83
axır vaxtlar, tez-tez əsəbiləşirdi (elə bil, yavaş-yavaş başa düşmüşdü ki, axırı, bax,
beləcədi, Abdulla kişinin bekarçılıqdan düzəltdiyi süpürgələri bazarda satmaqdı!) və
Zübeydə evdən çıxanda Əbdülə dedi: «– Bakıdan nervi həkimi gəlib bura, gedirəm
onun yanına». Əbdül soruşdu ki, neynirsən onu? Zübeydə dedi ki, necə yəni
neynirsən onu? «Gedirəm, – dedi. – Nervimi düzəltsin». Qeysəbdül ağzını açıb:
«Ba-a-a!.. – dedi.– Zübeydə, nervisiz sənin nə ləzzətin!»
Yazıq Əbdül, Allah rəhmət eləsin sənə... Zübeydə hərdən əsəbiləşəndə,
doğrudan da, turp əkirdi onun başına.
– Zübeydə!..
Zübeydə əlindəki şlanqın ağzını yerə dirəyib bir də qulaq verdi və darvazanın
dalından onu bir də səslədilər:
– Zübeydə!
– Kimdi? – Soruşdu Zübeydə. – Kimdi orda?
– Mənəm!
– Sən kimsən? Allahın bacısı oğlusan? Əstəğfürulla... Aduvu de də!..
– Mənəm, Ağagüldü!
Əslində, Zübeydə bu səsin sahibini o saat tanımışdı və elə bil, səhərdən bəri
gözləyirdi də bu səsin sahibini, çünki əlində şlanq ağacları, gülləri, evin dalındakı
ləkləri sulaya-sulaya arabir hardansa çox dərinlərdən bir hıçqırıq eşidirdi: bu,
Nisənin bayaqkı hıçqırtısıydı və bu hıçqırtıda Zübeydənnn ətini ürpəşdirən bir xof,
qorxu var idi, bir xoşagəlməzlik var idi.
– Nə var, nolub, balam, gecə vaxtı nöş yaduva düşmüşəm belə? Əsfələssafilin
idim bayaq, indi əziz-xələf olmuşam səninçün?
Ağagül nə Zübeydənin bu sözlərinə, nə də ki, bu sözlərdəki eyhama cavab
verdi, səsini çıxarmadı, susub dayandı darvazanın dalında və ürəyində də fikirləşdi
ki, sözlər çıxır bu arvadın ağzından, heç xoruz səsi eşitməmiş sözlər...
Zübeydə tələsmədən əvvəlcə şlanqı quyunun yanına gətirdi, sonra motoru
söndürdü, sonra çarhovuzun krantını açıb əllərini yaxaladı, üz-gözünə su vurub
tərini aldı, sonra çarhovuzun yanındakı badam ağacından asılmış təmiz ağ dəsmalla
qurulandı və bütün bunlardan sonra, nəhayət, darvazaya yaxınlaşıb Ağagülün nə
istədiyini və niyə gəldiyini çox gözəl başa düşə-düşə:
– Nə istəyirsən? – soruşdu. – Nə sözün var mənə, bu gecə vaxtı? – soruşdu və
darvazanın bala qapısını açdı.
Ağagül:
– Işim var sənnən, – dedi və bala qapıdan həyətə girdi.
– Nə işin, balam, sən kim, mən kim? Sənnən mənim nə işimiz?
Ağagül darvazanın üstündə yanan və bu saat bütün ətrafında ağcaqanadlar
uçuşan iki yüz əllilik elektrik lampasının işığında yenə də bu arvadın buxağı
sallanan ətli, girdə sifətinə, xınalı, qırmızı saçlarına, hələ də nəsə sürtdüyü qara
gözlərinə baxıb daha burda çox dayanmamaq üçün və bu arvadı da çox görməmək
üçün birbaş mətləbə keçdi:
– Mənə bax, Zübeydə, bayaq bizi görməyüvü deməginə heç kimə, mənimçün
yox e, Baladadaş canı, mənə nə var, gedirəm, onsuz da, əsgərliyə, Nisəyçün
deyirəm, deməginə heç kimə... Özü də... özü də elə-belə döyül mənnən Nisəninki,
nöşün ki, evləniciyik biz, mən qeyidib gələnnən sonra, alaciyəm onu....
84
– Hə?.. – dedi Zübeydə. – Allah xeyir versin, alaceysən Firuzənin qızını, əcəb
eliyəceksən, çox mübarək, övlənəcəksüz, oğullu-uşaqlı olasuz, çağırarsuz toyuvuza,
gəlib Allah xeyir versin deyərik, çağırmazsuz, nolar, yenə Allah xeyir versin, atam
balası, mənə nə? Hə? Mənə nöş atçot verirsən, milisioner Səfərəm ki, ya səninçün
mən? Kim kimnən vağzal bağında, əncir ağacının dibində, gecə yarısı neyniyir,
mənə nə? Xalxın işinə nöş burnumu soxuram? Söz gəzdirmək mənim sənətim döyül,
atam balası, hamı bilir ki, söz gəzdirməklə mənim aram yoxdu... – Zübeydə
Ağagülün gözlərinin içinə baxa-baxa bu sözləri dedi, heç gözünü də qırpmadı. –
Yeri get yat, atam balası, gecdi, səhər dura bilməzsən.
Təbii ki, Zübeydənin dediyi sözlərin hamısını əksinə başa düşmək lazım idi və
Ağagül də bunu başqa cür başa düşə bilməzdi: səhərin gözü açılmamış Zübeydə
bütün kəndin arvadlarına ağzına gələni danışacaqdı.
Oğlanın döyüküb iki yüz əllilik lampa işığında ona beləcə yaxından baxması
Zübeydəni bu dəfə doğrudan-doğruya hövsələdən çıxardı və Zübeydə əlini uzadıb
darvazanın bala qapısından yapışdı ki, Ağagülün dalınca bağlasın:
– Yeri, yeri get yat, atam balası...
Bu vaxt həmin bürkülü Abşeron gecəsində birdən-birə bir toyuq qaqqıldadı və
bu toyuq qaqqıltısı sısqa ağcaqanad vızıltısı, elə bil ki, çox-çox uzaqlardan gələn
təmkinli dəniz uğultusu yeknəsəqliyində çox da gözlənilməz səsləndi; Zübeydə
təəccüblə Ağagülün arxasınca boylandı və oğlanın arxada tutub saxladığı torbanı
gördü.
– Bu nədi, adə, belə?
Ağagül:
– Toyuqdu, – dedi, – səninçün gətirmişəm. – Və torbanı Zübeydəyə uzatdı. –
Ala.
Zübeydə:
– A-a-a... – dedi və dodağının qıraqlarındakı qızıl dişləri iki yüz əllilik elektrik
lampasının işığında işıldadı: bu arvadın müftə mala xüsusi həvəsi vardı və müftə şey
hansı əhvalda olursa-olsun, o saat maqnit kimi onu özünə çəkirdi; Zübeydə
gözgörəsi dəyişib başqa adam oldu: – A-a-a... Ağagül, nə zəhmət çəkmisən?..
Ağagül əlində tutduğu torbadan canını tez qurtarmaq üçün bir də:
– Ala... götür... – dedi.
– Xəcalət verirsən də...
Zübeydə torbanı Ağagüldən aldı və əlini içəri salıb toyuğu çıxartdı; qırmızı çil
toyuq işıq üzü görən kimi, bərkdən qaqqanaq çəkib qanadlarını şappıldada-
şappıldada arvadın əlindən buraxılmaq istədi və Zübeydə də çil toyuğu təzədən
torbaya basdı:
– Gör nə hay-həşir qoparır, – dedi və soruşdu: – Anovun xəbəri var?
Ağagül bu suala cavab vermədi və Zübeydə də ikinci dəfə bu sualı təkrar
eləmədi.
Zübeydə:
– Gəl içəri də, burda nöş dayanmısan? – dedi.
Ağagül:
– Yox, çox sağ ol, – dedi və belə başa düşdü ki, işlər düzəlib daha, amma iki
yüz əllilik elektrik lampasının işığında bu arvadın girdə ətli sifətinə, qara gözlərinə
baxanda, ürəyində yenə də bir nigarançılıq baş qaldırdı. – Getdim mən...
Dostları ilə paylaş: |