Fxslxgghpxn-nxplhkxn-ncpxl


-ci hədis Həzrəti Peyğəmbərin(s) duası ilə Əbu Hüreyrənin anasının islamı qəbul etməsi və Peyğəmbər (s)-in onlar haqqında etdiyi dua



Yüklə 4,01 Mb.
səhifə11/16
tarix11.09.2018
ölçüsü4,01 Mb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16
31-ci hədis

Həzrəti Peyğəmbərin(s) duası ilə Əbu Hüreyrənin anasının islamı qəbul etməsi və Peyğəmbər (s)-in onlar haqqında etdiyi dua

Müslüm Əbu Hüreyrəyə istinad edərək bu hədisi nəql edir. Əbu Hüreyrə deyir: “Anam iman gətirməyən müşriklərdən biri idi. Hər zaman mən ona İslamı qəbul etməyi təklif edirdim, amma təəssüflər olsun ki, bir nəticə verməyirdi. Günlərin biri onu çağırdığım zaman Peyğəmbər(s)-in ünvanına xoşa gəlməz sözlər deyərək mənə çox ağır cavab verdi.

Onun bu sözlərindən çox narahat oldum və kədərli halda Peyğəmbər(s)-in yanına gedib əhvalatı ona danışdım, ondan anamın haqq yola hidayət olması üçün dua etməsini xahiş etdim. Peyğəmbər (s) belə bir dua etdi: “İlahi! O qadının haqq yola gəlməsinə kömək ol və özün onu hidayət et!” Peyğəmbər(s)-in anam haqda etdiyi bu duanı eşidib sevincək halda eşiyə çıxıb özümü evə çatdırdım. Evə çatdığım zaman küçə qapısının (arxa tərəfdən) bağlı olduğunu gördüm. Anam ayaq səslərindən mənim gəldiyimi hiss edib səsləndi: “Gözlə, bu saat gəlirəm!” İçəridən su səsini eşidib onun qüsl aldığını başa düşdüm. Qüsl alıb qurtardıqdan sonra uzun paltarını geyib üzünə məqnə (üz örtüyü) atdı.

Qapını açdığı zaman ondan bu sözləri eşitdim: “Əşhədu ənla ilahə illəllah və əşhədu ənnə Muhəmmədən Rəsulullah.”

(Şəhadət verirəm ki, Allahdan başqa məbuz yoxdur və şəhadət verirəm ki, Məhəmməd Onun Rəsuludur). Sevindiyimdən gözlərim yaşardı və dərhal Peyğəmbər(s)-in yanına qayıtdım. Onu gördükdə dedim: Ya Rəsuləllah! Müjdələr olsun! Allah-təala etdiyin duanı qəbul etdi və Əbu Hüreyrənin anasını haqqa hidayət etdi. O da sevinərək Allaha şükr və səna etdi. Sonra ondan belə bir xahiş etdim: Ya Rəsuləllah! Elə bir dua et ki, Allah bizi möminlərin dostu və möminləri də bizim dostlarımız qərar versin. Peyğəmbər (s) bu duanı etdi. “İlahi! Bu bəndəni və onun anasını Sənə yaxın olan möminlərin yanında əziz, möminləri də onlar ilə rəuf və mehriban et.” Peyğəmbər(s)-in etdiyi bu duadan sonra dünyaya mənim adımı eşitməmiş mömin bəndə gəlməmişdir. Məni görməyən möminlər isə haqqımda xoş sözlər danışar və qəlblərində mənə qarşı sevgi bəsləyərlər.”

Bu hədis bir neçə səbəbə görə insanda şübhə doğurur:

1-Əbu Hüreyrə haqqında olan bu hədisi tarix və hədis kitablarında onun özündən savayı kimsə nəql etməmişdir. Deməli, bu, hədis deyil, yalnız Əbu Hüreyrənin təxəyyülü əsasında uydurulmuş adi bir dastandır.

2-Onun dediyinə görə anası iman gətirməyən inadkar müşriklərdən olmuşdu. Belə olduğu bir halda o hansı ümidlə “Məsqətur-Rə”si” (yəni Yəməni) tərk edib “Darul-Hicrətə (yəni Mədinəyə) hicrət etmişdir? Yəməndə qalıb bütlərlə raz-niyaz edib ibadətlə məşğul olar və özünə bu qədər əzab-əziyyət rəva bilməzdi.

Bəs Əbu Hüreyrənin sadiq tərəfdarları bu haqda nə deyir? Əgər onlar öz əsərlərində Əbu Hüreyrənin anasının islamı qəbul edib hicrət etdiyi haqda hər hansı bir mətləbə toxunublarsa, bizə də bir yol göstərsinlər. Allah özü şahiddir ki, bu qadın haqqında bir dənə də olsun hədis və rəvayət nəql olunmamışdır. Əldə olan yeganə mənbə, ikinci xəlifənin (Ömər ibni Xəttabın) Əbu Hüreyrəyə dediyi sözlərdir. Xəlifə Ömər Əbu Hüreyrəni Bəhreyn imarətindən kənar etdiyi zaman dedi: “Anan Üməymə səni yalnız eşşək otarmaq üçün doğmuşdur.” Buradan belə məlum olur ki, Əbu Hüreyrənin anasının adı Üməymə olmuşdur.

Mütərcim və nəzər sahibləri öz əsərlərində bu qadın haqqında məlumat vermişlərsə də yalnız onun nəql etdiyi bu hədisə istinad etmişlər.

3-Məlum olduğu kimi Əbu Hüreyrə mühacirlər arasında ən kasıb şəxslərdən biri olmuşdur. Onlar Məkkədən Mədinəyə mühacirət etdikdən sonra kimsənin evinə pənah aparmayıb təzə tikilmiş məscidin (Peyğəmbər (s) məscidinin) həyətində özləri üçün kiçik bir yer düzəltdilər.

Sonralar bu yerə “Suffə” və orada sakin olanlar “Suffə əhli” deyildi. Onlara “islam qonaqları” da deyilirdi və Əbu Hüreyrə onlardan biri idi. O özü etiraf edirdi ki, Mədinədə onun keçirdiyi həyat tərzi çox ağır və dözülməz olmuşdur. Əbu Hüreyrə özü haqda danışarkən bu əhvalatı hər zaman yad edərdi:

“Günlərin biri Peyğəmbər(s)-in minbəri ilə Ayişənin hücrəsi (otağı) arasında aclıqdan halsızlaşıb yerə yıxıldım. Camaat məni dəli bilib ayaqlarını mənim üzərimə qoyub o tərəfə bu tərəfə keçirdilər. Amma mən nə dəli idim, nə də divanə; sadəcə olaraq aclıqdan bu hala düşmüşdüm.

Belə olduğu bir halda Əbu Hüreyrə hansı evdən danışır?

4-Fərz edək ki, Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi bu hədis mötəbərdir.

Amma bunu Əbu Hüreyrə ilə heç cür əlaqələndirmək olmaz. Həzrəti Peyğəmbər(s)-in Allah dərgahındakı məqamı hamıya bəllidir. O (Allah) istədiyi hər bir şəxsi zülmətdən çıxarıb haqqa hidayət edər. Amma məsələ burasındadır ki, bu hədisi Əbu Hüreyrədən savayı ikinci bir şəxs nəql etməmişdir və bu qadının (işarə etdiyimiz mənbədən başqa) adı heç yerdə çəkilməmişdir.

5-Əbu Hüreyrə hədisdə belə bir mətləbə işarə edir: Peyğəmbər (s) bizim möminlərlə və onların da bizim ilə dost olmaqları üçün dua etdi və Allah-təala onun duasını müstəcab (qəbul) etdi. Əgər həqiqətdə də belə olubsa, o, Peyğəmbər(s)-ə və onun məsum ailəsinə ehtiram etməli və onlara mehr-məhəbbət göstərməli idi. Tarixə nəzər saldıqda isə bunun tam əksinin şahidi oluruq. Məsum imamlar və islam ümmətinin digər böyük şəxsiyyətləri Əbu Hüreyrəyə daim nifrət etmiş və onu nadan və yalançı bir insan kimi tanımışlar. Əbu Hüreyrə nəql etdiyi hədislərdə bu böyük şəxsiyyətlərə töhmət vurmuş və onlar haqqında bacardığı qədər yalan uydurmuşdur. Həqiqətdə isə onun kimi “mömin” adlandırdığı bizə artıq məlumdur.

Əli (ə) onun haqqında bu sözləri buyur-muşdur.

“Bilin ki, sizin aranızda Peyğəmbər (s) haqqında ən çox yalan söyləyən şəxs Əbu Hüreyrə Duvəsidir. Əgər onun dedikləri doğru və düzgün olsaydı bütün möminlər ona ehtiram etməli və xətrini əziz tutmalı idilər.”1

Xəlifə Ömər onu Bəhreyn imarətindən kənarlaşdırdığı zaman bu sözləri ona demişdir: “Ey Allahın və onun kitabının düşməni! Allahın malına xəyanət etdin?!”

Allah və Allah kitabının düşməni möminlərin dostu ola bilərdimi?

Xəlifə Ömər hələ Peyğəmbər(s)-in zamanın-da Əbu Hüreyrəyə (tutduğu nalayiq işlərə görə) möhkəm zərbə vuraraq yerə yıxmışdı.2

Peyğəmbər (s) vəfat etdikdən sonra xəlifə Ömər onu Bəhreyn imarətindən kənarlaşdırdı və beytül-mala xəyanət etdiyi üçün onu şəxsən özü şallaq zərbələri ilə cəzalandırdı. Cəzalandırdıqdan sonra beytül-maldan oğurladığı on min dinarı geri qaytardı. Xəlifə Ömər onu tək müsəlmanların malını mənimsəməkdə deyil, uydurduğu saysız-hesabsız hədislər üçün də cəzalandırardı.

Mərhum Həmidinin “Nəhcül-Bəlağə”yə verdiyi şərhdə3 deyilir: “Xəlifə onun hədis nəql etməkdə həddini aşdığını görüb bir neçə şallaq zərbəsi vurdu və ona acıqla bu sözləri dedi: “Peyğəmbər (s) haqqında çox hədis nəql etdin; bəlkə də onları özün uydurursan.”4

Əldə olan mənbələrdən belə məlum olur ki, Əbu Hüreyrənin əlaqəsi tək xəlifə ilə deyil, həm də o dövrün tanınmış alimi olan Abdullah ibni Abbas və Peyğəmbər(s)-in həyat yoldaşı Ayişə ilə bir o qədər də yaxşı olmamışdır.

Deməli, nə Əbu Hüreyrə onlara mehr və məhəbbət göstərmiş, nə də onlar Əbu Hüreyrəyə. Bəli! Etiraf etmək lazımdır ki, Bəni Üməyyə hakimiyyəti ələ aldıqdan sonra Əbul As və Əbu Süfyan ailəsi Əbu Hüreyrə ilə sıx dostluq əlaqəsi yaratmışdı və bir-birləri ilə can deyib, can eşidirdilər. Onlar arasında yaranmış bu sıx əlaqənin səbəblərinə gəldikdə isə, artıq hər bir şey bəllidir. Bəni Üməyyə itirdikləri hər bir şeyi Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi hədislərdə taparaq öz razılıqlarını ona qiymətli ən”amlarla bildirirdilər.

Mərvan Mədinəni tərk etdiyi zaman Əbu Hüreyrəni öz yerinə təyin etdi.1

Əbul As və Əbu Süfyan sülaləsi iqtidarda olmasaydı, təbii ki, Əbu Hüreyrə də heç bir şeyə nail ola bilməzdi.

Əbu Hüreyrə xəstələndiyi zaman Mərvan tez-tez onu yoxlamağa gələr və tezliklə sağalması üçün dua edərdi. Sonuncu dəfə onun yanına gələrkən eşikdə bir nəfərlə qarşılaşır və ona deyir: “Artıq onun əcəli çatıbdır.”2

Cənazəsini apardıqları zaman Mərvan şəxsən dəfn mərasimində iştirak etdi. Osmanın iki oğlu onun cənazəsini götürüb “Bəqi” qəbiristanlığına aparır və Vəlid ibni Ütbət ibni Əbi Süfyan onun üçün meyyit namazı qılır.

Onun ölüm xəbəri Müaviyəyə çatdıqda Əbu Hüreyrənin ailəsi üçün on min dinar ianənin ayrılmasını əmr edir və onlara xüsusi qulluq etməyi təkid edir.

Bəli! Əbu Hüreyrəni sevən şəxslər Bəni Üməyyə və bu sülaləyə iman gətirmiş kəslər olmuşdur. O da öz növbəsində bu sülaləyə layiqincə xidmət etmiş və qəlbən onlara bağlı olmuşdur!!



32-ci hədis

Mühacirət zamanı Əbu Hüreyrənin qulunun qaçması

Buxari Əbu Hüreyrəyə istinad edərək nəql edir: (Əbu Hüreyrə deyir:) “Peyğəmbər(s)-in yanına getdiyim zaman öz-özümə deyirdim:

Yarı yolda məni müşahidə edən qul məndən aralanıb qaçmağa başladı. Peyğəmbər (s) ilə bey”ət etdiyim zaman birdən həmən qulu onun yanında gördüm. Peyğəmbər (s) mənim gəldiyimi görüb buyurdu: Ey Əbu Hüreyrə! Bu sənin qulundurmu? Cavab verdim: Bəli. Amma mən onu Allah rizayəti üçün azad etmişəm.”

Əbu Hüreyrə uydurduğu bu hədislər ilə bəzi sadəlövh insanları çaşqın bir vəziyyətə salmışdır. Çünki o dediyi sözlərin mahiyyətinə varmayıb istədiyi mövzuda hədis nəql etmişdir. Bəzən o özünün yetim və fəqir böyüdüyünü, (islam yolunda doğma vətənini tərk edib Mədinəyə köçməsini və orada ehtiyac içində yaşadığını) bəzən də elə həmən şəhərdə (yəni Mədinədə) xidmətçi və qul sahibi olduğunu (və o qulu azad etdiyini) bəyan edir.

Bəlkə də Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi bu hədis onun həyatının son illərinə təsadüf edirmiş. O zaman ki, o Əbu Süfyan sülaləsi tərəfindən himayə olunur və xoş güzəran keçirirdi. Məgər o günlər aclıqdan çəkdiyi əzab-əziyyət Əbu Hüreyrənin yadına düşmürdümü? Axı o özü aclıqdan küçələrdə yıxılıb qaldığını, Peyğəmbər (s) məscidində huşunu itirib yerə yıxıldığını və camaatın onu dəli bilib üzərindən o tərəf bu tərəfə keçdiyini dəfələrlə başqalarına danışar və bundan özünə təsəlli tapardı. Əbu Hüreyrə özü etiraf edirdi ki, küçələrdə qalar və gəlib gedənlərdən sədəqə alaraq ona bir qarınlıq yemək verməklərini istəyərdi.

Bəni Üməyyə ravisinin nəql etdiyi bu hədis də digər hədisləri kimi yanlış və əsassızdır. Çünki, Əbu Hüreyrə xoş güzəran keçirdiyi zaman Peyğəmbər (s) artıq dünyadan köçmüşdü. İslam dinini isə o nisbətən cavan yaşlarında qəbul etmişdi. O zaman Əbu Hüreyrə çox fəqir və yoxsul bir adam idi və qul saxlamağa onun heç bir maddi imkanı yox idi. Sonra necə olur ki, Peyğəmbər (s) Əbu Hüreyrəni tanımazdan əvvəl həm onun öz adını bilir, həm də qulunu tanıyırdı?

Əbu Hüreyrə bu macəranın Peyğəmbər(s)-ə bey”ət edib, islam dinini qəbul etdiyi zaman baş verdiyini bildirir. Yoxsa Əbu Hüreyrə o dövrün tanınmış adlı-sanlı şəxslərindən biri olmuşdur, ya onun haqqında Peyğəmbər(s)-ə əvvəlcədən xəbər vermişlər?

Bu hədis dəllalını təmizə çıxarmaq istəyən şəxslərdən bütün bu suallara cavab vermələrini tələb edirəm!

Deyin görək Əbu Hüreyrə kimi yoxsul bir insan elə bir çətin şəraitdə qul saxlaya bilərdimi?

Yoxsa deyəsiniz ki, Əbu Hüreyrə elə bir (İlahi) məqama çatmışdı ki, Peyğəmbər(s)-ə onun haqqında ayə nazil olmuşdu və onu qabaqcadan tanıyırmış?!



33-cü hədis

Sədəqə verməyin savabı haqqında uydurulmuş bir hədis

Bu hədisi Müslüm Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etmişdir. Hədisdə deyilir:

“Günlərin biri səhra ilə yol gedən bir şəxs birdən buludların arasından belə bir səs eşidir: “Filan kəsin bağına tərəf hərəkət et və oranı suvar.” Buludlar özlərində olan suyun hamısını həmən bağa yağdırdı.

Bir qədər getdikdən sonra yol kənarındakı bağda işləyən bir nəfəri görüb ona tərəf yaxınlaşdı və ondan adını soruşdu: Ey Allah bəndəsi, adın nədir? “Filan kəs” deyərək cavab verdi. (Bu, buludlar arasından eşitdiyi həmən ad idi) və o da onun adını nə üçün soruşduğunu istədi. Dedi: Bir qədər əvvəl yol ilə gedərkən buludlar arasından bu sözləri eşitdim: Filan kəsin bağına tərəf hərəkət et və oranı suvar”. Buludlar da sənin bağına tərəf hərəkət etmiş və gördüyün kimi yalnız buranı suvarmışdır. Eşitdiyim ad da sənin adın idi. İndi nə etmək fikrindəsən? Dedi: İndi ki, belədir, mən bağdan götürəcəyim məhsulun üçdə birini sədəqə verərəm.1

Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi bu cərəyan ilə nə insan fitrətinin, nə də təbii qanunların heç bir əlaqəsi yoxdur. Amma nədənsə sədəqə verməyin savabını (əhəmiyyətini) bəyan etmək üçün qeyri-adi prosesi adi hala çevirmiş və həmişə olduğu kimi hədisə həqiqət donu geydirmək üçün onu Peyğəmbər(s)-in dilindən nəql etmişdir.

34-cü hədis

Əhdə vəfa haqqında nəql edilmiş başqa bir dastan

Bu hədisi Buxari Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etmişdir. Hədisdə deyilir:

“Bəni İsraildən olan bir nəfər min dinar borc pul axtarırdı. Bir qədər soraqlaşdıqdan sonra bu məbləğ pulun kimdə ola biləcəyini ona xəbər verdilər. Onun yanına gedib istədiyi miqdar pulu borc alır. Pul sahibi zamin istədikdə dedi: (Allahın zamin olması yetər). Beləliklə onlar razılaşıb bir-birlərindən ayrılırlar. Borcun qaytarılma vaxtı gəlib çatdıqda dəniz kənarına gəlib, pul sahibi başqa bir məmləkətdə yaşadığından onun yanına getmək üçün gəmi axtarır. Amma həmin gün bir dənə də olsun gəmi tapa bilməyir. Çarəsiz qalıb yerdən bir taxta parçası tapır, içini ovub pulları məktubla birlikdə taxtanın içinə qoyur və ağzını möhkəm bağlayıb dənizə atır. Sonra deyir: “İlahi! O məndən zamin istədi, mən də Səni ən etibarlı zamin bilib “Allahın zamin olması yetər” dedim. İndi mən onu Sənə tapşırıram.” Bunu deyib əlindəki taxta parçasını suya atır.

Elə həmən gün pul sahibi (öz məmləkətində) dəniz sahilinə gəlir və borc verdiyi yəhudini gözləməyə başlayır. Amma həmən gün sahilə bir dənə də olsun gəmi yaxınlaşmayır. Birdən suda bir taxta parçası görüb evinə aparır. Taxtanı yardıqda içində borc verdiyi pulları və bir məktub görür.2

Hansı şəriət və hansı əql insana icazə verə bilər ki, min dinar pulu (sahibinə çatmaq üçün) dənizə atsın?! Taxta sahilə çatmasaydı necə? Deməli, həmən şəxs ömrünün sonunadək borclu qalmalı və pul sahibinin haqqını qaytarmamış olardı. Bəni İsraildən olan bir sadəlövh şəxs belə bir iş görsəydi belə, Peyğəmbər (s) bu əhvalatı kimsəyə danışmazdı və əgər danışsaydı belə, müqabilində məntiqə əsaslanan bir dəlil gətiməli idi ki, məbada müsəlmanlar özlərini çətin vəziyyətə salıb, başqalarından asılı hala salmasınlar.

Deməli, belə bir hadisə baş vermiş olsaydı belə Peyğəmbər (s) onu müsəlmanlar üçün geniş surətdə izah edərdi və digər tərəfdən, bu işin Peyğəmbər (s) tərəfindən yerinə yetirilməsi qeyri-mümkün və məhaldır. Amma Əbu Hüreyrə üçün belə bir dastan nəql etmək bir o qədər də çətin olmamışdır. Çünki, onu yalnız bir şey maraqlandırırdı: mümkün qədər çox müştəri yığıb bu yol ilə var-dövlət sahibi olmaq. Əbu Hüreyrə həmişə olduğu kimi bu hədisi də Peyğəmbər(s)-in dilindən nəql etmişdi, bunun da səbəbi artıq hamıya məlumdur.



35-ci hədis

İlahi nemətlərə edilən şükr və küfr haqqında nəql edilmiş rəvayət

Bu hədisi Buxari1 Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etmişdir. Hədisdə deyilir: Bəni İsrail övladlarından olan üç nəfər dəri, tük tökmə xəstəliklərinə və korluğa düçar olur. Allah-təala onları sınaqdan keçirmək üçün mələklərdən birini dəri xəstəliyinə tutulmuş şəxsin yanına göndərir. Mələk ondan soruşur: Ən çox sevdiyin şey nədir?

Cavab verir: Gözəl bir rəng və sağlam dəri.

Mələk onun bədəninə sığal çəkir və həmən anda onda olan xəstəlik dəf olur və dərisi gözəl bir rəng alır. Sonra mələk ondan soruşur: Hansı heyvanı daha çox xoşlayırsan?

Cavab verir: Dəvəni.

Mələk ona on aylıq bir dəvə verib bərəkətli olması üçün xeyir-dua etdi. Sonra tük tökmək (keçəl) xəstəliyinə düçar olmuş şəxsin yanına gəlib soruşdu: Ən çox sevdiyin şey nədir?

Cavab verir: İstəyirəm mənim də hamı kimi sağlam tüküm olsun və insanlar məndən uzaq gəzməsin.

Mələk ona sağlam tük verib yenə soruşdu: Hansı heyvanı daha çox xoşlayırsan?

Cavab verir: İnəyi.

Mələk ona bir inək verib bərəkətli olması üçün xeyir-dua etdi. Nəhayət üçüncü (kor) şəxsin yanına gəlib soruşur: Ən çox sevdiyin şey nədir?

Cavab verir: İki sağlam gözdən mənim üçün daha yaxşı nə ola bilər?! Allahdan gözlərimə nur verməsini istəyirəm ki, insanlar ilə ünsiyyətdə olub onlar kimi xoş həyat tərzi keçirim.

Mələk onun gözlərinə sığal çəkdi. Sonra ondan soruşdu: Hansı heyvanı daha çox xoşlayırsan?

Cavab verir: Qoyunu.

Allah-təala onun bu arzusunu da yerinə yetirib ona dişi bir qoyun əta edir.

Onlar öz heyvanlarını çoxaldıb var-dövlət sahibi olurlar.

Günlərin biri mələk özünü dəri xəstəliyinə tutulmuş bir hala salıb, bir zamanlar bu xəstəlikdən əziyyət çəkən şəxsin yanına gəlir. Ona yardım etməsini istəyir və yoxsul olduğundan şikayətlənərək deyir: Mən yoxsul bir adamam, bütün ümid qapıları üzümə bağlanmışdır. Yolda qalmışam, indi mənim dadıma yalnız Allah və sonra da sən yetişə bilərsən. And verirəm sənə gözəl dəri əta edən Allaha! Dəvələrindən birini mənə ver ki, yolumu davam edə bilim.

Dedi: Bəli, boynumda böyük haqq vardır.

Mələk dedi: Sanki mən səni tanıyıram. Sən əvvəllər yoxsul olub insanların köməyindən məhrum olan şəxs deyilsənmi?

Dedi: Xeyr! Gördüyün bu var-dövlət mənə ata-babalarımdan qalmışdır.

Mələk dedi: Bax, sənə deyirəm! Yalan desən, Allah səni əvvəlki vəziyyətinə qaytarsın!

Sonra özünü keçəl halına salıb bir zamanlar bu xəstəliyə düçar olmuş və sonralar şəfa tapmış şəxsin yanına gəlir, dəvə sahibinə dediyi sözləri onun yanında da təkrar edir. Mələk ondan da həmən sözləri eşidir və həmən duanı onun üçün də təkrar edir. Üçüncü dəfə özünü korluğa vurub bir zamanlar dünya nurundan məhrum olmuş və sonralar Allahın lütfü ilə gözləri açılmış şəxsin yanına gəlib deyir: Mən bütün var-dövlətimi itirmiş yoxsul bir Allah bəndəsiyəm. İndi səni, gözlərinə nur vermiş və dünya zülmətindən nicat verən Allaha and verirəm, qoyunlarından birini mənə ver ki, qarşıda olan uzaq yolu qət edə bilim.

Dedi: Bəli! Mən kor ikən Allah mənə görən gözlər verdi və yoxsul ikən var-dövlət sahibi etdi, istədiyin qədər bu var-dövlətdən götür. Səndən Allaha xatir heç bir şey istəmirəm.

Mələk onun bu sözlərini eşidib dedi: Bil ki, Allah səni imtahan edirdi və sən bu imtahandan üzü ağ çıxdın, digər iki nəfər isə Allahın qəzəbinə gələrək sahib olduqları bütün var-dövlətdən məhrum olacaqlar.

Bu hədis Əbu Hüreyrənin ən sevimli və çox nəql etdiyi hədislərdən biri idi. “İlahi nemətlərə şükr etmək və küfrdən uzaq olmaq” Əbu Hüreyrənin uydurduğu hədislərin (mövzu baxımından) mühüm hissəsini təşkil edir.

Görünür, onun müsəlmanlar üçün ürəyi çox yanırmış, odur ki, bu mövzuda hədis nəql etməyi özünə şəri vəzifə bilmişdir.

36-cı hədis

Zülmkarlar haqqında nəql edilmiş dastan

Bu hədisi Müslüm və Buxari Əbu Hüreyrəyə istinad edərək Peyğəmbər(s)-dən nəql etmişlər.1 Hədisdə deyilir:

“Bir qadın pişiyi kiçik həyət heyvanlarını yeməsin deyə tutub qıçlarını iplə bağlayır və bir neçə gün ac-susuz saxlayır. Bu səbəbdən də Allah-təala onu cəhənnəm odu ilə cəzalandırır.”

Ayişə Əbu Hüreyrənin nəql etdiyi bu hədisi qəti şəkildə rədd edərək deyir: “Mömin, Allah dərgahında hörmət və ehtiram sahiblərindən olar və Allah onlara bir pişiyə görə cəhənnəm odu ilə əzab verməz. Əgər Peyğəmbər(s)-dən hədis nəql edirsənsə bax gör nə deyirsən!!”

Bu da Əbu Hüreyrənin “zülmkarlar” haqqında uydurduğu başqa bir hədis.
37-ci hədis

Mehr-məhəbbət haqqında nəql edilmiş beşinci dastan

Bu hədisi Buxari və Müslüm1 Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etmişdir. Hədisdə deyilir:

“Zinakar və əxlaqsız bir qadın su quyusunun yanından keçərək susuzluqdan can verən bir it görür. Ayaqqabısını quyuya sallayıb, su çıxardaraq itə verir. Allah-təala da o qadının bütün günahlarını bu xeyirli əməlinə görə bağışladı.”

38-ci hədis

Eyni mövzuda nəql edilmiş başqa bir rəvayət

Bu hədisi Buxari və Müslüm Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər (s)-dən nəql etmişlər. Hədisdə deyilir: “Susuzluqdan əziyyət çəkən bir şəxs yol kənarında su quyusuna rast gəlir. Su içib doyduqdan sonra yolunu davam edir. Birdən susuzluqdan torpaq yeyən və ölüm ayağında olan bir itə rast gəlir. Ayaqqabısını quyuya atıb, it üçün su çıxarır. Allah-təala da bu xeyirli işə görə onun bütün günahlarını bağışlayır.”2



39-cu hədis

Həris və əmrə itaət etməyən şəxslərin bağışlanması

Müslüm Müəmmərdən nəql etdiyi hədisdə deyir:

Bir gün Zühərini gördüm, onunla bir qədər söhbət etdikdən sonra dedi: Gəl, sənə maraqlı bir hədis nəql edim:3

Həmid ibni Əbdürrəhman Əbu Hüreyrədən və o da Həzrəti Peyğəmbər (s)-dən nəql etdiyi hədisdə deyilir: Bütün həyatı boyu günah işlər görmüş, zülm etməkdə həddini aşmış bir şəxs ölüm ayağında oğul-uşağını başına yığıb deyir:

“Mən öldükdən sonra cəsədimi yandırın və külümü suya (dənizə və ya çaya) atın. And olsun Allaha, əgər O məni tapsa,4 məni kimsəni cəzalandırmadığı bir əzaba düçar edəcəkdir.”

Həmən şəxs ölür və övladları onun vəsiyyətini yerinə yetirirlər. Allah-təala yerə əmr edir: “Sənə daxil olan hər bir şeyi geri qaytar!” Bir anın içində həmən şəxs yenidən dirilib camaat arasında oldu. Sonra Allah-təala ona belə xitab etdi: Səni bu işi görməyə vadar edən nədir?

Dedi: Səndən olan qorxu, ey Rəbbim!

Allah-təala onun bu sözlərinə görə bütün günahlarını bağışladı.

Zühəri Həmid ibni Əbdürrəhmandan, o da Əbu Hüreyrədən və o da Peyğəmbər(s)-dən nəql etdiyi hədisdə deyir: “Zinakar və əxlaqsız bir qadın kiçik həyət heyvanlarını yediyi üçün pişiyin ayaqlarını iplə bağlayıb bir otağa saldı və bir neçə gün onu ac-susuz saxladı. Allah-təala onu bu zülmünə görə cəhənnəm oduna atdı.”1

Bir pişiyi (bağlayıb) ac-susuz saxlayan qadını cəhənnəm oduna atan Allah ömrü boyu günah işlər görmüş zülmkar bir şəxsi iqrar etdiyi bir kəlməyə görə bağışlayarmı?

Ayişə bu barədə deyir: “Allah günahsız bir qadını cəhənnəm oduna atmaz və əgər atarsa bu iş onun imansız olduğundan irəli gəlir.”

Bu şəxs isə göründüyü kimi Allaha iman gətirməmişdi və qiyamət gününə etiqadı olmamışdır. O belə zənn etmişdir ki, yandıqdan sonra məhv olub gedəcək və Allah dərgahına bir daha qayıtmayacaqdır. Allah hər şeyə qadir, qüdrət və hakimiyyəti bütün məxluqata şamildir. Amma bununla belə o belə bir faydasız vəsiyyət edir. Deməli, o, Allah-təalanın rəhmətindən məyus olmuş və Onun izzət və cəlalını inkar edən inadkar bir kafir olmuşdur. Belə bir kafirin bağışlanması isə bütün nəzər sahiblərinin fikir və əqidəsi ilə tamamilə ziddiyyət təşkil edir.

İnsan gördüyü pis işlər üçün tövbə etməli, bir an olsun belə Allahın rəhmətindən məyus və ümidsiz omamalıdır. Çünki, Qur”ani kərim bu haqda biz müsəlmanlara bu əmri vermişdir:

Allahın mərhəmətindən ümidinizi sməyin; Allahın mərhəmətindən yalnız kafirlər ümidini üzər2

Fərz edək ki, bu zülmkar və imansız şəxs belə bir vəsiyyət etmiş və övladları da onun vəsiyyətini yerinə yetirmişlər, Allah-təala da onun etiraf etdiyi işə görə bütün günahlarını bağışlamışdır. Bəs Peyğəmbər (s) necə, belə bir şəkk və anlaşılmazlıqla dolu olan hədisi müsəlmanlara izah (şərh) etmədən nəql edə bilərdimi?

Günahkarlar necə, bu hədisə istinad edərək öz fitnə-fəsadlarını artırmazlarmı?



40-cı hədis

Bir şəxs tövbə etdikdən sonra yenidən günah iş görür və bu işi bir neçə dəfə təkrar edir Allah-təala ona belə xitab edir: “Ey bəndəm! İstədiyin hər bir işi gör, sən bağışlanmısan!”

Əbu Hüreyrə deyir: “Günah iş görmüş bir Allah bəndəsi peşman olub tövbə edir və Allahdan bağışlanmasını diləyir: “İlahi! Günah iş gördüm, özün məni bağışla.” Allah-təala tərəfindən ona xitab olunur: “Günah et!” Başa düşür ki, Allah ya onun günahlarını bağışlamış, ya da onu tənbih edir. Yenidən günah iş görür və yenə Allahdan bağışlanmasını istəyir: “İlahi! Günah iş gördüm, özün keç günahımdan.” Yenə Allah tərəfindən ona xitab gəlir: “Ey bəndəm! Günah et.” Bu dəfə o artıq yəqin edir ki, onu həm bağışlayan, həm də əzab verən Allah vardır. Üçüncü dəfə günah iş görüb həmən duanı edir. Bu dəfə də Allah-təala tərəfindən ona xitab olunur. “Ey bəndəm! Günah et!” Bu dəfə o özündə yəqinlik hasil edir ki, insanı həm cəzalandıran, həm də mükafatlandıran Allah vardır. Axırda belə bir nəticəyə gəlir ki, günahı nə qədər çox olsa Allah onu yenə bağışlayacaqdır.”1

Əbu Hüreyrə bu hədisi nəql etməklə Allahın bəndələrinə olan rəhmət və mərhəmətini isbat etməyə çalışmışdır, halbuki, buna heç bir ehtiyac yoxdur. Çünki bu məsələ islamın zühur etdiyi elə ilk günlərdən Qur”an, hədis, əql və nəql vasitəsi ilə bizim üçün sübut olunmuş və bu haqda yüzlərlə elmi əsər təlif edilmişdir.

Digər tərəfdən isə hamıya məlumdur ki, “rəhmət” (Allah-təalanın bəndələrinə olan rəhməti) tək islam dininin deyil, o cümlədən digər dinlərin də əsasını təşkil edir.

O ki, qaldı günahkar insanlara (günahdan çəkinməyənlərə), onlar Allah-təalanın rəhmət dərgahından məhrum olarlar. Belə ki, Qur”ani kərimin “Haqqə” surəsində2 bu haqda deyilir:




Dostları ilə paylaş:
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   16


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2017
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə