Şukin adına teatr məktəbində təhsil alan gənc qızın aktrisa kar



Yüklə 2,76 Kb.

səhifə9/70
tarix02.01.2018
ölçüsü2,76 Kb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   70

37
Aleksandr Abdulovla...
...və Yevgeni Leonovla “Adi möcüzə” filmində


38
üsulu, yaradıcılıq üslubu vardı. Onların hamısı sənə yanaşma 
üsulu axtarır, çox vaxt dərində gizlənmiş bu və ya digər yaradı-
cılıq xüsusiyyətlərini inkişaf etdirirlər. Bu, dərin, intim proses-
dir. Səninlə bütün pedaqoqlar işləyəndə, hansı biri iləsə birdən, 
çox  vaxt  gözlənilmədən    özünü  kəşf  edirsən.  Bu  ustadlardan 
hansısa sənin istedadını aça biləcək sehrli açarı mütləq tapacaq, 
aşkar edəcək. Elə bu da əsas prinsipdir – hamıdan, ən müxtə-
lif şəxsiyyətlərdən öyrənmək. Və bu şəxsiyyətlərdən hər biri öz 
izini qoyurdu. Onlar yalnız bizim qəlbimizdə iz qoymurdular, 
bizi, zövqlərimizi, adətlərimizi, bağlılıqlarımızı  formalaşdırır-
dılar. 
Həmişə bilirdim ki, məhz oraya, yalnız Şukin adına məktə-
bə  getmək  istəyirəm.  O  vaxtlar  Yuri  Vasilyeviç  Katin-Yartsev 
haqqında əfsanələr dolaşırdı. O, kursun bədii rəhbəri idi. Amma 
əminəm ki, çoxları onu “Buratino” filmindən, oynadığı Cüzep-
pe rolundan xatırlayırlar. “Buratino”nu görənlər balacaboy, iri 
mavi  gözlü,  xeyirxah  və  müdrik  sehrbazı  yadda  saxlayıblar. 
Mənə  o,  həmişə  uşağı  xatırladırdı,  uşaq  kimi  oyun  oynamağı 
sevirdi. Asanlıqla qəzəblənir, asanlıqla sakitləşirdi. Sanki onun 
özü hansısa sehrli nağıldan gəlmişdi.
Yuri  Vasilyeviç  gözəl  pedaqoq  idi.  Onun  haqqında  indiyə 
kimi köks ötürərək əfsanəvi müəllim kimi danışırlar. 
O zamanlar indiki mükafatlar, cürbəcür titullar olsaydı, Yuri 
Vasilyeviç həm“Qremmi”, həm “Teffi”, həm də bütün “Oskar”-
ları, ağlasığar və ağlasığmaz mükafatların hamısını alardı.
Həmin il o, demək olar ki, bütün Moskvaya səs salan ulduz-
lar  kursunu  yola salmışdı. Natalya Qundareva, Natalya Varley, 
Yuri  Boqatıryov,  Vyaçeslav  Vasilyeviç  Tixonov  və  Nonna  Vik-
torovna Mordyukovanın oğlu, Nataşa Varleyin ərə getdiyi Vla-
dimir Tixonov  Katin-Yartsevin kursunu bitirmişdilər. Konstan-
tin Raykin də bu kursda oxumuşdu. Daha sonra Yuri Vasilyeviç 
yeni tələbələr topladı. Həmin kursda mən də var idim. 
Niyyətimi  anlayanların  hamısı  –  “Hara  soxulursan?  Şukin 
adına məktəb sülalə ali məktəbidir! Oraya ancaq aktyor, rejissor 
uşaqlarını qəbul edirlər. Məgər başa düşmürsən?” – deyirdilər.
Amma mən o vaxt möhkəm əmin idim ki, nə Moskva Aka-
demik Bədaye Teatrına, nə Şepkin adına məktəbə, nə də Ümu-


39
mittifaq  Dövlət  Kinematoqrafiya  İnstitutuna  girəcəyəm.  Mən 
heç yerdə özümü sınamaq istəmirdim. Bilirdim ki, bu “sülalə” 
ali məktəbində, sıxışdırılan Buratinolardan canlı qız və oğlan-
lar  düzəldən,  istedadlar  yaradan  adamın  kursunda  oxumaq 
istəyirəm. O, ətrafında istedadlı övladlar yetişdirən gözəl ata idi. 
Hamıdan  gizli  sənədlərimi  tibb  institutundan  götürüb,  Şukin 
adına məktəbə verdim. Əmin idim ki, Katin-Yartsevin kursuna 
düşəcəm. Öz niyyətim barəsində doğma insanım kimi sevdiyim 
dayəmdən başqa heç kimə demədim. “Heç kimi həyəcanlandır-
ma, sənədlərimi tibb institutundan götürmüşəm və teatr institu-
tuna daxil olacağam. Mən oraya daxil olduqdan sonra, hamıya 
elan  edərik”.  Dayəm  sakit-sakit  soruşur:  “Girməyinə  girərsən, 
bəs anan nə edəcək?” Amma məni o vaxt əlbəttə, daha çox özüm-
lə bağlı məsələlər maraqlandırırdı. Axı, bu elə bir sınaqdır ki...
Şukin adına məktəbdə bir yerə üç yüz nəfər iddiaçı idi. Qəbul 
turlarından əvvəl – onların sayı üç idi – seçim müsabiqəsindən 
keçmək lazım gəlirdi. Bu müsabiqədə sənədləri qəbul etməzdən 
əvvəl hamını yoxlayırdılar. Seçim müsabiqəsində çıxış etdikdən 
sonra,  mənə  sənədlərimi  birbaşa  üçüncü  tura  verməyimi  tap-
şırdılar. Görünür, Yuri Vasilyeviç tələbələrinə özü baxırmış. O, 
“Buratino”nun çəkilişlərinə gedirdi, xoşuna gələnləri itirməmək 
üçün dərhal üçüncü tura göndərirdi. Çünki on gündən sonra qa-
yıdacaqdı. 
Məni dərhal, birinci və ikinci turları adlamaqla seçməklərin-
dən  o qədər də xoşbəxt deyildim.  Axı, digər abituriyentlər dö-
yüşlərdə bərkiyir, rəqiblərinə nəzər yetirir, öz proqramlarını for-
malaşdırırdılar.  Burada isə dərhal – sənədlərini ver! Bəs sonra 
nə olacaq? Gəzirsən, girinc olursan, başqalarına baxırsan, qəbul 
komissiyasının vəhşiliyi haqqında qorxulu əhvalatlar eşidirsən. 
Mən o vaxt hələ bilmirdim ki, Yuri Vasilyeviç üçüncü tura ancaq 
o adamları buraxıbmış ki, onları öz kursunda görmək istəyir. Ça-
lışırdı ki, onlar yaradıcılıq döyüşlərində təsadüfən ələnməsinlər, 
itməsinlər. 
O vaxt aktyor olmaq cəzbedici və şərəfli idi. Gözəllik müsa-
biqələri yox idi və heç kim model ola bilməzdi. Heç model anla-
yışı da mövcud deyildi. Bu peşə “maneken”, paltar üçün asılqan 
adlanırdı. Ümumi rəyə görə, bu peşə nüfuzlu deyildi və axmaq-


40
lar üçün idi. Buna görə də hamı aktrisalığı seçirdi. Həm şöhrətli, 
həm də hörmətli peşə olduğundan, teatr institutlarında ağlasığ-
maz müsabiqə olurdu.  
Yaradıcılıq  müsabiqəsindən  sonra  ümumtəhsil  imtahanları 
vermək  lazım  idi:  tarixdən,  rus  dili  və  ədəbiyyatdan,  inşadan, 
sonra  isə  attestatların  müsabiqəsi.  Gərgin  imtahanlar,  gərgin 
seçim. Kursa yalnız iyirmi altı nəfərin götürülməsi nəzərdə tu-
tulmuşdu! Tələbə olmaq istəyən əlli altı nəfərdən iyirmi altısını 
seçmək müəllimlərimiz üçün necə də çətin idi!
Məhz buna görə də bütün imtahanlardan sonra kollokvium 
keçirmək qərara alındı. Biz bu sözü başa düşmürdük, nə demək 
olduğunu da anlamırdıq. Ancaq bir şeyi bilirdik: bu nə isə çox 
vacibdir və orada hər birimizin taleyi həll olunur.
Müsahibədə  institutun  bütün  yaradıcı  komissiyası  iştirak 
edirdi. Bu yetkin və ağıllı insanlar sənin ən müxtəlif vəziyyət-
lərdə  özünü  necə  aparmağını,  nə  vaxt  mətni  unutduğunu,  ola 
bilsin hər şeyi, hətta adını belə yaddan çıxardığını görməli idilər. 
Başa  düşməli  idilər  ki,  sənin  fantaziyan  nəyə  qadirdir.  Onlar 
diqqətlə bizə nəzər salır, fikrimizcə, ən axmaq suallar verirdilər. 
Bu təcrübəli adamlar bizim necə reaksiya verməyimizə, necə ya-
şamağımıza baxırdılar, çünki onda biz hələ ifa edə bilmirdik. Biz 
onların qarşısında öz cavablarımızı, öz bilgimiz və məlumatsız-
lığımızı yaşayırdıq. 
Hər şeydən və hər şey haqqında soruşurdular. “Yanmalı” idin 
ki, cavab verəsən, onlar isə izləyirdilər – biz necə yanırıq, işıqla-
nırıq, ya işıqlanmırıq.
Məsələn,  hazırlaşmaq  mümkün  olmayan  suallardan  biri. 
Mənə siyasi sual verdilər! Mən o vaxt siyasi mühitdən çox uzaq 
idim və əlbəttə güman edə bilməzdim ki, onu daxildən belə yaxşı 
öyrənəcəyəm. Tale necə də şıltaqdır! 
Bax belə: içəri daxil olan kimi məndən soruşdular:
- Qolda Meir kimdir?
Bilmirdim. Ağlıma da gəlməzdi ki, bu, İsrailin baş naziridir. 
Mən ümumiyyətlə bilmirdim ki, o, qadındır. Mənə bu, “qolda-
mer” kimi, bitişik söz kimi gəldi. Amma vaxtı uzatmaq, nəsə dü-
şünmək üçün meydan oxuyurmuş kimi cavab verdim:
- Necə yəni kimdir? – və sırf inandırmaq üçün təkrar etdim. – 




Dostları ilə paylaş:
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   70


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə