodinamik yasaları bu olaylara da uygulanmaktadır. En yetkin biyokimyacılardan evrimci Dr. Harold Blum, biyolog arkadaşlarını entropinin canlı oluşumlarına da uygulandığına inandırmak için çok uğraşmıştır:

“Canlı sistemlerdeki enerji konusu üzerinde ne kadar özenle inceleme yaparsak yapalım, termodinamik ilkelerini yenecek bir kanıt bulamamaktayız. Fakat sürekli, cansızlar dünyasında tanık olmadığımız yüksek bir karmaşıklık derecesiyle karşılaşmaktayız.”60



2. “Termodinamik yalnızca istatistiksel bir ifadedir ve istisnaları mümkündür.”
Fakat Angrist şu itirafta bulunur:

“Böyle bir olaya karşı olasılıklar olağanüstü büyüktür.... Kimyacı Harry A. Bent entropinin azalabilme olasılığını hesaplamıştır, özellikle bir kalorilik ısı enerjisinin tamamının işe dönüşebilme olasılığını... Elde ettiği sonuç bilinen bir istatistiksel örnekle, yani, bir grup maymunun daktilo tuşlarına gelişigüzel vurarak Shakespeare’in eserlerini yazma olasılığıyla ifade edilebilir. Bent’in hesaplarına göre bir kalorilik ısının tam olarak işe çevrilme olasılığı bu maymunların Shakespeare’in eserlerini peş peşe hatasız 15 katrilyon kez yazabilmeleri olasılığıyla aynıdır.”61



3. “Belki İkinci Yasa eskiden işlemiyordu.”

Belki, evrimcilere göre geçmiş zamanlarda evrim oluşurken “Doğal İlerleme ve Bütünleşme İlkesi” gibi başka prensipler işliyordu. Fakat bu da evrimcilerin temel bir varsayımının reddedilmesi anlamına gelmektedir. Çünkü onlara göre, varolan bütün yasa ve olaylar her şeyin kökeninden sorumludur. Gerçekten, bu düşünce bile yaratılış yaklaşımının geçerli olduğunu ve günümüz dünyasının yalnız geçmişteki özel yaratılışla açıklanabileceğini bize bildirmektedir.


4. “Belki evrenin başka bölgelerinde İkinci Yasa işlememektedir.”
Isaac Asimov gibi usta bir fizikçi bile, şöyle bir tahminde bulunabilmektedir:

“Evrende oluşan her şey hakkında bilgi sahibi değiliz. Gözlemlediğimiz değişimlerin tamamı entropinin artışıyla gelmektedir. Buna karşın evrenin bir yerinde anormal koşullara bağlı bazı değişimler olabilir ve şimdiye kadar hiç incelemediğimiz, azalan entropi yönündeki olaylarla karşılaşılabilir.”62

Böyle bir tahmin ilginç gelebilir, ama tümüyle bilimdışıdır. Evrenin başka bölgelerinde yasaların farklı olduğuna ilişkin hiçbir kanıt yoktur. Dolayısıyla çok az bilim adamı, Asimov’un bu düşüncesine katılmaktadır. Ne olursa olsun, asıl konumuz dünyadaki yaşam ve kökenlerle ilgilidir ve dünyada İkinci Yasa kesinlikle uygulanmaktadır.
5. “İkinci Yasa açık sistemlere uygulanmaz.”

İkinci Yasayla ortaya çıkan soruna evrimciler genellikle, dünya gibi açık sistemlere bu yasanın uygulanamayacağı biçiminde yanıt vermektedirler. Onlara göre, entropi nedeniyle kaybolan enerjiden daha fazlası güneşten dünyaya gelmektedir. Bu yüzden böyle bir sorunları yoktur.


Aslında, bu yanıt akla uygun değildir. Çünkü, enerjinin miktarı (gerçekten yeteri kadar vardır) ile dönüşümü karıştırılmaktadır. Sorun, evrimin devamı için güneşten gelen enerjinin yeterli olup olmadığı değil, güneş enerjisinin evrimleşmeyi nasıl sağladığıdır.
Her iki yasa da kapalı sistemler için tanımlanmasına karşın, dünyada kapalı sistem diye bir şey yoktur. Aslında, bütün sistemler az ya da çok derecede, dolaylı ya da dolaysız olarak güneşten gelen enerjiye açıktır. Bundan dolayı, dünyanın güneşten gelen enerjiye açık bir sistem olduğunu söylemek her şeyi açıklamaz. Çünkü, aynı ifade bütün diğer sistemler için de geçerlidir.
İkinci Yasa bütün sistemlerde düzensizliğe doğru bir eğilim öngörür ve sistemlerin çoğunda da zaman, düzenlilikten düzensizliğe doğru gerçek değişmeleri ortaya çıkarır.
Dünyada, İkinci Yasanın öngördüğü bozulma eğiliminin görünüşte dengelendiği ve düzenlilikte bir artışın oluştuğu sistemler de vardır. Örneğin, tohumun bir ağaç, fetüsün yetişkin bir hayvan haline gelmesi, tuğla yığınından bir bina yapılması gibi.
Eğer bu sistemlerde, geçici ve sınırlı olarak İkinci Yasaya karşı kazanılan üstünlüğü (her birinde bu olay kısa ömürlüdür, çünkü en sonunda organizma ölür ve bina da yıkılır) yakından incelersek, her durumda, en azından iki temel koşulun var olması gerektiğini anlarız:
(a) Büyümeyi yönlendiren bir program gereklidir.

Gelişigüzel birikmelerle oluşan bir büyümenin sonucunda, düzenli bir yapı yerine, yalnızca karışıklık oluşur. Tüm olayların bir örnek, bir plan ya da bir programla başlaması gerekir. Aksi takdirde düzenli bir büyüme gerçekleşmez. Canlılarda bu durum, her canlı türü için ayrı bir DNA molekülüne bilgi sistemi olarak yerleştirilmiş olan çok karmaşık bir genetik programla gerçekleştirilmiştir. Binalar ise, mühendis ve mimarlar tarafından önceden hazırlanan plana göre inşa edilirler.


(b) Büyümesi için bir enerji dönüştürme mekanizması gereklidir.

Çevreden gelen enerji doğrudan kullanılamaz. Canlı sistemin bileşenlerini karmaşık ve düzenli bir yapıya organize etmek için, önceden, özel enerji biçimlerine dönüştürülmesi gerekir. Böyle bir dönüştürme mekanizması yoksa, çevreden gelen enerji mevcut yapıları bozmaktan başka bir işe yaramaz.

“Düzenliliğin sürmesi için bakım işine gerek vardır ve dünyada gıda ürünlerine duyulan talep, aslında bu işi yapacak olan enerji talebidir. Fakat enerjinin basitçe harcanması, düzeni sağlamak ve sürdürmek için yeterli değildir. Çini imalâthanesinde bir boğa, etrafı yıkmakla bir iş görebilir. Fakat hiçbir zaman organizasyonu oluşturamaz ve sürdüremez. İhtiyaç duyulan iş belirli bir iştir, özellikleri vardır. Bir işi yapacak olanın, en azından, o işin nasıl yapılacağı hakkında bilgi sahibi olması gerekir.”63

Yukarıdaki tohum örneğinde, gerekli olan enerji dönüşüm mekanizmalarından birisi, fotosentez adı verilen şaşırtıcı olaydır. Böylece, henüz tamamı aydınlatılamayan karmaşık kimyasal reaksiyonlar, ışık enerjisini bitki yapısındaki bileşiklere dönüştürür. Hayvanlarda ise gıdaları vücut yapısına dönüştürmek için sindirim, kan dolaşımı, solunum gibi çok sayıda karmaşık mekanizma çalışır. Bina inşa edilirken de, yakıt maddeleri ve insan gücü, çok sayıda karmaşık elektrikli ve mekanik aygıtları çalıştırmada kullanılır.


Asıl sorun, güneşten dünyamıza erişen enerjinin evrimleşme için yeterli olup olmadığı değil, tersine, bu enerjinin evrimleşmeye nasıl dönüştüğüdür. Bu dönüşümün gerçekse, evrim en büyük gelişme olayı demektir. Çok küçük çaptaki bir büyüme olayı için bile bir program ve özel bir dönüşüm mekanizması gerektiğine göre, evrim için sonsuz derecede karmaşık bir şifre ve daha özel bir enerji dönüşüm mekanizması gerekmektedir.
Ancak, şimdiye kadar böyle bir program ve mekanizma ortaya çıkarılamamıştır. Öyleyse, atomdan küçük gelişigüzel parçacıkları insanlara kadar evrimleştiren plan, evrenin neresindedir? Sürekli olarak dünyaya gelen güneş enerjisini, kimyasal elementlerden, çoğalabilen canlı organizmalara ya da uzun jeolojik devirlerde kurtçuk kümelerini, insan topluluklarına dönüştüren olağanüstü motora nerede rastlanmıştır?

Bu kadar zor ve büyük bir iş için, mutasyonlar ve doğal seçilim yetmez. Mutasyon yönlendirici bir program değil, rastgele bir olaydır. Etkilediği organizmayı daha iyi ve karmaşık bir duruma getirerek enerjiyi dönüştüremez. Doğal seçilim, yeni bir şeyin üretimini yönlendiren bir program değildir. O ancak kötü değişimleri ve mutasyonları ayıklar. Bir enerji dönüşüm mekanizmasının olmadığı çok açıktır.


Gördüğümüz gibi mutasyon ve doğal seçilim, ne yönlendirici bir programdır, ne de bir enerji dönüşüm mekanizmasıdır. Mutasyon ve doğal seçilim beraber çalışsa bile, büyümenin gerektirdiği bu iki koşulu nasıl sağlayacaklar?
Evrimciler tahminler yürütmeden, canlı kürede (evren bir yana) yüksek karmaşıklıktaki olağanüstü organik evrene doğru büyümeyi yönlendirecek büyük bir programın ve güneş enerjisini yine bu büyümede kullanılabilecek biçime çeviren büyük bir mekanizmanın doğada var olduğunu gösterinceye kadar, evrim fikrinin tamamı İkinci Yasa tarafından reddedilecektir.
Şimdi çok emin olarak, evrim olayının (hipotetik Doğal İlerleme ve Bütünleşme İlkesi), Termodinamiğin İkinci Yasası tarafından tümüyle olanaksız kılındığını söyleyebiliriz. Evrim modelinin bu İkinci Yasaya uydurulması olanaksızdır.
Bir gün evrimciler, modellerinde becerikli bir değişiklik yaparak evrimle İkinci Yasayı uzlaştırmaya çalışsalar bile ortaya çıkacak olan, olsa olsa İkinci Yasanın önemini küçümseyen evrimci bir açıklama olacaktır. Başka bir deyişle, ileride evrim modeli, belki (nasıl olabileceğini görmek çok güç), Termodinamiğin Yasalarını açıklayabilecektir. Öte yandan yaratılış modeliyse, bu yasaları küçümsemeye gerek duymamaktadır. Çünkü, zaten bu yasaları öngörmektedir.

Yaşamın Kökeni

Kuşkusuz evrim aşamaları içerisinde en güç açıklanabileni, cansızdan canlıya, çoğalmayan kimyasal bileşiklerden, kendisini eşleyebilen sistemlere geçiştir. Nasıl olursa olsun, evrim geçerliyse, bu geçişin de gerçekleşmiş ve bugün doğada işleyen yasalarla açıklanabilen doğal olaylar aracılığıyla oluşmuş olması gerekir.
Evrim modeline göre, geçmişte evrimi gerçekleştiren yasalar günümüzde de geçerli olduğundan, bugün de cansızdan canlının türemesi gerekmektedir. Fakat yapılan deneyler, günümüzde böyle bir evrimin oluşmadığını göstermektedir. Bunun için, evrimciler evrim modelini bir başka ikincil varsayımla değiştirerek, bunun da çözümünü buldular. Yani onlara göre, o zamanlar dünya atmosfer ve hidrosferinde farklı koşullar egemendi.
Burada, yaratılış modelinin hem yalınlığı, hem de gücü bir kez daha ortaya çıkmaktadır. Bu model, niçin cansızlardan canlıların oluşamayacağını açıklamak zorunda değildir. Çünkü, bu durumu zaten baştan kabul etmektedir. Yaratılış modeline göre yaşam, belirli bir yaratma döneminde oluşmuş ve bugün yinelenmeyen eşsiz bir olaydır.
Görüldüğü gibi yaratılış modeli, yaşamın kökeni hakkındaki olgulara, evrimden daha iyi uyum sağlamaktadır. Şimdi, evrim modelinin, yaşamın ilk ortaya çıktığı çağlardaki koşulların farklı olduğuna ilişkin varsayımını biraz daha inceleyelim. Geçmişte koşulların gerçekten farklı olduğunu kuşkusuz hiç kimse bilmemektedir. Üstelik jeolojik kanıtlar da bu savın tam tersini ortaya koymaktadır. Ancak, bir an için öyle olabileceğini varsayalım.
Bu konuyla ilgilenen biyokimyacılar, probleme çözümlemeli yöntemler ve deneylerle yaklaşmaya çalışmışlardır. Hayatın kendiliğinden nasıl başlayabileceğini göstermek için canlıların yapılarını inceleyip ilk çağların koşullarını laboratuvarda oluşturarak cansızdan canlı oluşumunu (hayali) yinelemeye çalışmışlardır.
Bu konuda çalışan birçok bilim adamının, söz konusu soruna kesin çözüm getirecekleri konusunda iddialı konuşmalarına rağmen, şu ana kadar hiçbir yerde çözüme yaklaşılmadığı ve büyük olasılıkla da bu sorunun hiç çözülemeyeceği bir gerçektir. Çünkü, en basit canlının bile olağanüstü karmaşık kimyasal yapısını çözümlemeli yöntemler ve deneylerle sentezlemek oldukça zordur. Şimdi çözümlemeli ve deneysel zorlukları kısaca inceleyelim.
1. Canlıların Çözümlemeli Karmaşıklığı

Karmaşık canlılar olağanüstü sayıda özel amaçlı hücrelerden, bu hücreler de çok özel yapıdaki proteinlerden yapılmıştır. Her protein molekülü de, yirmi çeşit amino asidin farklı oranlarda ve sırada dizilmeleriyle biçimlenmiştir. Her bir amino asit, hidrojen, azot, oksijen ve karbon (iki tanesinde de kükürt vardır) elementlerinden oluşmuştur.


Bu karmaşık protein moleküllerinin tamamı DNA molekülleri üzerindeki bilgilere göre üretilmekte ve bir araya toplanmaktadır. DNA (deoksiribo nükleik asit) altı tür basit molekülden ibarettir. Bunlar, sıralanışları bilgiyi oluşturan dört tür baz olan azot, oksijen, hidrojen ve karbonla birlikte deoksiriboz şekeri molekülü ve bazları yerlerinde tutan bir fosfat molekülüdür.

DNA molekülü, hücre proteinlerinin yapısıyla ilgili bilgileri taşımanın yanı sıra, kendisini eşleme özelliğine de sahiptir. Bundan dolayı üreme ve kalıtım doğrudan doğruya, her canlıda farklı ve özel bir yapıda düzenlenmiş olan bu moleküle bağlıdır.


Böylece, cansızdan canlı oluşumu sorunu, ilk eşleşen sistemin evrimleştiği yönteme bağımlı olmaktadır. Burada aşılmaz bir engel vardır. DNA, yalnız protein yapısındaki birtakım enzimlerin yardımı ile eşleşebilirken, bu enzimlerin bileşimi de ancak DNA’daki bilgiler doğrultusunda gerçekleşir. Her ikisi de birbirine bağımlı olduğundan, eşleşmenin oluşması için ikisinin de aynı anda var olması gerekir.
Gerçekten, canlılığın ilk ortaya çıkışı ancak özel bir yaratılışla olasıdır. Çok sayıda ciddi araştırmacı bu sorunu saptamışlardır.

“Üreme talimatlarının, çevreden madde ve enerji sağlamanın, büyüme sırasının ve bilgileri büyümeye çevirecek mekanizmaların tümüne ait talimatların o anda bir arada bulunmaları gerekmektedir. Bunların tümünün kombinasyonunun rastlantı sonucu gerçekleşmesi olasılığı o kadar düşük ki, olayda Tanrı’nın parmağının bulunduğu sık sık söylenmiştir.”64

Yukarıdaki ifadenin 1955 yılında, yani James Watson ve Francis Crick tarafından DNA’nın yapısının aydınlatılmasından iki yıl sonra yazılmasına karşın, bu sır bugün bile bir çözüme kavuşturulamamıştır. Yıllar sonra bu konuda yazılan bir makalede de aynı çaresizlik dile getirilmektedir:

“Ancak, biyokimyasal genetik seviyesinde, evrimle ilgili birçok önemli soru hâlâ yanıtlanamamıştır... Tüm canlılarda, hem DNA eşleşmesi, hem de üzerindeki şifrelerin proteinlere çevrilmesi, oldukça özel ve uygun enzimler sayesinde olmaktadır. Aynı zamanda bu enzim moleküllerinin yapıları da DNA tarafından belirlenmektedir. İşte bu gerçek, evrimde çok gizemli bir sorunu açığa çıkarmaktadır.

“Acaba, evrim olayında, şifrenin kendisi ve şifredeki enzimler birlikte mi ortaya çıkmıştır? Bu bileşiklerin olağanüstü karmaşıklığı ve sentezlenmeleri için aralarında hiç aksamayan bir koordinasyonun olma zorunluluğu göz önüne alındığında, rastlantısal oluşabilmeleri neredeyse olanaksız görünmektedir. Kuşkusuz bu sır, Darwin öncesi biri için (ya da Darwin sonrası bir evrim kuşkucusu için) özel yaratılışın en güçlü kanıtı olarak yorumlanırdı.”65
En basit bir protein molekülünün bile ne derece karmaşık bir yapısı olduğunu sonraki bölümde anlatacağız. Böyle bir molekül rastlantıyla oluşabilse bile, kendini hiçbir zaman eşleyemezdi. Özetle, üremede DNA’ya duyulan gereksinim, bu üreme için de bazı proteinlerin var olma zorunluluğu ve bu proteinlerin de DNA’daki bilgilere göre yapılanma zorunluluğu, evrimin, son derece önemli bir aşamada aşılması olanaksız bir engeldir.
Yaratılış modeli için bu konuda herhangi bir sorun yoktur. Çünkü bu model canlıların ancak canlılardan oluşabileceklerini öngörür.
2. Yaşamı Sentezlenmenin Deneysel Zorlukları

Gazete haberleri sonucunda birçok kişi, bilim adamlarının gerçekten “tüpte yaşam yaratabildikleri” izlenimine kapılmışlardır. Aslında, durum kesinlikle böyle değildir. Biyokimyacıların, diğer canlıların hiçbir parçasından yararlanmadan, temel kimyasal maddelerden (karbon, oksijen vs.) önce amino asitleri, sonra da bunlardan proteinleri sentezleyebilecekleri ve daha sonra bunların üretimini ve ileride düzenlenmelerini belirleyebilecek bir DNA molekülünü sentezleyebilecekleri gün, çok uzak görünmektedir. Gerçekten, sorun öyle karmaşıktır ki, böyle bir şeyin hiçbir zaman yapılamayacağına kesin gözüyle bakılmalıdır.


Ancak, bir gün böyle bir deney başarılırsa, bu demek değildir ki, aynı şeyler üç milyar yıl önce rastlantıyla oluşmuştur. Tersine, böyle bir olayın, ancak çok bilinçli hazırlanmış plânlar ve son derece doğru işleyen duyarlı laboratuvar aygıtlarıyla gerçekleşebileceğini kanıtlamaktadır.
Burada, söz konusu alanda çalışan biyokimyacıların başarılarını küçümsemek istemiyoruz. Ancak, bu deneylerin hiçbirinde canlı oluşturulmamıştır. Konuyu uygun bir perspektife oturtmak için, bu alanda yapılmış olan önemli deneylerin bazılarını kısaca gözden geçireceğiz.
(a) Amino asitlerin bileşimi: Stanley Miller’den başlayarak çeşitli araştırmacılar, birtakım özel aygıtlarla, yeryüzünün ilk çağlarındaki yaşam koşullarını oluşturarak, bazı amino asitler elde etmişlerdir. Bununla birlikte, amino asitler hiçbir şekilde canlı varlıklar değildirler. Ayrıca, Miller yaptığı aygıta, amino asitleri oluştuğu anda yakalayacak bir de ek yaparak, onları yapıldıkları ortamdan uzaklaştırmıştır. Böyle yapmasaydı, aynı atmosferik koşullarda o amino asitler hemen parçalanacaklardı. Ancak, Miller’in koruyucusuna benzeyen bir araç ilkel yeryüzünde bulunmayacaktı.66
(b) Amino asitlerin birbirine bağlanması: Sidney Fox ve diğer araştırmacılar, çok özel ısıtma tekniklerini kullanarak, varsayıma dayanarak dünyanın ilkçağları olduğu düşünülen dönemde hiç olamayacak koşullarda, amino asitleri “proteinoid” adıyla birbirlerine bağlamayı başarmışlardır.67 Bununla birlikte, bunlar da canlılarda bulunan çok düzenli proteinlere hiç benzememekteydi. Yalnızca hiçbir işe yaramayan, düzensiz lekelerden oluşuyorlardı. İlkçağlarda bu moleküller gerçekten oluşmuşlarsa, çabucak parçalanırlardı.

(c) DNA ve benzeri gen yapılarının kopyalanması: 1967 yılında Arthur Kornberg tarafından gerçekleştirilen “DNA sentezlenmesi” birçok gazete okuyucusunun ilgisini çekmişti. Severo Ochoa ve başka bilim adamları, bir gen olan virüs DNA’sını ya da başka biyolojik aktiviteye sahip molekülleri sentezleyerek ün kazanmışlardı. Bunların tümü önemli ve övülmeye değer çalışmalardır. Yine de, ayrıntıya girmeden özetlersek, bu çalışmaların tamamında bir DNA molekülü, gerçek hücrelerdekine benzer şekilde, kalıp gibi kopya edilmiştir. Bu kopya işleminde gerekli enzimleri de bulundurmak gerekliydi.68 Yani hiçbirisinde, başlangıçta canlılardan sağlanan bu moleküller olmaksızın, bir DNA ya da bir başka bileşik yapılmış değildir.
(d) Hücre sentezlenmesi: 1970 yılında, J. P. Danielli’nin, gerçekten canlı bir hücre sentezlediği açıklandı. Bir kez daha belirtelim ki, bu bilim adamı canlı bir hücre ile işe başlayarak, onu parçalara ayırmış ve bunları yeniden birleştirerek yeni bir hücre oluşturmuştur. Bu önemli bir çalışma olmakla birlikte, bir canlı yaratmak anlamına gelmemektedir.
Yaratılışçılar, canlı organizmaların yapay yoldan üretilmesi üzerinde çok durulmasının yanlış bir anlayışı getirdiğine inanırlar. Bu olayların hiçbirisi doğal koşullarda oluşmaz. Öğretmenler, yaşamın eşsiz, karmaşık ve harika bir şey olduğunu öğrencilerine anlatırlarsa, onlara daha yararlı olurlar. Canlının cansızdan oluştuğuna dair hiçbir bilimsel kanıt yoktur. Yaratılış modeli, yaşamın benzersiz kökeninin, yaşayan bir Yaratıcı’nın sözü olduğunu vurgular. Neden-sonuç yasası da canlının İlk Nedeni’nin canlı olmasını gerektirmektedir.

Yüklə 1,5 Mb.

Dostları ilə paylaş:
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18




Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2024
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə