Təsisçi: “Hədəf” nəşrləri Baş redaktor: fil.ü. f d., dos. Şəmil Sadiq Redaktor



Yüklə 9,34 Kb.

səhifə35/53
tarix13.11.2017
ölçüsü9,34 Kb.
1   ...   31   32   33   34   35   36   37   38   ...   53

tam ciddi
75
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
74
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
dostu olan Əlfağa.
– Ay oğul, bizim uşaq kitab yazıpdı, 
gəlmişük onu çıxardağ, – ağsaqqallığı 
Qənbərin atası öhdəsinə götürüb söhbətə 
giriş verdi.
– Nağayarağ e, uşağdı dayna, həvəsdi 
vaxtlarıdı, – şairin anası xeyli qəmgin notlarla 
zarıdı.
– Şşşş, – Qənbər yəqin ki, “şeir” 
deyəcəkdi.
Amma mobil telefonuma gələn zəngdən 
sonra sözünü ağzında çeynəyib uddu. Zəng 
vuran yenə də Qədir idi. Cavab verməyib, 
məşğul olduğumu bidirməkçün qırmızı 
düyməni basdım. Səssiz rejimə keçirməyə 
macal tapmamış mesaj gəldi:
– Qardaş, kitabın adını tapdım! “Qədrimi 
bilməsən də, məni heç ha vaxt unuda 
bilməyəcəksən”. Necədi? Amma deyəsən, 
bir az uzundu... (((((
Qədir bu müdhiş mesajının sonunda 
səksən səkkiz dənə mötərizə qoymuşdu. 
Çox  yox, cəmi səksən üç dənəsini ixtisar 
elədim ki, oxuyub əldən düşməyəsiz. Çünki, 
hələ söhbətimin canı qabaqdadı. Amma 
onu da deyim ki, özümdən asılı olmadan ha 
düşündüm görəsən Qədir zəngin ardınca 
dərhal bu mesajı hansı ara vaxt eləyib yazdı, 
ağlıma bir şey gəlmədi. Yəqin yaramaz, bu 
telefonundan götürmək mümkün oldu. Email 
ünvanıma gələn “Qənbər Qulu” adlı faylı 
açdım.
– Bunlar şeir deyil axı, – səbrimi basıb 
dəqiqləşdirməyə çalışdım.
– Hə, məllim, şeirlər axırdadı. Kitabın 
əvvəli massonlar haqqında araşdırma 
yazılarımdı.
– Harda araşdırmısınız?
– Ququlda. Deyim, saytı yaz da, ora, 
çıxacaq hamısı.
Bunu deyib cibindən bir pitik çıxartdı:
– Deməli, az, nöqtə, wikipedia, nöqtə, 
org.
Təxminən iki saat sonra Qənbər Qulugili 
ellikcə ram və mürəxxəs etməyə müvəffəq 
oldum. Xoşbəxt idim. Saata baxdım – 
axşamüstü altı olacaqdı. Səhər açılandan 
stolumun üstündə pərən-pərən düşmüş çapa 
hazırlanan kitabın vərəqlərini sahmana salıb 
otağın havasının dəyişməsi üçün pəncərəni 
açıb, böyük ümidlərlə təzədən yerimə 
çökdüm.
Mən deyim iyirmi dəqiqə, siz deyin yarım 
saat. Bundan artıq zaman keçməmişdi. Bir 
nəfər ədəb-ərkanla qapını döydü. “Gəlin”, 
– dedim. Deyəsən, eşitmədi. Özüm də 
fikirli olduğum üçün düşündüm ki, ola bilsin 
qulağıma səs gəlib. Amma çox keçmədi, kim 
idisə, təzədən taqqıldatmağa başladı. Ancaq 
dəfə zənginə cavab verməyəcəyimi bilib 
mesajı qabaqcadan yazıb hazırlayıbmış.
– Vayfayın parolunu deyə bilərsiz, məllim? 
– Qənbərin nagüman səsi eşidildi.
– Əzbər bilmirəm. Nə üçün lazımdı? – lap 
məəttəl qalmışdım.
– Şeirlərimi telefona yazmışam. 
Göndərim emayıl poşdanıza.
Əməkdaşlarımızın uzun sürən 
mücadiləsindən sonra şeirləri Qənbərin 


tam ciddi
75
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
74
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
bu dəfə bir az əsəbi olduğunu hiss elədim. 
“Gəlin, gəlin” – az qala qışqırdım.
– Salam-əleyküm. Qərib müəllim sizsüz?
Adam o qədər həyəcanlı görünürdü ki, 
daha cəld cavab verə bilməm üçün başımın 
işarəsi ilə “hə” dedim. Qəfil də anladım ki, 
sözlə cavab versəydim, daha tez olardı. Lap  
başımı itirmişdim.
– Sizinlə danışmaq istəyən var, – bunu 
deyib öz mobil telefonunu mənə sarı uzatdı.
– Məllim, professor Xudu Fərəcovun 
köməkçisi ...
Zəng edən adamın təqdimatının əvvəlini 
eşidəndən sonra qulağımda ansızın küy 
peyda oldu. 
– Alo, alo, məllim ordasız?
– Bəli, buyurun, – handan-hana özümə 
gəlib cavab verdim.
– Sürücüm indi sizə bir dividi verəcək. 
Ordakı kitabdan altmış min dənə çap edərsiz. 
Bir həftəyə lazımdı.
Tirajı eşidəndən sonra bayaqkı küy bu 
P.S. Səkkiz-on il əvvəl, rəhmətlik 
direktorumuz həmişə məni görəndə 
“ŞİR kimi oğlansan, bu işlərin 
öhdəsindən ancaq sən gələrsən” 
– deyəndə hələ duza getdiyimi, 
günlərin birində belə “şair”lə, belə 
“ədəbiyyatçı” ilə, belə “araşdırmaçı 
müəllif”lə işləyəcəyimi hardan 
biləydim? İndi yorğun, amma daha 
çox usanmış, yumağa dönmüş 
halımla güzgünün qabağına keçəndə 
gördüm ki, bir naŞİRin mənə baxır...
dəfə şəklini dəyişib titrəşim halına keçdi. 
Sonra da qulağımdan ötürülərək  bütün 
bədənimə yayıldı. Sürücü diski stolumun 
üstünə qoyub heç nə demədən getdi.
Yarım saat sonra özümə gəlib orda 
yazılanlara nəzər salmağa çalışdım. Mətn 
professor Xudu Fərəcovun on səkkiz 
səhifəlik giriş sözü ilə başlayırdı. Nəğməkar 
şair Dildar Hüseynin ədəbiyyatımızın, 
poeziyamızın inkişafı və rəngarəng televiziya 
verilişlərindəki fəaliyyəti, şəxsiyyəti haqqında 
ağızdolusu tərifdən ibarət idi. Hə, hamınızın 
tanıdığı “Taxta-şalban Dildar”ı deyirəm.
Keçmiş-davamedici zamanda Dildar 
Hüseyni, qeyri-qəti gələcək zamandasa Xudu 
Fərəcovu tanıdığıma, bu səhər ona haqq 
qazandırdığıma görə it peşmanı olmuşdum. 
Və yəqin ki, axşam evə qayıdandan sonra 
da, sabah da bugünkü peşmançılıqdan doğan 
təəssüf hissim məni tərk etməyəcəkdi...


canlı yaddaş
77
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
76
USTAD 
dərgisi \ Fevral 2016
Y
azıçıların hər birinə həm də 
yaşayan tarix, müəyyən dövrün 
ədəbi mühitini, hadisələrini, 
gizlinlərini xatirələrində, ruhunda gəzdirən 
“canlı yaddaş” kimi yanaşmaq lazımdır. 
Məsələn, mən təəssüf edirəm ki, birbaşa 
Azərbaycan tarixini əks etdirən, onun 
qoynunda döyünən ürək deyilsə də, hər 
halda çox əhəmiyyətli bir “orqan” olan ədəbi 
muhitdə baş verənlər haqqında hər zaman 
yazılmır, danışılmır. Və ya danışılanda da 
hadisələrə çox subyektiv rakursdan baxılır. 
Halbuki ədəbiyyata dəqiq dəyər vermək 
üçün mühiti, zamanı, prosesi, baş verən 
hadisələri, onların yaradıcı insana təsirini, 
məcburiyyətləri, məhdudiyyətləri və s. bilmək 
çox vacibdir. Bu olmadıqda ortaya mütləq 
yanlış nəticələr çıxacaq. Kimsə qınanacaq, 
kimsə ittiham ediləcək... Halbuki hər ədəbi 
fakta (əsərə də həmçinin!) mütləq olaraq 
onun öz zamanı və mühiti kontekstində 
yanaşmaq lazımdır.
O ki qaldı subyektivliyə, əslində, bundan 
da çox narahat olmaq lazım deyil. Çünki 
həqiqət hıqiqətdir. Hətta bir çox subyektiv 
yanaşmaları üst-üstə gətirdikdə belə, o 
mütləq ortaya çıxacaq.
Vidadi Babanlı ilə görüşümüzün əslində, 
bir çox səbəbi vardı. Həm evində xəstə yatan 
yazıçıya baş çəkmək, həm yaradıcılıq və 
ədəbiyyat haqda danışmaq (onun özü üçün 
də bunun xoş olacağına əmindik), həm də 
ötənlərə qayıtmaq...  
Hal-əhval tutduqdan sonra istər-istəməz 
bu yaxınlarda həyat yoldaşını itirən yazıçının 
kiminlə yaşadığını, qulluğunda kimin 
durduğunu, baş çəkənlərinin olub-olmadığını 
soruşuruq.
–  Uşaqlar hamısı işdə olurlar, axşamlar 
yığışırlar evə. Amma bir nəfər köməkçi 
var. O durur qulluğumda da. Baş çəkənlərə 
gəlincə, sağ olsunlar, yoldaşım rəhmətə 
gedəndə gəlmişdilər. Anarın köməkçisi Rauf 
gəlmişdi, “Litfondun” (Ədəbiyyat fondu) 
yardımını da gətirmişdi – min manat.  Özü 
isə zəng eləmişdi, gələ bilməmişdi. Fikrət də 
xəstə idi, o da zəng eləmişdi. Başqa elə bir 
gələn olmayıb. Bilirsiniz, dostlarımın çoxu 
vəfat edib. Bu birilər də belə də... Hərdən 
jurnalistlər axtarıb yada salırlar, sağ olsunlar.
– Kiminlə yaxın dost idiniz, Vidadi 
müəllim?
– Yazıçılardan İsmayıl Şıxlı ilə, İsa 
Muğanna ilə... O həm də mənim dayım oğlu 
idi. Qabillə, Nəbi Xəzri ilə də yaxın idik... 
Hamısı dünyasını dəyişib... 
VİDADİ
BABANLI
“Mən sovet 
dövrünün 
yazıçısıyam!”




Dostları ilə paylaş:
1   ...   31   32   33   34   35   36   37   38   ...   53


Verilənlər bazası müəlliflik hüququ ilə müdafiə olunur ©genderi.org 2019
rəhbərliyinə müraciət

    Ana səhifə