Qar dənəcəkləri (bir DƏLİnin gundəLİYİ Seriyasindan)



Yüklə 213,42 Kb.

səhifə1/7
tarix01.07.2018
ölçüsü213,42 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7



 


 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 

 



 

 



 

Ramiz Atabəy 

 

Qırmızı

 

qar dənəcəkləri 

(bir DƏLİnin GUNDƏLİYİ - Seriyasindan) 

 

 



Qirmizi qar d

ənəcikləri 

Ramiz Atab

əy 

 

 

 

 

 

 

                                                     REDAKTORLAR:    QOŞQAR  SADAYZADƏ 

                                                                                      NƏRMİN ABDULLAYEVA 

                                                 QRAFİK DİZAYN:     NURLAN BAYRAMOV 

                     ÜZ QABİĞININ HAZIRLANMASI:     NURLAN BAYRAMOV 

                                                      MƏSLƏHƏTÇİ:     RAMİN MAHMUDOV 

 

 

bu loqonun mənası Ramiz Atabəy-in imzası 



Copyright MyCorp © 2012

 

 



 

 



 

Qırmızı qar dənəcikləri 

  

    Boş  vərəqlərlə  üzbəüz  dayandığında  sən,  sanki,  kimliyindən  çıxırsan...    Əlin  qələmə  sarılır  və  yazmağa 



başlayırsan...  Düşünmürsən,  bunu  oxuyan  nə  düşünəcək,  sadəcə  yazırsan...  Amma  nə  yazdığını  da  bilmirsən, 

elə hey yazırsan... Sanki,  lalsan... Bu yazdıqlarını  deyə də bilərsən... Amma yazmağı daha ideal sayıb, hərflərə 

sığınırsan...  Hər  cümlədən  sonra  qoyduğun  üç  nöqtə  fikrini  uzaqlara  aparır,  amma  yeni  sitat,  yeni  başlanğıc 

səni  uzaqlardan  çəkib  çıxarır...  Düşüncələrarası  labirint...  Cümləni  bitirib  sonluğa  doğru  qaçmağa  çalışırsan, 

amma səni sıxan kölgən, səninçün döyünən ürək və kirpiklərinin etdiyi sinxronik hərəkət səni yazmağa vadar 

edir... Nöqtəni qoymağa tələsmirəm mən. Hər nöqtə məni neçə hərfdən ayırır. Bu balaca zərrəcik bitmiş fikir 

adlandırdığımız cümləni necə sona çatdıra bilər, axı? Cümlə heç də cılız məna kəsb etmir. Sanki, hər şey kimi 

içimiz də qloballaşıb. Artıq yazmağa başladığımda iki şeyi düşünürəm: bir – bitməyən gecəni, iki – bitəcək və 

qabda yoldaşlarının yanına yan alacaq olan siqaret dənələrini... Yazılarımın bir fəlsəfi önəmi var: hərflər boş - 

boşuna yan – yana durmayıb. Sadəcə göz nəzəri ilə baxma yazılara, həyat həvəsi ilə bax. Gündəlik tələbata görə 

yox,  ömürlük  mənəviyyata  görə  bax  yazılara...  Bu  yazdığım  vərəqdəki  qaraltı  deyil.  Bu,  fikir  altına  alınacaq, 

düşünüləcək və əməl olunacaq bir yazı nümunəsidir... Bəs, gözlər. Onlar sadəcə görmək üçün yaradılıb, məgər? 

Neçə  rəngdə,  neçə  formada  yaradıb  Yaradan...  Biz  insanlar  yalnız  görmək  istədiyimizi  görür,  baxmaq 

istədiyimizə baxırıq. Amma bu heç də düz baxış deyil, mənə görə. Bəs görmədiklərimiz? Onlar nə olacaq? O da 

görülmək  üçün yaradılıb.  Görülüb  hiss  edilmək  üçün  mövcuddur.  Amma  biz...  Biz,  mən  və  sən  kimilər...  Bizə 

maraqlı  gəlmir.Ya  biz  maraqlı  deyilik,  ya  da  görmək  istəmədiklərimiz...  İdeya  boşluğu  içində  olan  bir 

cəmiyyətdə  yer  alırıq...  “Həyat  bizim,  biz  həyatın”  prinsipi  ilə  yaşayırıq...  Əsil  üzlərdən  qaçır,  qaranlıqlarda 

sığınırıq...  Artıq  çoxları  mərkəzlərdən qaçır.  Arxalarda  yer  almağı,  gülməyi  və  “Redbull”  içərək qanadlanmağı 

sevən  ictimaiyyət  formalaşır.  Pul  əsas  rol,  hisslərsə  tapdaqaltı  olub...  Mənim  pulum  var  və  məndən  yoxdu!... 

Biznesim var olsun!... Qadınlarım çox olsun!... Luks bir maşınım, qədəhimdə viskim olsun... Sabir demişkən:” 

Kimə nə olur, olsun. Yalnız mən olum” prinsipi...  

    Sizə  nədən  danışım?  İtirib  sahib  ola  bilmədiklərimizdən,  yoxsa  əllərimizin  gah  dolub,  gah    da 

boşalmasından?  Biz  adlandırdıqlarımızın  bizə  “siz”  deməsi  içimizdə  sadəcə  bir  qığılcım  yaradır.  Əslindəsə  bu 

faciədir.  Elə  bir  dövrdə  yaşayırıq  ki,  nə  olduğumuz  yer,  nə  olduğumuz  məkan,  nə  də  yaşadığımızdan  fərqli 

olmayaraq  biz  bir  quluq.  Demək  istədiklərimizi  ya  divarlara,  ya  partalara,  ya  da  oturduğumuz  oturacaqlara 

yazırıq. Görmədiklərimizi görmək arzusuyla çırpınıb gördüklərimizi də itiririk. Boş tarixi faktlara sığınır, ya da 

“Gey”ləşən   cəmiyyətə  üz  tuturuq.  Bəs,  qadınlar?  Onlar  tarixin  sınma  nöqtəsi,  bir  başlanğıcdır.  Qadınların  nə 

istədiklərini bilmək heç asan deyil. Onlar azadlıq ruhunda yaşamağı çox sevir. Kimi əyləncəli, kimisi isə bədbin 

olur.  Amma  onlar  çox  kövrəkdilər.  Biz  isə  bir  qadını  bir  zirvə  adlandırmalıyıq...  Adəm  və  Həvva  eşqi  hamıya 

məlumdur. Bəzən cəmiyyətdə təklənən və xəyanətlərə düçar olan da qadınlardır. Kimi hicaba sığınır, kimi dar 

ətəyə... Bəzi qadınlarsa kişi sevgisini təpikləyər, qadın qollarında həzzini tapar... Həyat adlandırdığımız bu fəza 

neçə  koordinat  nöqtəsi  ilə  özünü  göstərsə  də,  bu  nöqtələrə  paralel  olan  xətlərdə  ömrümüzü  başa  vururuq. 




Müsbət və mənfilərlə özümüzə çıxarışlar edir, gecəni sadəcə yatmaqla, gündüzləri isə iş kariyerasına və ya ailə 

öhdəliklərinə  qurban  veririk.  Kimi  gündüzlərdən  çox  gecəni  sevər,  günəş  qədər  işıq  saçmayan  ayın  o  ağ 

simasına  aşiq  olar,  gecəni  onunla  keçirər.  Kimi  özünə  şərabı  dost  seçər,  onunla  qalxar,  onunla  yatar,  dərdini 

danışar,  süzülən  qədəhlərdə  təskinlik  tapar.  Kimi  “seks”  adlandırılan  məhfuma  pərəştiş  edər.  Qarşındakı  

insanı, sadəcə, həzz adlandırar... Və beləcə neçə növ kimsələr var...  

    Yaşadığımız  bir  ildə  neçə  əlamətdar  gün  keçiririk.  Soyuqqanlı  şəkildə  “ad  günü“  adlandırdığımız  günü  yola 

verir,  soyuq  təbriklər  və  ya  isti  öpüşlərlə  günü  keçiririk...  14  fevral...  Bir  rahibə  həsr  olunmuş  gün  “sevgililər 

günü” adlanır... Həmin gün bəzi telefonlar susmur, bəzi oturacaqlarsa heç boşalmır. Neçə sevgili ya əl - ələ, ya 

yan  -  yana,  ya  da  sevişərək  keçirirlər  bu  günü...  “8  mart”  da  belə  günlərdən  biridir...  “Azad  qadınlar”  günü... 

İslama zidd bayramı hər kəs keçirir. 

        Indi isə  bu sadaladığım günlərdən hansı sizə daha yaxındır ondan danışım. Daha könlünüzcədir... Biz insanlar 

kütlə  arxasıyca  qaçır,  bizim  olmayanları  sevirik.  Uşaq  vaxtı  gələn  bayram  günlərini  elə  şən  qarşılayardıq  ki, 

sanki,  o  bayram  bizə  stimul  verir,  yeni,  daha  da  artan  uğurlarımıza  səbəb  olur.  Indi  isə  gələn  hər  bir  bayram 

sadəcə  ötəri  bir  gündür.  Boş  gülüşlü  simalarla  dolu  bir  gün...  Əlbəttə  ki,  bu  hamı  üçün  bir  deyil  və  bunu  da 

bilirik ki, “Jeep”in şüşəsindən çöl və ətraf tamam başqa cür görünür... 

    Bəzən  ayaqlarımız  çox  yorulur,  çiyinlərimiz  kimi...  Ayaqlar  bizi,  çiyinlərsə  əməllərimizi  daşıyır.  Bir  mənzil 

başımız var... Çoxları “Əraf”a  istiqamət alıb... Nə ondan deyil, nə də bundan... Amma biz şüurumuz və əqlimiz 

varsa, cənnət və cəhənnə arasında seçim etməliyik... Hədəf və məqsədə doğru qaçmaq hissi çox ideal, “nə olar 

olar” düşüncəsi isə çox sadədir...  

          Dəyişkən  hisslər...  Hələ  də  anlamadığımız  müqəddəs  varlıq...  Bu  danışdığım  sevgidir.  Biz  sevgi  nədir 

bilirikmi? Qadın kişi münasibətinin tək ortaq məxrəcini sevgidə birləşdirmək çox yanlış bir fikirdi. Dostluq və 

yaxın münasibət düşüncəsi çox azlıq təşkil edir beynimizdə...  

    Sevgi  nədir?!  Sadəcə  ülvi  və  müqəddəs  hiss...  Yaranış  və  məqsəd  səbəbi  bizi  Yaradanı  sevməkdir...  Heç  də 

çirkin əməl deyildir. Sevgi ürəklərə hüzur və şəfayət gətirər... Gözləri açar və dilləri danışdırar... Amma biz ??? 

Yenə  “biz”ə  gəldik...  Biz  sevgini  başqa  bədənlərdə,  başqa  əllərdə  və  başqa  məkanlarda  axtarırıq...  Əslində  isə 

ürəyimizə  baxmaq  bunun  sadə  həlli  və  yeganə  yoludur...  “İNDİKİ  SEVGİLƏR  BOŞDUR  ,  İNDİKİ  GƏNCLƏR 

SƏFEHDİR  ”  deyə  bilmərik...  Sadəcə  məqsəd  və  niyyətlər  yanlışdır.  Kimi  sevgini  yataqda  bitdiyini  ,kimi 

sevginin öpüşdən başladığını zənn edir. Əslindəysə sevgi hardan başlayır heç bilirsiz ???  

  Sevgi  həyatımıza  ilk    qədəmini  dünyaya  gəldiyimiz  saniyədə  içimizdə  qoyur...  Ana  və  övlad  sevgisi...  Yanlış 

düşüncə  deyil  bu  ,sadəcə  mürəkkəb  düşüncədir...Əllərimiz  böyüdükcə  ürəyimiz  də  böyüyür...  Biz  genişlənən 

ətrafımızda yeni sevgilər tapırıq...Özümüzü kəşf etdiyimiz saniyədə qadına aşiq oluruq... Biz aşiq olmanı nədə 

görürük?...  Beləcə  içimizdə  hər  şeyi  dəyişir,  sevgini  qəbul  edir  və  sevirik.  Əllərimiz  başqa  istəklərlə  qarşılaşır, 

başqa əllərin istisini dərk edir və tutuluruq... 

     “Kaş bir şam olsaydım” - deyirəm... Bilirəm boş və mənasız gəlir bu sözüm, amma mənə həyatda mənalı bir şey 

göstərin ki, qaranlıqda mənə ay tək sadiq qalsın.  “Kaş ki bir şam dənəsi olsam”-deyirəm. Və düz düşünürsüz. 





Dostları ilə paylaş:
  1   2   3   4   5   6   7


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə